zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C

Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV) jest chorobą zakaźną wywołaną przez wirus RNA z rodziny Flaviviridae. Stanowi ono jedną z głównych przyczyn przewlekłych chorób wątroby na świecie, prowadząc do marskości wątroby i raka wątrobowokomórkowego.

Transmisja HCV następuje głównie drogą krwiopochodną, poprzez ekspozycję na zakażoną krew (transfuzje krwi przed 1992 rokiem, używanie niesterylnego sprzętu medycznego, dożylne przyjmowanie narkotyków). Rzadziej dochodzi do zakażeń drogą wertykalną (z matki na dziecko) lub podczas kontaktów seksualnych.

Zakażenie HCV w 70-85% przypadków przechodzi w formę przewlekłą. Przebieg kliniczny jest często bezobjawowy, z czego wynika określenie HCV jako „cichego zabójcy”. U części pacjentów występują niespecyficzne objawy, takie jak zmęczenie, bóle stawowo-mięśniowe, zaburzenia koncentracji czy depresja. Diagnostyka opiera się na wykrywaniu przeciwciał anty-HCV oraz HCV RNA.

Aktualnie stosowane leczenie przeciwwirusowe z wykorzystaniem bezpośrednio działających leków przeciwwirusowych (DAA) charakteryzuje się wysoką skutecznością, przekraczającą 95% trwałej odpowiedzi wirusologicznej (SVR), przy znacznie lepszym profilu bezpieczeństwa niż wcześniej stosowane terapie oparte na interferonie. Nowoczesne schematy leczenia są krótsze (8-12 tygodni) i dobrze tolerowane przez pacjentów.

Profilaktyka zakażeń HCV opiera się na przestrzeganiu zasad bezpieczeństwa w placówkach medycznych, badaniu krwi i jej produktów, edukacji osób z grup ryzyka oraz wczesnym wykrywaniu i leczeniu zakażeń. Nadal nie istnieje skuteczna szczepionka przeciwko HCV, co wynika z dużej zmienności genetycznej wirusa.