drgawka kloniczna
Drgawka kloniczna to rodzaj napadu drgawkowego charakteryzujący się rytmicznymi, powtarzającymi się skurczami mięśni, które powodują gwałtowne ruchy kończyn, tułowia lub twarzy. W przeciwieństwie do drgawek tonicznych, gdzie mięśnie pozostają w stałym napięciu, drgawki kloniczne cechują się naprzemiennymi skurczami i rozluźnieniami grup mięśniowych.
Najczęściej drgawki kloniczne występują jako element napadu toniczno-klonicznego (dawniej nazywanego grand mal), gdzie po fazie tonicznej (sztywności) następuje faza kloniczna. Mogą jednak występować także samodzielnie jako izolowane napady kloniczne. Ich etiologia obejmuje padaczkę, zaburzenia metaboliczne, zatrucia, odstawienie niektórych substancji, gorączkę (szczególnie u dzieci) czy urazy mózgu.
Diagnostyka drgawek klonicznych opiera się na badaniu neurologicznym, elektroencefalografii (EEG), badaniach obrazowych mózgu (MRI, CT) oraz badaniach laboratoryjnych. Leczenie zależy od przyczyny – w przypadku padaczki stosuje się leki przeciwpadaczkowe, w stanach nagłych często benzodiazepiny. W przypadku drgawek objawowych kluczowe jest leczenie schorzenia podstawowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Cogiton 10 10 mg
Przedawkowanie chlorowodorku donepezylu, substancji czynnej leku Cogiton, prowadzi do przełomu cholinergicznego, będącego wynikiem nadmiernej aktywności cholinergicznej spowodowanej zahamowaniem rozkładu acetylocholiny. Objawy obejmują zaburzenia neurologiczne (drgawki, chwiejny chód), autonomiczne (łzawienie, ślinienie, zwężenie źrenic), oddechowe (depresja i zapaść oddechowa) oraz sercowo-naczyniowe (bradykardia, niedociśnienie). Mediana dawki śmiertelnej u myszy wynosi około 45 mg/kg, a u szczurów 32 mg/kg, co odpowiada 225- i 160-krotności maksymalnej dawki dobowej u ludzi (10 mg). Kluczowym zagrożeniem jest postępujące osłabienie mięśni, zwłaszcza mięśni oddechowych, które może prowadzić do niewydolności oddechowej i zgonu.
bradykardia, chlorowodorek donepezylu, depresja oddechowa, dializa otrzewnowa, drgawka kloniczna, drżenie pęczkowe mięśni, glikopirolan, gruczoł potowy, hemodializa, hemofiltracja, inhibitor cholinesterazy, lek cholinomimetyczny, lek przeciw otępieniu, mediana dawki śmiertelnej, niedociśnienie, objaw autonomiczny, osłabienie mięśni, płytka nerwowo-mięśniowa, pobudzenie cholinergiczne, przekaźnictwo nerwowe, przełom cholinergiczny, receptor muskarynowy, siarczan atropiny, wydzielanie oskrzelowe, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie oddechowe, zapaść oddechowa, zapaść sercowo-naczyniowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Aurovitas 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) wynoszą około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast u psów i małp dawki do 100 mg/kg były tolerowane bez zgonów. Toksyczność ostra objawiała się typowymi efektami neuroleptycznymi, takimi jak sedacja, drżenia, drgawki kloniczne oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności ośrodkowego układu nerwowego, objawy przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym zależne od dawki zmniejszenie liczby leukocytów u myszy i niespecyficzne zmniejszenie leukocytów u szczurów. U psów dawki 8-10 mg/kg/dobę powodowały odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość, przy ekspozycji AUC 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg.
anoreksja, ataksja, AUC, cytopenia, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawka kloniczna, działanie mutagenne i klastogenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hipoaktywność, in vitro, in vivo, komórka progenitorowa szpiku kostnego, LD50, leukopenia, małopłytkowość, mioza, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, parametr hematologiczny, potencjał mutagenny i kancerogenny, prolaktyna, sedacja, tachykardia, test mutacji bakteryjnej, toksyczność ostra i przewlekła, zaburzenie hematologiczne obwodowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolafren 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne olanzapiny wykazały, że dawki ostre powodują u gryzoni objawy neuroleptyczne, takie jak sedacja, drżenia i drgawki, z LD50 wynoszącym około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów. Psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiopulmonalne. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy, do roku u szczurów i psów) dominowały objawy hamowania OUN, działanie przeciwcholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalna neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów odnotowano zmiany związane z hiperprolaktynemią, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany nabłonkowe w pochwie i gruczole sutkowym.
anoreksja, ataksja, AUC, cytopenia, drgawka kloniczna, drżenie, duszność, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie teratogenne, gruczoł sutkowy, komórka progenitorowa, lek neuroleptyczny, leukopenia, małopłytkowość, mioza, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, opóźnienie rozwoju płodu, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, ślinotok, śpiączka, substancja czynna, szpik kostny, tachykardia, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie hematologiczne, zmniejszenie aktywności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapin Krka 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że lek ten wywołuje typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u gryzoni, takie jak sedacja, drżenia, drgawki i zahamowanie przyrostu masy ciała, z medianą dawki śmiertelnej (LD50) wynoszącą około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów. U psów i małp tolerowano dawki do 100 mg/kg, przy czym obserwowano objawy neurologiczne i kardiopulmonarne. W badaniach toksyczności przewlekłej (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) dominowały objawy hamowania OUN, działanie antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym zależne od dawki leukopenie u myszy i szczurów oraz przemijającą neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających AUC 12–15-krotnie wyższemu niż u ludzi przy dawce 12 mg. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny.
ataksja, AUC, cykl płciowy, cytopenia, drgawka kloniczna, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórka progenitorowa, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, prolaktyna, prostracja, sedacja, szpik kostny, test mutacji, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Trittico XR 150 mg
Trittico XR (chlorowodorek trazodonu) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu wykazuje działanie przeciwdepresyjne z komponentą uspokajającą, jednakże leczenie może wiązać się z licznymi działaniami niepożądanymi o częstości występowania określonej jako „nieznana”. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko myśli i zachowań samobójczych, które mogą pojawić się w trakcie terapii lub po jej zakończeniu. Wśród poważnych powikłań wymienia się zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, arytmie serca (w tym torsade de pointes z wydłużeniem odstępu QT), priapizm oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Monitorowanie parametrów hematologicznych jest wskazane ze względu na możliwość agranulocytozy, trombocytopenii, leukopenii i innych nieprawidłowości krwi. U pacjentów z chorobami serca konieczna jest kontrola rytmu serca ze względu na ryzyko niemiarowości i groźnych arytmii.
afazja ekspresywna, agranulocytoza, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, chlorowodorek trazodonu, delirium, dezorientacja, drgawka, drgawka kloniczna, drżenie, duszność, dystonia, działanie przeciwdepresyjne, eozynofilia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, jadłowstręt, koszmar senny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, leukopenia, mania, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, niedokrwistość, niemiarowość serca, nieostre widzenie, niestrawność, nietrzymanie moczu, nudność, objaw grypopodobny, obrzęk, omam, omdlenie, palpitacja, parestezja, porażenna niedrożność jelita, priapizm, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, senność, SIADH, stan splątania, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, tachykardia, tachykardia komorowa, torsade de pointes, Trittico XR, trombocytopenia, urojenie, wewnątrzwątrobowy zastój żółci, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie pamięci, zaburzenie równowagi, zaburzenie rytmu serca, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmniejszenie libido, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Donepezyl – Przedawkowanie
Donepezil, odwracalny inhibitor acetylocholinesterazy, stosowany w terapii choroby Alzheimera, w przypadku przedawkowania prowadzi do nadmiernej stymulacji receptorów cholinergicznych, co wywołuje objawy przełomu cholinergicznego. Dawki śmiertelne w badaniach na zwierzętach wynoszą 45 mg/kg u myszy oraz 32 mg/kg u szczurów, co odpowiada odpowiednio 225- i 160-krotności maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (10 mg/dobę). Objawy przedawkowania obejmują m.in. silne nudności, wymioty, ślinotok, bradykardię, hipotonię, depresję oddechową, drgawki oraz postępujące osłabienie mięśni, które może prowadzić do niewydolności oddechowej i śmierci. Występują również charakterystyczne zmiany w układzie pokarmowym, sercowo-naczyniowym, oddechowym, nerwowym, mięśniowym, skórze i narządzie wzroku, wynikające z nadmiernej aktywacji receptorów muskarynowych i nikotynowych.
bradykardia, choroba Alzheimera, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, dializa otrzewnowa, donepezil, drgawka kloniczna, drżenie pęczkowe mięśni, glikopirolan, hemodializa, hemofiltracja, hipotonia, inhibitor acetylocholinesterazy, lek antycholinergiczny czwartorzędowy, niewydolność oddechowa, objawy cholinergiczne, osłabienie mięśni, paraliż mięśni oddechowych, przełom cholinergiczny, receptor cholinergiczny, receptor muskarynowy, receptor nikotynowy, siarczan atropiny, ślinotok, stymulacja cholinergiczna, układ cholinergiczny, zapaść krążeniowa, zapaść oddechowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Anafranil SR 75
Stosowanie Anafranil SR 75 (chlorowodorek klomipraminy) wymaga ścisłej kontroli klinicznej, zwłaszcza w początkowym okresie terapii oraz przy zmianach dawkowania, ze względu na ryzyko nasilenia myśli i zachowań samobójczych, szczególnie u pacjentów poniżej 25. roku życia oraz u osób z historią zachowań samobójczych. Konieczna jest edukacja pacjentów i ich otoczenia w zakresie obserwacji objawów pogorszenia stanu psychicznego. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT, zwłaszcza przy dawkach przekraczających zalecane lub w połączeniu z SSRI/SNRI. Hipokaliemia powinna być wyrównana przed rozpoczęciem terapii. Anafranil SR 75 może wywoływać zespół serotoninowy, szczególnie w kojarzeniu z innymi lekami serotoninergicznymi, a także obniżać próg drgawkowy, co wymaga ostrożności u pacjentów z padaczką lub ryzykiem napadów.
blok przedsionkowo-komorowy, choroba układu sercowo-naczyniowego, drgawka kloniczna, epizod manii, hipertermia, jaskra z wąskim kątem, klomipramina, lek przeciwdepresyjny, lek trójpierścieniowy, majaczenie, myśli samobójcze, nadczynność tarczycy, napad padaczkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit porażenna, niewydolność układu krążenia, objaw lękowy, padaczka, próchnica zębów, psychoza, psychoza farmakogenna, remisja, SNRI, SSRI, stan depresyjny, stan hipomaniakalny, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie psychiczne, zaburzenie rytmu serca, zachowanie samobójcze, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy - Leksykon chorób i schorzeń
Ataki zatrzymania oddechu – Leczenie
Ataki zatrzymania oddechu (breath-holding spells) występują u około 5% zdrowych dzieci, najczęściej między 6. a 18. miesiącem życia, ustępując zwykle przed 4-6 rokiem życia. Epizody te charakteryzują się mimowolnym zatrzymaniem oddechu trwającym do 1 minuty, często wywołanym silnym bodźcem emocjonalnym, z możliwym przejściowym sinieniem lub bladością, utratą przytomności oraz krótkotrwałymi drgawkami klonicznymi lub mioklonicznymi. Ataki występują wyłącznie w stanie czuwania i nie powodują trwałych uszkodzeń mózgu. Diagnostyka obejmuje morfologię krwi (w celu wykrycia niedoboru żelaza), EKG (w celu wykluczenia zaburzeń rytmu, w tym zespołu wydłużonego QT) oraz w wybranych przypadkach badania neurologiczne. Leczenie koncentruje się na edukacji rodziców, zapewnieniu bezpieczeństwa dziecka podczas ataku oraz unikaniu niepotrzebnych interwencji farmakologicznych.
anemia z niedoboru żelaza, atak zatrzymania oddechu, atropina, badanie neurologiczne, bradykardia, drgawka kloniczna, drożność dróg oddechowych, edukacja pacjenta, elektroencefalogram, elektrokardiogram, fluoksetyna, glikopyrolan, implantacja stymulatora serca, kwas gamma-aminomasłowy, lewetyracetam, melatonina, morfologia krwi, napad padaczkowy, piracetam, ruch miokloniczny, teofilina, zespół wydłużonego QT - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Escitalopram Genoptim
Escitalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18. roku życia, ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz objawów wrogości. W początkowym okresie terapii może wystąpić paradoksalne nasilenie objawów lękowych, które zwykle ustępuje po około 2 tygodniach. U pacjentów z padaczką konieczne jest ścisłe monitorowanie, a w przypadku wystąpienia drgawek leczenie należy przerwać. Escitalopram może wpływać na kontrolę glikemii u chorych na cukrzycę, co wymaga dostosowania leczenia hipoglikemizującego. Istotne jest także monitorowanie pacjentów pod kątem ryzyka maniakalnych epizodów, zespołu serotoninowego (zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych), hiponatremii, zaburzeń krzepnięcia oraz wydłużenia odstępu QT, szczególnie u osób z chorobami serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią.
akatyzja, bezsenność, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, depresja, drgawka kloniczna, drżenie mięśniowe, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, hipertermia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kołatanie serca, lek hipoglikemizujący, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, mania, marskość wątroby, napad drgawkowy, niemiarowość komorowa, niewydolność serca, padaczka, parestezja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skaza krwotoczna, terapia elektrowstrząsowa, torsade de pointes, wybroczynę, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności seksualnej, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie widzenia, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Tetrakaina – Przedawkowanie
Tetrakaina, stosowana miejscowo w formie plastrów (np. Rapydan zawierający 70 mg tetrakainy i 70 mg lidokainy), czopków (Ruskorex 25 mg tetrakainy chlorowodorku) oraz maści (Ruskorex 10 mg/g), wykazuje potencjał toksyczny przede wszystkim wobec ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i układu sercowo-naczyniowego. Toksyczność objawia się początkowo pobudzeniem OUN (niepokój, drgawki kloniczne, drżenia mięśniowe), a w ciężkich przypadkach depresją OUN (senność, zaburzenia świadomości, śpiączka), napadami drgawkowymi oraz depresją mięśnia sercowego (hipotonia, bradykardia, zaburzenia rytmu). Ryzyko toksyczności ogólnoustrojowej jest niskie przy prawidłowym stosowaniu Rapydanu, natomiast brak jest udokumentowanych przypadków przedawkowania Ruskorexu, choć należy zachować ostrożność i monitorować pacjentów pod kątem objawów toksyczności miejscowych anestetyków.
bradykardia, chlorowodorek tetrakainy, depresja mięśnia sercowego, depresja oddechowa, depresja OUN, drgawka kloniczna, drżenie mięśniowe, lek spazmolityczny, lek znieczulający, lidokaina, miejscowe znieczulenie, miejscowy anestetyk, nadmierna pobudliwość, napad drgawkowy, napad toniczno-kloniczny, objaw toksyczności, plaster leczniczy, pobudzenie OUN, spadek ciśnienia tętniczego, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność OUN, układ sercowo-naczyniowy, wchłanianie ogólnoustrojowe, wentylacja wspomagana, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolaxa 20 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Zolaxa, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo, obejmującym toksyczność ostrą i przewlekłą, wpływ na reprodukcję, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. W badaniach toksyczności ostrej u myszy i szczurów określono LD50 odpowiednio na poziomie około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, a u psów i małp dawki do 100 mg/kg były tolerowane z obserwacją objawów neuroleptycznych i sedacji. W badaniach przewlekłych, trwających do roku, zaobserwowano hamowanie aktywności OUN z rozwojem tolerancji, objawy antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę. Zmiany hematologiczne nie wiązały się z cytotoksycznym działaniem na szpik kostny, mimo że u psów AUC olanzapiny było 12-15-krotnie wyższe niż u ludzi przy dawce 12 mg.
anoreksja, ataksja, cytopenia, drgawka kloniczna, drżenie, duszność, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hamowanie OUN, małopłytkowość, mioza, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, prolaktyna, prostracja, sedacja, ślinotok, śpiączka, szpik kostny, tachykardia, zaburzenie hematologiczne, zmniejszenie aktywności - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mirzaten 30 mg
Mirzaten (mirtazapina) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18. roku życia, ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji. U dorosłych poniżej 25 lat również obserwuje się podwyższone ryzyko samobójstw, szczególnie na początku terapii i po zmianie dawkowania, co wymaga ścisłego monitorowania. Lek może powodować agranulocytozę, zwłaszcza u osób powyżej 65 lat, dlatego w przypadku objawów infekcji (gorączka, ból gardła) konieczne jest przerwanie leczenia i wykonanie morfologii krwi. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby klirens mirtazapiny zmniejsza się o około 35%, a stężenie w osoczu wzrasta o około 55%, co wymaga dostosowania dawki i monitorowania. Podobne zalecenia dotyczą pacjentów z zaburzeniami nerek, gdzie klirens może być zmniejszony nawet o 50%, a stężenie leku wzrasta do 115%.
agranulocytoza, akatyzja, ciśnienie wewnątrzgałkowe, drgawka kloniczna, drgawka padaczkowa, działanie przeciwcholinergiczne, dziedziczna nietolerancja galaktozy, granulocytopenia, hipertermia, hiponatremia, jaskra z wąskim kątem, klirens kreatyniny, lek przeciwdepresyjny, majaczenie, mirtazapina, morfologia krwi, myśl samobójcza, napad padaczkowy, niedobór laktazy, pęcherzowe zapalenie skóry, przerost prostaty, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sztywność mięśniowa, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie świadomości, zachowanie samobójcze, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Ataki zatrzymania oddechu – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ataki zatrzymania oddechu (breath-holding spells) to łagodne, neurorozwojowe zaburzenie występujące u około 5% dzieci w wieku 6 miesięcy do 6 lat, ze szczytem między 12 a 24 miesiącem życia. Charakteryzują się mimowolnym, krótkotrwałym bezdechem wywołanym silnym bodźcem emocjonalnym lub fizycznym (ból, strach, gniew), prowadzącym do cyjanotycznej lub bladej zmiany koloru skóry oraz ewentualnej utraty przytomności. Patofizjologia obejmuje dysfunkcję autonomicznego układu nerwowego, z zaburzeniem równowagi między układem przywspółczulnym a współczulnym, co może skutkować krótkotrwałą hipoksją mózgową. W około 20-33% przypadków obserwuje się dodatni wywiad rodzinny. Suplementacja żelaza jest wskazana u dzieci z niedokrwistością z niedoboru żelaza, gdyż może zmniejszyć częstość epizodów. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu neurologicznym, EKG oraz ocenie parametrów gospodarki żelazowej, z wykluczeniem napadów padaczkowych i zaburzeń kardiologicznych.
aspiracja ciała obcego, atak blady, atak cyjanotyczny, atak zatrzymania oddechu, autonomiczny układ nerwowy, cyjanoza, drgawka kloniczna, elektroencefalogram, elektrokardiogram, gospodarka żelazowa, hipoksja mózgu, morfologia krwi, napad padaczkowy, niedobór żelaza, niedokrwistość, niedokrwistość z niedoboru żelaza, pozycja bezpieczna, przepływ mózgowy, rokowanie, rozwój psychomotoryczny, stymulacja nerwu błędnego, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Epitoram 100 mg
Topiramat, substancja czynna leku Epitoram (kod ATC: N03AX11), jest lekiem przeciwpadaczkowym o wielokierunkowym mechanizmie działania. Jego efekty farmakodynamiczne obejmują blokowanie zależnych od napięcia kanałów sodowych, modulację receptorów GABAA (zwiększającą aktywność GABA bez wpływu flumazenilu) oraz antagonizm receptorów glutaminianergicznych typu kainowego i AMPA, przy stężeniach od 1 μM do 200 μM. Dodatkowo topiramat słabo hamuje izoenzymy anhydrazy węglanowej, co nie jest głównym mechanizmem przeciwpadaczkowym. W modelach zwierzęcych wykazuje skuteczność w różnych typach napadów, w tym tonicznoklonicznych, absence oraz wywołanych niedotlenieniem, z ograniczonym działaniem na drgawki pentetrazolowe. W badaniach na myszach wykazano synergistyczne i addycyjne interakcje farmakodynamiczne z karbamazepiną, fenobarbitalem i fenytoiną, a u ludzi nie obserwuje się rozwoju tolerancji na lek.
acetazolamid, anhydraza węglanowa, antagonista benzodiazepin, benzodiazepin, drgawka kloniczna, drgawka toniczna, działanie przeciwdrgawkowe, fenytoina, GABA, gęstość mineralna kości, grupa farmakoterapeutyczna, hodowla neuronów, jon chlorkowy, kanał sodowy, karbamazepina, kwas glutaminowy, kwas kainowy, lek przeciwpadaczkowy, mineralizacja kości, monosacharyd, monoterapia, napad absence, napad nieświadomości, neuroprzekaźnik, NMDA, profilaktyka migreny, receptor AMPA, receptor GABA, receptor glutaminianergiczny, terapia skojarzona, topiramat, właściwość przeciwpadaczkowa, wstrząs elektryczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Lekam 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) u myszy i szczurów wynoszą odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, z objawami takimi jak zmniejszenie aktywności ruchowej, śpiączka, drżenia i drgawki kloniczne. Psy i małpy tolerowały dawki doustne do 100 mg/kg m.c., przy czym u psów obserwowano uspokojenie polekowe, ataksję, drżenia, tachykardię, zwężenie źrenic i jadłowstręt, a u małp prostrację i zaburzenia świadomości przy wyższych dawkach. W badaniach toksyczności przewlekłej (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) stwierdzono zahamowanie OUN, objawy przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, z rozwojem tolerancji na zahamowanie czynności OUN. U szczurów odnotowano odwracalne zmiany hormonalne i morfologiczne związane ze wzrostem prolaktyny, w tym zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.
ataksja, cytotoksyczność szpiku kostnego, drgawka kloniczna, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, jadłowstręt, leukocyt, leukopenia, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, prolaktyna, śpiączka, szpik kostny, toksyczność hematologiczna