częstoskurcz węzłowy
Wskazanie

Częstoskurcz węzłowy, inaczej nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy (AVNRT), to jedna z najczęstszych form częstoskurczu nadkomorowego. Charakteryzuje się nagłym początkiem i nagłym zakończeniem, z częstością rytmu serca zwykle między 140 a 250 uderzeń na minutę. Występuje na skutek obecności dodatkowej drogi przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym, tworząc pętlę nawrotną.

Częstoskurcz węzłowy objawia się kołataniem serca, zawrotami głowy, dusznością, bólem w klatce piersiowej lub utratą przytomności. Występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn i może pojawić się w każdym wieku, choć najczęściej ujawnia się w młodym i średnim wieku. U pacjentów bez organicznej choroby serca rokowanie jest dobre, a epizody arytmii zwykle nie zagrażają życiu.

W leczeniu doraźnym stosuje się manewry wagalne (np. próba Valsalvy), a jeśli nie są skuteczne – leki antyarytmiczne podawane dożylnie. W Polsce stosuje się adenozynę (Adenocor), werapamil (Isoptin) oraz beta-blokery jak metoprolol (Metocard, Betaloc). W leczeniu przewlekłym stosuje się doustne leki antyarytmiczne takie jak propafenon (Polfenon), beta-blokery (Nebilet, Bisocard, Concor), werapamil (Staveran) oraz diltiazem (Dilzem, Oxycardil).

Największą trudnością w leczeniu częstoskurczu węzłowego jest nawrotowy charakter arytmii, co prowadzi do częstych nawrotów mimo farmakoterapii. Ponadto niektórzy pacjenci nie reagują na standardowe leczenie farmakologiczne lub doświadczają istotnych działań niepożądanych leków antyarytmicznych. W takich przypadkach metodą z wyboru staje się ablacja przezskórna, która ma wysoką skuteczność (ponad 95%) i niskie ryzyko powikłań. Wyzwaniem bywa również różnicowanie AVNRT z innymi formami częstoskurczów nadkomorowych, co jest kluczowe dla wyboru właściwego leczenia.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl