zaburzenie czynności autonomicznego układu nerwowego
Zaburzenie czynności autonomicznego układu nerwowego (dysautonomia) to stan, w którym występuje nieprawidłowa aktywność układu autonomicznego, odpowiedzialnego za nieświadome procesy fizjologiczne, takie jak tętno, ciśnienie krwi, oddychanie, trawienie czy termoregulacja. Dysfunkcja ta może dotyczyć całego układu autonomicznego lub jego poszczególnych części.
Dysautonomia może mieć charakter pierwotny (idiopatyczny) lub wtórny (spowodowany innymi schorzeniami). Do najczęstszych postaci zalicza się omdlenia wazowagalne, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej (POTS), neuropatię autonomiczną w przebiegu cukrzycy, chorobę Parkinsona czy zespół Shy-Dragera. Objawy obejmują zawroty głowy, omdlenia, nietolerancję wysiłku, zaburzenia trawienne, problemy z regulacją temperatury ciała oraz nieprawidłową reakcję na stres.
Diagnostyka zaburzeń autonomicznych obejmuje testy funkcji autonomicznej, w tym próbę ortostatyczną, monitorowanie ciśnienia tętniczego i rytmu serca, badanie zmienności rytmu zatokowego oraz specjalistyczne testy oceniające funkcję gruczołów potowych. Leczenie zależy od przyczyny i objawów dysautonomii, a może obejmować farmakoterapię, odpowiednie nawodnienie, dietę, fizjoterapię oraz modyfikację stylu życia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Solian
Amisulpryd, stosowany w terapii neuroleptycznej, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko ciężkiego uszkodzenia wątroby, złośliwego zespołu neuroleptycznego (NMS) oraz wydłużenia odstępu QT w EKG, co może prowadzić do torsade de pointes. Objawy dysfunkcji wątroby, takie jak astenia, jadłowstręt, nudności, wymioty, ból brzucha i żółtaczka, wymagają natychmiastowej diagnostyki. W przypadku NMS, charakteryzującego się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami autonomicznymi i wzrostem kinazy kreatynowej, konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia. Amisulpryd może nasilać objawy choroby Parkinsona i powinien być stosowany u tych pacjentów tylko w sytuacjach bezwzględnej konieczności. Ponadto, lek może powodować hiperglikemię, obniżać próg drgawkowy oraz indukować leukopenię, neutropenię i agranulocytozę, co wymaga regularnej kontroli hematologicznej i glikemii, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub padaczką w wywiadzie.
agranulocytoza, akatyzja, bradykardia, brak laktazy, choroba Parkinsona, ciężkie uszkodzenie wątroby, dysfunkcja wątroby, dyskineza, dyskrazja krwi, dystonia, działanie antydopaminergiczne, epizod naczyniowo-mózgowy, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertermia, hipokaliemia, komorowe zaburzenia rytmu serca, łagodny guz przysadki, leukopenia, nawrót objawów psychotycznych, neutropenia, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, obniżenie progu drgawkowego, ostry objaw odstawienia, otępienie, padaczka, prolactinoma, prolaktyna, rabdomioliza, rak piersi, ruchy mimowolne, torsade de pointes, ubytek pola widzenia, udar mózgu, wrodzone wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie czynności autonomicznego układu nerwowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa