paraldehyd

Paraldehyd (paraldehid) to substancja lecznicza o działaniu uspokajającym i nasennym, a także przeciwdrgawkowym. Jest organicznym związkiem chemicznym będącym cyklicznym trimerem aldehydu octowego. Historycznie paraldehyd był szeroko stosowany w psychiatrii oraz neurologii jako środek uspokajający i lek przeciwpadaczkowy.

Pod względem farmakologicznym paraldehyd działa hamująco na ośrodkowy układ nerwowy poprzez zwiększenie aktywności kwasu gamma-aminomasłowego (GABA). Lek charakteryzuje się szybkim początkiem działania po podaniu doustnym lub doodbytniczym oraz stosunkowo krótkim czasem półtrwania wynoszącym około 4-10 godzin. Tylko niewielka część substancji metabolizowana jest w wątrobie, większość wydalana jest przez płuca, co powoduje charakterystyczny zapach oddechu u pacjentów.

Współcześnie stosowanie paraldehydu zostało w dużej mierze zastąpione przez nowsze, bezpieczniejsze leki przeciwpadaczkowe i uspokajające. Nadal jednak znajduje zastosowanie w leczeniu ciężkiego stanu padaczkowego opornego na standardową terapię oraz w leczeniu objawów odstawienia alkoholu. Do głównych ograniczeń w stosowaniu paraldehydu należą: nieprzyjemny zapach i smak, drażniące działanie na błony śluzowe, ryzyko uszkodzenia wątroby przy długotrwałym stosowaniu oraz potencjalne interakcje z innymi depresantami ośrodkowego układu nerwowego.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Disulfiram – Interakcje

Disulfiram, stosowany w terapii uzależnienia od alkoholu, działa poprzez blokowanie dehydrogenazy aldehydowej, co prowadzi do kumulacji aldehydu octowego i wywołania reakcji disulfiramowej (objawy: zaczerwienienie twarzy, tachykardia, nudności, wymioty, ból głowy). Interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne disulfiramu obejmują liczne grupy leków, w tym benzodiazepiny (np. diazepam, chlordiazepoksyd), które ulegają hamowaniu metabolizmu, co zwiększa ich działanie uspokajające i może osłabiać objawy reakcji disulfiramowej. Ponadto, disulfiram nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), co wymaga monitorowania INR i dostosowania dawki. Szczególnie istotne są interakcje z metronidazolem, które mogą prowadzić do poważnych zaburzeń neuropsychiatrycznych, oraz z izoniazydem, wywołującym objawy neurologiczne (zawroty głowy, zaburzenia koordynacji). W przypadku fenytoiny i teofiliny konieczne jest dostosowanie dawki ze względu na ryzyko toksyczności wynikające z hamowania ich metabolizmu przez disulfiram.
aldehyd octowy, alfentanyl, amfetamina, amitryptylina, benzodiazepiny, chlordiazepoksyd, chloropromazyna, choreoatetoza, dehydrogenaza aldehydowa, dezorientacja, diagnostyka alergologiczna, diazepam, działanie niepożądane, fenytoina, interakcja disulfiramowa, interakcja farmakologiczna, izoniazyd, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, metronidazol, morfina, oksazepam, ośrodkowy układ nerwowy, paraldehyd, petydyna, pimozyd, pochodna kumaryny, reakcja disulfiramowa, ryfampicyna, stan psychotyczny, teofilina, uzależnienie od alkoholu, warfaryna, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Przedawkowanie – Sympramol 50 mg

Przedawkowanie dichlorowodorku opipramolu, trójpierścieniowego leku przeciwdepresyjnego i przeciwlękowego, stanowi stan zagrożenia życia z wielonarządowym obrazem klinicznym. Objawy obejmują zaburzenia OUN (od senności po śpiączkę, ataksję, drgawki toniczno-kloniczne, niepokój), układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie, wstrząs kardiogenny), układu oddechowego (depresja oddechowa, niewydolność oddechowa wymagająca intubacji) oraz układu moczowego (oliguria, anuria). Monitorowanie parametrów życiowych, zwłaszcza funkcji serca i oddechu, powinno trwać co najmniej 48 godzin ze względu na ryzyko późnych powikłań. Warto podkreślić, że dializa i hemodializa są nieskuteczne z powodu wysokiego wiązania leku z białkami osocza i dużej objętości dystrybucji.
antidotum, ataksja, bezmocz, białko osocza, blok przedsionkowo-komorowy, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, dializa, diazepam, dichlorowodorek opipramolu, dobutamina, dopamina, fenobarbital, hemodializa, hipokaliemia, intubacja dotchawicza, kwasica metaboliczna, leczenie antyarytmiczne, lek inotropowy, lek trójpierścieniowy, lek wazopresorowy, napad drgawek toniczno-klonicznych, niedociśnienie, oliguria, ośrodkowy układ nerwowy, paraldehyd, płukanie żołądka, pozycja Trendelenburga, stan splątania, stymulacja serca, sztuczna wentylacja płuc, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs kardiogenny, zatrzymanie krążenia
Leksykon leków
Przedawkowanie – Claritine Duo 5 mg + 120 mg

Przedawkowanie leku Claritine Duo, zawierającego loratadynę 5 mg oraz pseudoefedrynę 120 mg, prowadzi do poważnych objawów klinicznych wynikających głównie z nadmiernej stymulacji układu współczulnego przez pseudoefedrynę oraz łagodnej sedacji wywołanej przez loratadynę. Objawy mogą manifestować się zarówno jako hamowanie, jak i pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego (OUN), często występujące naprzemiennie lub jednocześnie. U dzieci szczególnie niebezpieczne są objawy pobudzenia OUN oraz atropinopodobne, takie jak suchość w jamie ustnej, rozszerzone źrenice, hipertermia i zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Wśród objawów klinicznych dominują tachykardia, nadciśnienie tętnicze, drgawki, bezdech, śpiączka oraz zapaść sercowo-naczyniowa, które mogą prowadzić do zgonu lub trwałych uszkodzeń narządowych.
barbiturany, beta-blokery, bezdech, bezsenność, Claritine Duo, dializa otrzewnowa, diazepam, drgawki, drżenie, działanie sympatykomimetyczne, hemodializa, hipertermia, koc hipotermiczny, kołatanie serca, leki alfa-adrenolityczne, leki analeptyczne, loratadyna, loratadyna i pseudoefedryna, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, objawy atropinopodobne, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, paraldehyd, pseudoefedryna, receptory adrenergiczne, sedacja, sinica, śpiączka, tachykardia, układ współczulny, węgiel aktywowany, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapaść sercowo-naczyniowa
Leksykon substancji czynnych
Amantadyna – Przedawkowanie

Przedawkowanie amantadyny, stosowanej w formie siarczanu lub chlorowodorku, prowadzi do wieloukładowej toksyczności z dominującymi objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takimi jak nadreaktywność, drgawki, dystonie, splątanie, majaczenia i ostre psychozy. Dodatkowo obserwuje się objawy ze strony układu oddechowego (hiperwentylacja, obrzęk płuc, ARDS), sercowo-naczyniowego (częstoskurcz zatokowy, arytmie, zatrzymanie akcji serca, nagły zgon), pokarmowego (nudności, wymioty, suchość w ustach) oraz moczowego (zatrzymanie moczu, zaburzenia czynności nerek, wzrost BUN, zmniejszenie klirensu kreatyniny). Współistniejące stosowanie innych leków przeciwparkinsonowskich lub przeciwcholinergicznych oraz spożycie alkoholu lub substancji pobudzających OUN może nasilać lub modyfikować obraz kliniczny zatrucia.
Postępowanie lecznicze w zatruciu amantadyną nie obejmuje specyficznego antidotum, dlatego kluczowe jest szybkie usunięcie leku z organizmu i leczenie objawowe. W przypadku zatrucia tabletkami Amantix zaleca się wywołanie wymiotów i/lub płukanie żołądka, natomiast dla Viregyt-K dodatkowo aspirację treści żołądkowej, podanie węgla aktywowanego lub środków przeczyszczających. Intensywna terapia obejmuje podawanie płynów, zakwaszenie moczu w celu zwiększenia wydalania amantadyny, sedację, leki przeciwdrgawkowe (np. diazepam i fenobarbital) oraz przeciwarytmiczne (lidokainę dożylnie). Monitorowanie parametrów życiowych, w tym EKG i ciśnienia tętniczego, jest niezbędne, zwłaszcza ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes. Hemodializa jest nieskuteczna (eliminuje około 5% leku). W przypadku neurotoksyczności można rozważyć dożylne podawanie fizostygminy (1-2 mg u dorosłych), a zatrzymanie moczu wymaga cewnikowania pęcherza.
ARDS, azot mocznikowy, bradykardia, cewnikowanie pęcherza, częstoskurcz zatokowy, diazepam, diureza, diureza wymuszona, drgawki kloniczne, dystonia posturalna, fenobarbital, fizostygmina, hemodializa, hipokaliemia, klirens kreatyniny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwparkinsonowski, mioklonia, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon sercowy, neurotoksyczność, objawy pozapiramidowe, obrzęk płuc, omamy wzrokowe, ośrodkowy układ nerwowy, ostra psychoza, paraldehyd, próba samobójcza, przedawkowanie amantadyny, siarczan amantadyny, środek przeczyszczający, torsade de pointes, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zakwaszenie moczu, zatrucie atropiną, zatrucie wielolekowe, złośliwa arytmia serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Disulfiram WZF 100 mg

Disulfiram WZF (100 mg, tabletki do implantacji) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymów metabolizujących wiele leków, co prowadzi do nasilenia ich efektów i ryzyka działań niepożądanych. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących disulfiram wraz z lekami przeciwzakrzepowymi ze względu na zwiększone ryzyko krwawień. Ponadto, disulfiram nasila działanie leków psychoaktywnych takich jak fenytoina, chlordiazepoksyd, diazepam, a także opioidów (np. alfentanylu), co wymaga dostosowania dawkowania i uważnej obserwacji. Interakcje z antybiotykami, zwłaszcza ryfampicyną i metronidazolem, mogą prowadzić do zwiększenia toksyczności i poważnych objawów neurologicznych, dlatego jednoczesne stosowanie metronidazolu jest przeciwwskazane. Również współstosowanie z izoniazydem może wywołać objawy ze strony OUN, takie jak zawroty głowy i bezsenność, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów przeciwgruźliczych.
aldehyd octowy, alfentanyl, alkohol etylowy, amfetamina, amitryptylina, chlordiazepoksyd, chloropromazyna, dehydrogenaza aldehydowa, dezorientacja, diazepam, działanie niepożądane, fenytoina, hipotensja, izoniazyd, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm benzodiazepiny, metabolizm enzymatyczny, metronidazol, morfina, objaw psychotyczny, ośrodkowy układ nerwowy, paraldehyd, parametr krzepnięcia, petydyna, reakcja disulfiramowa, rumień twarzy, ryfampicyna, tachykardia, zaburzenie koordynacji, zaburzenie rytmu serca, zapaść naczyniowa, zawroty głowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Viregyt-K 100 mg

Przedawkowanie chlorowodorku amantadyny (substancji czynnej Viregyt-K) stanowi poważne zagrożenie wieloukładowe, obejmujące ośrodkowy układ nerwowy, układ oddechowy, sercowo-naczyniowy, pokarmowy oraz moczowy. Dominują objawy neurologiczne, takie jak nadreaktywność OUN, niepokój ruchowy, drgawki, objawy pozapiramidowe, dystonie, splątanie, majaczenie i omamy wzrokowe. Toksyczne stężenia mogą wywołać ciężkie zaburzenia oddechowe, w tym hiperwentylację, obrzęk płuc i zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Kardiologicznie obserwuje się częstoskurcz zatokowy, nadciśnienie tętnicze, niemiarowości, a w skrajnych przypadkach zatrzymanie akcji serca i nagły zgon. Dodatkowo występują objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, suchość w jamie ustnej) oraz układu moczowego (zatrzymanie moczu, wzrost BUN, zmniejszenie klirensu kreatyniny), co wskazuje na upośledzenie funkcji nerek i ryzyko zaburzeń wodno-elektrolitowych.
ARDS, azot mocznikowy, cewnikowanie pęcherza moczowego, chlorowodorek amantadyny, częstoskurcz zatokowy, diazepam, diureza wymuszona, drgawka kloniczna, dystonia posturalna, EKG, fenobarbital, fizostygmina, hemodializa, hiperwentylacja, klirens kreatyniny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdrgawkowy, majaczenie, midriaza, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon sercowy, niemiarowość, niewydolność oddechowa, nudności, objaw pozapiramidowy, obrzęk płuc, omam wzrokowy, ostra psychoza, paraldehyd, reakcja psychotyczna, suchość jamy ustnej, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie kardiologiczne, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie oddechowe, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zakwaszenie moczu, zatrucie atropiną, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych
Leksykon leków
Przedawkowanie – Pramolan 50 mg

Przedawkowanie opipramolu dichlorowodorku, substancji czynnej leku Pramolan, stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego (senność, śpiączka, drgawki, ataksja), układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, bradykardia, arytmie, blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie, wstrząs) oraz układu oddechowego i moczowego (depresja oddechowa, oliguria, anuria). Objawy te mogą wystąpić w różnym nasileniu, zależnie od dawki, czasu od zażycia i indywidualnej wrażliwości pacjenta. W przypadku dzieci ryzyko ciężkich powikłań jest szczególnie wysokie. Nie istnieje swoiste antidotum na opipramol, a dializa i hemodializa są nieskuteczne w eliminacji toksyny.
anuria, arytmia, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, depresja oddechowa, dializa, diazepam, dobutamina, dopamina, drgawki, elektrostymulacja serca, fenobarbital, hemodializa, intubacja, kwasica, lek przeciwdrgawkowy, lek trójpierścieniowy, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność oddechowa, objętość osocza, oliguria, opipramol dichlorowodorek, osłupienie, ośrodkowy układ nerwowy, paraldehyd, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, pozycja Trendelenburga, rozrusznik serca, sedacja, śpiączka, stan śpiączkowy, stan splątania, swoiste antidotum, sztuczna wentylacja, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, wlew kroplowy, wstrząs, zatrzymanie akcji serca
Leksykon leków
Przedawkowanie – Neurotop retard 600 600 mg

Przedawkowanie karbamazepiny, substancji czynnej Neurotop Retard 600, prowadzi do wieloukładowych powikłań klinicznych, obejmujących ośrodkowy układ nerwowy (OUN), układ sercowo-naczyniowy oraz oddechowy. Objawy neurologiczne to m.in. dezorientacja, senność, pobudzenie, omamy, śpiączka, oczopląs, ataksja, dyskineza, drgawki kloniczne oraz zmiany w odruchach (początkowo wzmożone, następnie osłabione). W układzie sercowo-naczyniowym obserwuje się tachykardię, niedociśnienie lub nadciśnienie, poszerzenie zespołu QRS w EKG oraz ryzyko zatrzymania akcji serca. Zaburzenia oddychania obejmują depresję oddechową i obrzęk płuc. Dodatkowo występują objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, opóźnione opróżnianie żołądka, zmniejszona perystaltyka) oraz nerek (zatrzymanie moczu, skąpomocz, bezmocz, zatrucie wodne związane z działaniem podobnym do ADH). W badaniach laboratoryjnych typowa jest hiponatremia, kwasica metaboliczna, hiperglikemia oraz wzrost aktywności fosfokinazy kreatyninowej (CK).
antidotum, ataksja, badanie neurologiczne, benzodiazepina, bezmocz, depresja oddechowa, dezorientacja, dializa otrzewnowa, diazepam, dobutamina, dopamina, drgawki, dyskineza, dyzartria, fenobarbital, fosfokinaza kreatyninowa, hemodializa, hemoperfuzja, hiperglikemia, hiponatremia, hipotermia, hormon antydiuretyczny, intensywna opieka medyczna, karbamazepina, kwasica metaboliczna, nadciśnienie, niedociśnienie, obrzęk płuc, oczopląs, omamy, opóźnione opróżnianie żołądka, ośrodkowy układ nerwowy, paraldehyd, poszerzenie zespołu QRS, rozszerzenie źrenic, skąpomocz, śpiączka, tachykardia, układ oddechowy, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia widzenia, zatrucie wodne, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zmniejszenie perystaltyki jelit
Leksykon substancji czynnych
Opipramol – Przedawkowanie

Opipramol, lek trójpierścieniowy stosowany głównie w leczeniu zaburzeń lękowych, dostępny jest w dawkach 50 mg i 100 mg. Przedawkowanie tej substancji wywołuje wieloukładową symptomatologię, obejmującą objawy neurologiczne (senność, bezsenność, zaburzenia świadomości, ataksja, drgawki), krążeniowe (tachykardia, bradykardia, arytmie, blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie, wstrząs, rzadko zatrzymanie akcji serca), oddechowe (depresja oddechowa) oraz nerkowe (oliguria <500 ml/dobę, anuria <100 ml/dobę). Szczególnie wrażliwą grupą są dzieci i młodzież, u których ryzyko ciężkich powikłań jest wyższe, co wymaga intensywnej obserwacji i leczenia.
aminy presyjne, anuria, arytmia, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, depresja oddechowa, dializa, diazepam, drgawki, fenobarbital, intubacja dotchawicza, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek trójpierścieniowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, oliguria, opipramol, osłupienie, paraldehyd, pobudzenie psychoruchowe, rozrusznik serca, śpiączka, stan splątania, sztuczna wentylacja płuc, tabletka powlekana, wstrząs, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zaburzenie lękowe, zatrzymanie akcji serca, zawrót głowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Neurotop retard 300 300 mg

Przedawkowanie karbamazepiny, w tym preparatu Neurotop Retard, stanowi poważne zagrożenie wieloukładowe, obejmujące ośrodkowy układ nerwowy (zahamowanie czynności OUN, zaburzenia świadomości, drgawki), układ sercowo-naczyniowy (tachykardia, niedociśnienie, poszerzenie zespołu QRS), układ oddechowy (niewydolność oddechowa, obrzęk płuc), pokarmowy (wymioty, opóźnione opróżnianie żołądka), moczowy (zatrzymanie moczu, skąpomocz) oraz zaburzenia biochemiczne (hiponatremia, kwasica metaboliczna, hiperglikemia, wzrost aktywności fosfokinazy kreatyninowej). Ze względu na postać o przedłużonym uwalnianiu leku, objawy mogą się nasilać i nawracać nawet po 2-3 dniach od przedawkowania, co wymaga długotrwałego monitorowania pacjenta. Stężenie karbamazepiny w osoczu jest kluczowe do potwierdzenia zatrucia i oceny jego nasilenia.
ataksja, benzodiazepina, bezmocz, dializa otrzewnowa, diazepam, dobutamina, dopamina, drgawka kloniczna mięśni, dysfunkcja przewodu pokarmowego, dyskineza, fenobarbital, hemodializa, hemoperfuzja, hiperglikemia, hiponatremia, hipotermia, kwasica metaboliczna, Neurotop Retard, niedociśnienie, niewydolność oddechowa, obrzęk płuc, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, paraldehyd, poszerzenie zespołu QRS, przedawkowanie karbamazepiny, rozszerzenie źrenic, skąpomocz, śpiączka, tachykardia, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wymuszona diureza, zaburzenie mowy, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia, zatrucie wodne, zatrzymanie moczu
Leksykon substancji czynnych
Loratadyna – Przedawkowanie

Przedawkowanie loratadyny, selektywnego antagonisty receptorów histaminowych H₁, prowadzi do nasilenia działań cholinolitycznych, manifestujących się przede wszystkim sennością, tachykardią (>100 uderzeń/min) oraz bólami głowy. Objawy te mogą utrzymywać się długotrwale, co wymaga przedłużonej obserwacji pacjenta. W przypadku preparatów złożonych zawierających pseudoefedrynę (np. Claritine Active, Claritine Duo), spektrum objawów jest rozszerzone o objawy hamowania (sedacja, bezdech, zapaść sercowo-naczyniowa) oraz pobudzenia ośrodkowego układu nerwowego (bezsenność, omamy, drgawki), które mogą prowadzić do zgonu. Dodatkowo obserwuje się objawy atropinopodobne, szczególnie u dzieci, takie jak suchość w jamie ustnej, rozszerzone źrenice i hipertermia.
barbiturany, bezdech, blokery receptorów alfa-adrenergicznych, blokery receptorów beta-adrenergicznych, ból głowy, dializa otrzewnowa, diazepam, drgawki, dysuria, działanie cholinolityczne, hamowanie OUN, hemodializa, hipertermia, koc hipotermiczny, loratadyna, objawy atropinopodobne, oddech wspomagany, ośrodkowy układ nerwowy, paraldehyd, płukanie żołądka, pobudzenie OUN, pseudoefedryna, receptor histaminowy H1, senność, sympatykomimetyk, tachykardia, węgiel aktywowany
Leksykon leków
Przedawkowanie – Apropol 50 mg

Przedawkowanie opipramolu dichlorowodorku, leku o strukturze trójpierścieniowej, stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się zaburzeniami wielonarządowymi, w tym ośrodkowego układu nerwowego (senność, bezsenność, niepokój, zaburzenia świadomości, drgawki), układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, bradykardia, arytmie, blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie tętnicze, wstrząs, zatrzymanie akcji serca) oraz układu oddechowego (depresja oddechowa, zatrzymanie oddychania, niewydolność oddechowa). Dodatkowo mogą wystąpić objawy ze strony układu moczowego (oliguria, anuria) i nerwowo-mięśniowego (ataksja). Warto podkreślić, że nie istnieje swoiste antidotum, a leczenie opiera się na intensywnej terapii objawowej, monitorowaniu czynności życiowych przez minimum 48 godzin oraz wsparciu układu oddechowego i sercowo-naczyniowego, w tym stosowaniu amin presyjnych (dopamina, dobutamina) i leczeniu zaburzeń rytmu serca oraz drgawek (diazepam, fenobarbital, paraldehyd).
amina presyjna, anuria, APROPOL, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, depresja oddechowa, diazepam, dobutamina, dopamina, elektrostymulacja serca, fenobarbital, hemodializa, hipokaliemia, intubacja, kwasica, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwlękowy, lek trójpierścieniowy, mlekotok, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niepokój psychoruchowy, niewydolność oddechowa, oliguria, opipramol dichlorowodorek, paraldehyd, płukanie żołądka, pokrzywka, reakcja alergiczna, sztuczna wentylacja, zaburzenie ejakulacji, zaburzenie erekcji, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zatrzymanie moczu, zatrzymanie oddychania, żółtaczka