niedobór pierwiastka

Niedobór pierwiastka to stan kliniczny charakteryzujący się niedostateczną ilością określonego pierwiastka chemicznego w organizmie, co może prowadzić do zaburzeń metabolicznych i różnorodnych objawów chorobowych. Pierwiastki dzielą się na makroelementy (np. wapń, fosfor, magnez, potas, sód) potrzebne w większych ilościach oraz mikroelementy (np. żelazo, cynk, miedź, jod, selen), niezbędne w mniejszych stężeniach.

Niedobory pierwiastków mogą wynikać z nieprawidłowej diety, zaburzeń wchłaniania, zwiększonego zapotrzebowania (np. w ciąży), nadmiernej utraty (np. przy przewlekłych biegunkach) lub interakcji z lekami. Najczęściej diagnozowane niedobory to: niedobór żelaza prowadzący do niedokrwistości, niedobór jodu skutkujący zaburzeniami tarczycy, niedobór wapnia powodujący osteoporozę oraz niedobór magnezu manifestujący się zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi.

Diagnostyka niedoborów pierwiastkowych opiera się na badaniach laboratoryjnych krwi, moczu, włosów, a niekiedy tkanek. Leczenie polega na suplementacji brakującego pierwiastka oraz korekcie diety, a w niektórych przypadkach leczeniu choroby podstawowej powodującej zaburzenia wchłaniania. Profilaktyka niedoborów pierwiastkowych to przede wszystkim zbilansowana dieta, a w uzasadnionych przypadkach suplementacja, szczególnie w grupach ryzyka (kobiety w ciąży, osoby starsze, pacjenci z chorobami przewodu pokarmowego).

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Chromu chlorek – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Chrom w postaci chlorku sześciowodnego, będący składnikiem preparatu Pediaven NN1 stosowanego w żywieniu pozajelitowym, występuje w dawkach śladowych odpowiadających zapotrzebowaniu fizjologicznemu organizmu. W 250 ml roztworu znajduje się 2,6 µg chromu chlorku sześciowodnego, co odpowiada 0,5 µg czystego chromu, a w 1000 ml odpowiednio 10 µg i 2 µg. Preparat charakteryzuje się osmolarnością około 715 mOsm/l oraz pH w zakresie 4,8-5,5. Chrom pełni funkcję mikroelementu niezbędnego dla prawidłowego metabolizmu węglowodanów i jest stosowany jako uzupełnienie niedoborów podczas żywienia pozajelitowego. Skład preparatu obejmuje także inne mikroelementy, takie jak cynk (507,5 µg/250 ml), miedź (57,5 µg/250 ml), fluor (20 µg/250 ml), selen (4,8 µg/250 ml), mangan (1,5 µg/250 ml) oraz jod (2,5 µg/250 ml), co zapewnia zbilansowaną suplementację.
aminokwas, badanie niekliniczne, chrom chlorek sześciowodny, dane przedkliniczne, dawka fizjologiczna, działanie niepożądane, działanie toksyczne, metabolizm węglowodanów, mikroelement, niedobór pierwiastka, osmolarność, profil bezpieczeństwa, roztwór do infuzji, składnik żywieniowy, terapia zastępcza, worek dwukomorowy, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Tracutil –

Tracutil, koncentrat do infuzji zawierający mikroelementy takie jak żelazo (35 µmol/ampułkę, 2000 µg/ampułkę), cynk (50 µmol/ampułkę, 3300 µg/ampułkę), miedź (12 µmol/ampułkę, 760 µg/ampułkę), selen (0,3 µmol/ampułkę, 24 µg/ampułkę) oraz jod (1,0 µmol/ampułkę, 127 µg/ampułkę), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami. Żelazo może obniżać biodostępność tetracyklin, chinolonów, leków przeciwparkinsonowskich (lewodopa), przeciwpadaczkowych oraz wpływać na metabolizm leków przeciwnowotworowych. Cynk zmniejsza wchłanianie antybiotyków i wchodzi w interakcje z diuretykami tiazydowymi, zwiększając jego wydalanie. Miedź może obniżać skuteczność leków immunosupresyjnych, a selen wpływa na działanie leków przeciwnowotworowych i immunosupresyjnych. Jod oddziałuje na leki stosowane w chorobach tarczycy. Preparat o niskim pH (1,7-2,3) może powodować strącanie leków o pH zasadowym, co znacząco obniża ich aktywność.
aktywność farmakologiczna, antybiotyk, biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, chinolon, choroba tarczycy, choroba współistniejąca, diuretyk tiazydowy, hormon tarczycy, jony metali, koncentrat do sporządzania roztworu, lek immunosupresyjny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lewodopa, mikroelementy, niedobór pierwiastka, nierozpuszczalny kompleks, stres oksydacyjny, tetracyklina, toksyczność żelaza, tyreostatyk, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Zincteral 45 mg Zn2+

Preparat Zincteral (siarczan cynku) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez tworzenie nierozpuszczalnych kompleksów z lekami takimi jak tetracykliny, chinolony (np. norfloksacyna, cyprofloksacyna) oraz fluorochinolony (ofloksacyna), co skutkuje znacznym zmniejszeniem ich biodostępności. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnej przerwy pomiędzy podaniem cynku a tymi antybiotykami. Ponadto, duże dawki cynku hamują wchłanianie miedzi, a preparaty żelaza obniżają biodostępność cynku, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego (minimum 2 godziny) między ich podaniem. Tiazydowe leki moczopędne zwiększają wydalanie cynku z moczem, co może prowadzić do niedoboru i wymaga monitorowania stężenia cynku podczas długotrwałej terapii. Penicylamina i inne substancje chelatujące również zmniejszają wchłanianie cynku, co wymaga zachowania odstępu czasowego między lekami.
antybiotyk chinolonowy, antybiotyk tetracyklinowy, biodostępność antybiotyku, biodostępność cynku, cyprofloksacyna, doustny preparat żelaza, fitynian, fluorochinolon, interakcja z produktem leczniczym, kwas fitynowy, kwas foliowy, niedobór pierwiastka, norfloksacyna, ofloksacyna, penicylamina, preparat miedzi, siarczan cynku, substancja chelatująca, tiazydowy lek moczopędny, trudno rozpuszczalny kompleks, włókno pokarmowe, wydalanie cynku z moczem

niedobór pierwiastka

Powiązane wpisy

Chromu chlorek – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Interakcje leku – Tracutil –

Interakcje leku – Zincteral 45 mg Zn2+