zapalenie gruczołów tarczkowych
Zapalenie gruczołów tarczkowych (łac. meibomitis) to stan zapalny gruczołów Meiboma zlokalizowanych w płytce tarczkowej powiek. Gruczoły te produkują składnik lipidowy filmu łzowego, zapobiegający nadmiernemu parowaniu warstwy wodnej łez.
W przebiegu zapalenia dochodzi do zaczopowania ujść gruczołów, zaburzenia wydzielania sebum i rozwoju stanu zapalnego. Przyczyną może być przewlekła infekcja bakteryjna (najczęściej Staphylococcus), trądzik różowaty, łojotokowe zapalenie skóry, zaburzenia hormonalne, a także czynniki środowiskowe jak dym, kurz czy długotrwała praca przy komputerze.
Objawy kliniczne obejmują zaczerwienienie brzegów powiek, obrzęk, uczucie ciała obcego, pieczenie, światłowstręt oraz okresowe zaburzenia ostrości widzenia. W badaniu można zaobserwować pogrubienie brzegów powiek, teleangiektazje oraz zmiany w wydzielinie gruczołów – od gęstej, mętnej do całkowitego braku sekrecji.
Leczenie zapalenia gruczołów tarczkowych polega na higienie brzegów powiek z użyciem ciepłych okładów i masaży, stosowaniu miejscowych antybiotyków, steroidów o niskiej sile działania oraz leków przeciwzapalnych. W przypadkach opornych rozważa się terapię doustną tetracyklinami lub antybiotykami makrolidowymi. Nowoczesne metody leczenia obejmują terapię światłem pulsacyjnym (IPL) oraz termiczne oczyszczanie brzegów powiek.