stan śpiączkowy

Stan śpiączkowy (łac. coma) to poważne zaburzenie świadomości, charakteryzujące się całkowitą niemożnością nawiązania kontaktu z pacjentem przy zachowaniu podstawowych funkcji życiowych. Jest to stan głębszej nieprzytomności niż sopor czy stupor, w którym pacjent nie reaguje na bodźce zewnętrzne, nie wykonuje celowych ruchów i nie otwiera oczu nawet w odpowiedzi na silne bodźce bólowe.

Stan śpiączkowy może być wywołany różnymi czynnikami, w tym urazami mózgu, udarem, zatruciami, zaburzeniami metabolicznymi, infekcjami ośrodkowego układu nerwowego czy guzami mózgu. Do oceny głębokości śpiączki najczęściej stosuje się skalę Glasgow (GCS), która uwzględnia reakcję otwierania oczu, reakcję słowną oraz reakcję ruchową na bodźce.

Postępowanie w stanie śpiączkowym obejmuje zabezpieczenie podstawowych funkcji życiowych (drożność dróg oddechowych, oddychanie, krążenie), diagnozowanie przyczyny oraz leczenie ukierunkowane na jej usunięcie. Pacjenci w śpiączce wymagają kompleksowej opieki, w tym profilaktyki przeciwodleżynowej, żywienia dojelitowego lub pozajelitowego oraz monitorowania parametrów życiowych. Rokowanie zależy od przyczyny śpiączki, jej głębokości i czasu trwania, a także wieku i stanu ogólnego pacjenta przed wystąpieniem zaburzeń świadomości.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl