częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a
Wskazanie

Częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) jest stanem wymagającym szczególnej uwagi ze względu na ryzyko nagłego zgonu sercowego. Zespół WPW charakteryzuje się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia (pęczka Kenta) między przedsionkami a komorami, która omija fizjologiczne opóźnienie w węźle przedsionkowo-komorowym. To prowadzi do charakterystycznego obrazu EKG z krótkim odstępem PR i falą delta oraz stwarza anatomiczne podłoże dla nawrotnych częstoskurczów.

W leczeniu częstoskurczów u pacjentów z WPW stosuje się kilka grup leków. W fazie ostrej skuteczne są adenozyna (Adenocor) oraz leki blokujące kanały sodowe, jak propafenon (Polfenon) czy flekainid (Tambocor). Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu werapamilu (Isoptin), diltiazemu (Dilzem) i digoksyny (Digoxin) u pacjentów z WPW i migotaniem przedsionków, gdyż mogą one przyspieszać przewodzenie przez dodatkową drogę i prowadzić do migotania komór.

W przewlekłym leczeniu najczęściej stosowane są beta-adrenolityki jak metoprolol (Betaloc, Metocard), bisoprolol (Concor, Bisocard) lub propranolol (Propranolol WZF), a także leki antyarytmiczne klasy IC jak propafenon (Polfenon) czy amiodaron (Amiodarone, Opacorden) w przypadkach opornych. Warto jednak podkreślić, że farmakoterapia jest zwykle leczeniem drugiego rzutu lub tymczasowym.

Zgodnie z aktualnymi wytycznymi, metodą z wyboru w leczeniu objawowych pacjentów z zespołem WPW jest ablacja przezskórna dodatkowej drogi przewodzenia. Zabieg ten charakteryzuje się wysoką skutecznością (ponad 95%) i stosunkowo niskim ryzykiem powikłań, eliminując podłoże arytmii i zmniejszając ryzyko nagłego zgonu sercowego.

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z zespołem WPW jest właściwa diagnostyka oraz stratyfikacja ryzyka nagłego zgonu sercowego. Pacjenci bezobjawowi z przypadkowo wykrytym zespołem preekscytacji stanowią wyzwanie terapeutyczne – konieczna jest ocena właściwości elektrofizjologicznych dodatkowej drogi w celu identyfikacji osób wysokiego ryzyka. Dodatkowo, u pacjentów z częstymi nawrotami arytmii farmakoterapia może być nieskuteczna lub powodować istotne działania niepożądane, co często prowadzi do konieczności wykonania ablacji.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl