Unerwienie współczulne mięśnia sercowego stanowi istotny element autonomicznego układu nerwowego kontrolującego funkcje serca. Włókna współczulne docierają do serca z górnych zwojów piersiowych pnia współczulnego (T1-T5) za pośrednictwem nerwu współczulnego sercowego.
Aktywacja układu współczulnego powoduje zwiększenie częstości akcji serca (chronotropia dodatnia), siły skurczu (inotropia dodatnia), szybkości przewodzenia w układzie bodźcotwórczo-przewodzącym (dromotropia dodatnia) oraz zwiększenie pobudliwości kardiomiocytów (batmotropia dodatnia). Podstawowym neuroprzekaźnikiem tego układu jest noradrenalina, która działa głównie poprzez receptory β1-adrenergiczne dominujące w mięśniu sercowym.
Zakończenia nerwów współczulnych są szczególnie liczne w obrębie węzła zatokowo-przedsionkowego, węzła przedsionkowo-komorowego oraz w mięśniówce przedsionków. Unerwienie współczulne komór jest relatywnie mniejsze, choć również istotne fizjologicznie. Dysfunkcja unerwienia współczulnego serca może prowadzić do zaburzeń rytmu serca oraz innych patologii układu sercowo-naczyniowego.
Jobenguan, zawierający radioizotopy 131I lub 123I, jest stosowany w diagnostyce i terapii chorób układu współczulnego oraz guzów neuroendokrynnych. W diagnostyce MIBG-131I podaje się dorosłym w dawkach 40-80 MBq (1,2-2,2 mCi), natomiast MIBG-123I w zakresie 80-200 MBq, z możliwością zwiększenia do 111-370 MBq przy badaniu unerwienia współczulnego mięśnia sercowego. Dawkowanie u dzieci jest dostosowane do masy ciała według współczynników EANM, z minimalną aktywnością diagnostyczną 35 MBq, a dla badania sercowego nie niższą niż 80 MBq. W przypadku MIBG-123I u dzieci poniżej 6 miesięcy stosuje się 4 MBq/kg (max. 40 MBq), a u starszych dzieci dawkowanie jest zależne od wieku i masy ciała, zgodnie z podanymi tabelami. Podanie odbywa się powoli dożylnie lub wlewem, z uwzględnieniem lokalnych przepisów i diagnostycznych poziomów referencyjnych (DRL).
Metajodobenzyloguanidyna znakowana izotopem jodu-123 (MIBG-123I) jest podawana dożylnie w formie roztworu o stężeniu 18,5-370 MBq/ml, z możliwością rozcieńczenia w celu zwiększenia objętości podania. U dorosłych standardowa dawka wynosi 80-200 MBq, natomiast w badaniu unerwienia współczulnego mięśnia sercowego zalecane jest podanie 111-370 MBq. Dla osób w podeszłym wieku nie przewiduje się odrębnego schematu dawkowania. W populacji pediatrycznej dawka jest indywidualizowana na podstawie masy ciała, z podziałem na grupy wiekowe: niemowlęta poniżej 6 miesięcy otrzymują 4 MBq/kg (maksymalnie 40 MBq), dzieci 6 miesięcy do 2 lat 4 MBq/kg (minimum 40 MBq), a dzieci powyżej 2 lat dawkę oblicza się proporcjonalnie do masy ciała względem dawki dorosłych, z minimalną dawką 80 MBq w badaniu unerwienia serca.
Strona wykorzystuje pliki cookies, aby zapewnić użytkownikom jak najwyższy komfort korzystania z serwisu, personalizować treści i reklamy, udostępniać funkcje społecznościowe oraz analizować ruch w Internecie. Dane te mogą obejmować Twój adres IP, identyfikatory plików cookie oraz dane przeglądarki.
Przetwarzanie Twoich danych osobowych odbywa się zgodnie z Polityką prywatności. Klikając przycisk „Akceptuję”, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies oraz przetwarzanie Twoich danych osobowych w celach marketingowych, takich jak dopasowanie reklam do Twoich preferencji i analiza efektywności reklam.
Masz prawo do wycofania zgody, dostępu, sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania danych. Szczegóły na temat przetwarzania danych osobowych znajdują się w Polityce prywatności.
