zapalenie krtani i tchawicy

Zapalenie krtani i tchawicy (laryngotracheitis) to proces zapalny obejmujący jednocześnie struktury krtani oraz błonę śluzową tchawicy. Schorzenie to może mieć etiologię infekcyjną (najczęściej wirusową, rzadziej bakteryjną) lub nieinfekcyjną (np. alergiczną, chemiczną, pourazową).

W obrazie klinicznym dominują: chrypka, kaszel (często szczekający), uczucie drapania lub bólu w gardle, duszność wdechowa (szczególnie u dzieci) oraz możliwe trudności w połykaniu. U dzieci zapalenie krtani i tchawicy może przebiegać jako krup (laryngotracheitis subglottica), charakteryzujący się ostrym początkiem z objawami zawężenia dróg oddechowych.

Diagnostyka obejmuje wywiad, badanie przedmiotowe, a w przypadkach wątpliwych laryngoskopię. W ciężkich przypadkach lub przy podejrzeniu powikłań wykonuje się badania obrazowe (RTG szyi, TK) oraz laboratoryjne. Leczenie zależy od etiologii i nasilenia objawów – obejmuje leki przeciwzapalne, nawilżanie śluzówek, inhalacje, a w przypadkach bakteryjnych antybiotykoterapię. Ciężkie przypadki mogą wymagać hospitalizacji i zastosowania glikokortykosteroidów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rectodelt 100 mg

Lek Rectodelt w postaci czopków doodbytniczych zawierających 100 mg prednizonu jest dedykowany do stosowania w populacji pediatrycznej, obejmującej niemowlęta, małe dzieci oraz dzieci starsze. Preparat znajduje zastosowanie w leczeniu ostrych stanów zapalnych dróg oddechowych, takich jak pseudokrup (ostre zapalenie krtani i tchawicy ze zwężeniem dróg oddechowych), krup (zespół objawów z charakterystycznym szczekającym kaszlem, stridorem wdechowym i chrypką, najczęściej o etiologii wirusowej) oraz zaostrzenia astmy lub ostrego epizodu świstu wydechowego. Czopki o kształcie torpedy, zawierające 100 mg prednizonu, umożliwiają szybkie działanie przeciwzapalne, szczególnie w sytuacjach, gdy podanie doustne jest utrudnione lub niemożliwe, np. z powodu wymiotów czy duszności.
czopek doodbytniczy, dysfagia, działanie przeciwzapalne, glikokortykosteroid, kortykosteroid, krup, obturacja dróg oddechowych, podanie doustne leku, populacja pediatryczna, postać doodbytnicza, prednizon, pseudokrup, stridor wdechowy, wymioty, zaostrzenie astmy, zapalenie krtani i tchawicy, zwężenie dróg oddechowych
Leksykon substancji czynnych
Erdosteina – Wskazania do stosowania

Erdosteina, wykazująca działanie mukolityczne i sekretolityczne, jest wskazana w leczeniu ostrych i przewlekłych chorób układu oddechowego charakteryzujących się nieprawidłowym wydzielaniem i transportem śluzu. Preparaty takie jak Asterdan, Erdomed (300 mg kapsułki, 35 mg/ml zawiesina) oraz Erdosol Muco (300 mg) stosuje się w terapii sekretolitycznej oraz profilaktyce sezonowych zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli. Natomiast Erdomed Muko (225 mg) i Erdosol Respiro (225 mg) dedykowane są do leczenia wspomagającego w szerokim spektrum chorób zapalnych dróg oddechowych z nadmiernym wydzielaniem śluzu, obejmującym m.in. zapalenia nosa, zatok, krtani, tchawicy, oskrzeli i płuc. Erdosteina poprawia właściwości reologiczne wydzieliny, ułatwiając jej odkrztuszanie i oczyszczanie dróg oddechowych, co jest kluczowe w terapii pacjentów z POChP, rozstrzeniami oskrzeli, mukowiscydozą oraz atopowymi schorzeniami dróg oddechowych.
antybiotykoterapia, choroba płuc, choroba zapalna dróg oddechowych, drenaż oskrzelowy, działanie mukolityczne i sekretolityczne, erdosteina, leczenie sekretolityczne, nawracająca infekcja dróg oddechowych, nieproduktywny kaszel, oczyszczanie dróg oddechowych, odkrztuszanie, ostra infekcja dróg oddechowych, POChP, przewlekła choroba górnych dróg oddechowych, przewlekłe zapalenie oskrzeli, rozstrzenie oskrzeli, schorzenie oskrzeli, wydzielina oskrzelowa, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, zapalenie krtani, zapalenie krtani i tchawicy, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie tchawicy, zapalenie zatok przynosowych
Leksykon substancji czynnych
Drzewo rosiczkowe – Wskazania do stosowania

Substancja czynna Drosera w potencji homeopatycznej 3CH jest kluczowym składnikiem syropu Drosetux, który zawiera także Arnica montana 3CH, Belladonna 3CH, Cina 3CH, Coccus cacti 3CH, Corallium rubrum 3CH, Cuprum gluconicum 3CH, Ferrum phosphoricum 3CH, Ipeca 3CH oraz Solidago virga aurea 1CH, każda w ilości 15 ml na 150 ml syropu. Preparat ten jest wskazany jako środek wspomagający terapię suchego, nieproduktywnego i drażniącego kaszlu, szczególnie napadowego nasilającego się wieczorem i w nocy. Drosera wykazuje działanie łagodzące objawy kaszlu w przebiegu infekcji górnych dróg oddechowych, zapalenia krtani i tchawicy oraz podrażnienia błony śluzowej układu oddechowego, stanowiąc element leczenia uzupełniającego w początkowych stadiach infekcji.
arnica montana, Belladonna, benzoesan sodu, Cina, Coccus cacti, Corallium rubrum, Cuprum gluconicum, Drosetux, drzewo rosiczkowe, dysfagia, Ferrum phosphoricum, infekcja dróg oddechowych, infekcja górnych dróg oddechowych, Ipeca, kaszel drażniący, kaszel napadowy, kaszel suchy, podrażnienie błony śluzowej, potencja homeopatyczna, schorzenie układu oddechowego, Solidago virga aurea, suchy drażniący kaszel, zapalenie krtani i tchawicy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Alti-Sir 2,17 g/5 ml

Syrop Alti-Sir zawiera macerat z korzenia prawoślazu (Althaeae radicis maceratio) w proporcji 1:16, w ilości 34,50 g, z ekstraktem wodno-etanolowym (97:3). Preparat jest wskazany w leczeniu nieżytów górnych dróg oddechowych z zalegającą wydzieliną oraz utrudnionym odkrztuszaniem, a także w stanach zapalnych gardła. Działanie polega na tworzeniu ochronnej warstwy na błonie śluzowej gardła i dróg oddechowych, co łagodzi podrażnienia, zmniejsza dolegliwości bólowe i ułatwia usuwanie wydzieliny, co jest szczególnie istotne w przebiegu infekcji i przewlekłych stanów zapalnych.
infekcja górnych dróg oddechowych, kaszel produktywny, korzeń prawoślazu, macerat z korzenia prawoślazu, nieżyt dróg oddechowych, nieżyt górnych dróg oddechowych, odkrztuszanie wydzieliny, produkt leczniczy, przewlekły stan zapalny gardła, stan zapalny gardła, substancja czynna, utrudnione odkrztuszanie, zalegająca wydzielina, zapalenie krtani i tchawicy
Leksykon chorób i schorzeń
Krup – Leczenie

Krup, czyli wirusowe zapalenie krtani i tchawicy, dotyczy głównie dzieci w wieku 6 miesięcy do 3 lat i występuje u około 3% tej populacji. Etiologia jest najczęściej wirusowa, z dominacją wirusa paragrypy typu 1 oraz innych wirusów oddechowych, w tym SARS-CoV-2. Klinicznie charakteryzuje się obrzękiem krtani i tchawicy, prowadzącym do szczekającego kaszlu, stridoru i chrypki, a w cięższych przypadkach do duszności. Leczenie zależy od nasilenia objawów: łagodny krup można leczyć ambulatoryjnie, stosując spokój, nawilżanie powietrza, ekspozycję na chłodne powietrze, odpowiednie nawodnienie oraz leki przeciwgorączkowe (paracetamol, ibuprofen). W przypadku umiarkowanego i ciężkiego krupu wskazana jest hospitalizacja i podawanie kortykosteroidów (dawki deksametazonu 0,15-0,6 mg/kg p.o., i.m. lub i.v., maks. 16 mg; prednizolonu 1-2 mg/kg p.o., maks. 50 mg) oraz nebulizowanej adrenaliny (5 ml roztworu 1:1000 lub 0,5 ml roztworu racemicznego 2,25% rozcieńczonego w 2,5 ml soli fizjologicznej). Kortykosteroidy działają przeciwzapalnie i zmniejszają obrzęk, przynosząc poprawę w ciągu 2-6 godzin, a adrenalina zapewnia szybkie, choć krótkotrwałe (do 2 godzin) złagodzenie objawów.
adrenalina nebulizowana, budezonid, chrypka, COVID-19, deksametazon, epinefryna, górne drogi oddechowe, heliox, intubacja, kaniula nosowa, kortykosteroid, krtań, krup, lek przeciwkaszlowy, prednizolon, reaktywność dróg oddechowych, rurka intubacyjna, stridor, świst krtaniowy, szczekający kaszel, tchawica, tlenoterapia, wciąganie międzyżebrowe, wirus oddechowy, wirus paragrypy, wziewny kortykosteroid, zakażenie bakteryjne, zapalenie krtani i tchawicy
Leksykon chorób i schorzeń
Krup – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Krup, czyli ostre zapalenie krtani i tchawicy, jest samoograniczającą się chorobą układu oddechowego, obejmującą krtań, tchawicę i oskrzela, charakteryzującą się stridorem i szczekającym kaszlem. Objawy ustępują zwykle w ciągu 3-7 dni, a u ponad 85% dzieci przebieg jest łagodny. Hospitalizacje dotyczą 2-5% przypadków, a intubacja jest konieczna u mniej niż 2% hospitalizowanych. W leczeniu stosuje się glikokortykosteroidy (np. deksametazon domięśniowo lub doustnie) oraz nebulizowaną adrenalinę, co znacząco zmniejsza ryzyko intubacji. Śmiertelność jest niska (<0,5% wśród intubowanych). Do czynników prognostycznych wskazujących na konieczność hospitalizacji należą tachykardia, tachypnoe, zmniejszona diureza oraz retrakcje klatki piersiowej, które świadczą o narastającej obturacji i niewydolności oddechowej. Skala Westleya jest użytecznym narzędziem do oceny ciężkości choroby i ryzyka hospitalizacji.
adrenalina nebulizowana, astma, bakteryjne zapalenie tchawicy, deksametazon, dym tytoniowy, epinefryna, glikokortykosteroid, heliox, hipoksja, krup, nadreaktywność oskrzeli, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność oddechowa, obrzęk płuc, obturacja dróg oddechowych, odwodnienie, reakcja alergiczna, skala Westleya, stridor, szczekający kaszel, tachykardia, tachypnoe, zapalenie krtani i tchawicy, zapalenie płuc
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mucosolvan Max 75 mg

Mucosolvan Max, zawierający 75 mg ambroksolu chlorowodorku w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest wskazany do leczenia ostrych i przewlekłych chorób układu oddechowego charakteryzujących się zaburzeniami wydzielania i transportu śluzu. Ambroksol działa mukolitycznie i sekretolitycznie, rozrzedzając gęstą wydzielinę oskrzelową i ułatwiając jej odkrztuszanie. Wskazania obejmują ostre zapalenie oskrzeli, krtani i tchawicy, zaostrzenia przewlekłych chorób takich jak POChP, rozstrzenie oskrzeli, przewlekłe zapalenie oskrzeli, mukowiscydoza oraz rozedma płuc. Kapsułki o przedłużonym uwalnianiu zapewniają stabilne stężenie leku, co jest korzystne w terapii przewlekłej, umożliwiając rzadsze dawkowanie przy zachowaniu skuteczności terapeutycznej.
ambroksolu chlorowodorek, choroby płuc i oskrzeli, działanie mukolityczne, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, kaszel produktywny, mukowiscydoza, nabłonek rzęskowy, POChP, przewlekłe zapalenie oskrzeli, rozedma płuc, rozstrzenie oskrzeli, śluz oskrzelowy, substancja mukolityczna, transport śluzowo-rzęskowy, transport śluzu, wydzielina oskrzelowa, zaburzenie wydzielania śluzu, zapalenie krtani i tchawicy, zapalenie oskrzeli
Leksykon substancji czynnych
Gąbka morska – Wskazania do stosowania

Gąbka morska (Spongia tosta, Euspongia officinalis) jest stosowana w homeopatii głównie w leczeniu zaburzeń funkcji krtani, takich jak chrypka i nadwyrężenie strun głosowych, szczególnie u osób zawodowo obciążających aparat głosowy (nauczyciele, śpiewacy, aktorzy). Preparaty zawierające tę substancję czynną dostępne są w postaci tabletek drażowanych (np. Homeovox ze stężeniem Spongia tosta 6CH, 0,091 mg/tabletkę) oraz syropów (np. Malia Kaszel z Euspongia officinalis w potencjach D6 i D12). Gąbka morska jest również wskazana w leczeniu kaszlu suchego i drażniącego, towarzyszącego przeziębieniu oraz stanom grypopodobnym, gdzie często występuje w kompleksowych kompozycjach z innymi substancjami homeopatycznymi, co ma na celu wieloaspektowe oddziaływanie terapeutyczne.
chrypka, Euspongia officinalis, gąbka morska, kaszel nieproduktywny, kaszel produktywny, kaszel w przebiegu przeziębienia, nadwyrężenie strun głosowych, nieżyt górnych dróg oddechowych, podrażnienie błony śluzowej dróg oddechowych, preparat homeopatyczny, profesjonalista głosowy, rozcieńczenie homeopatyczne, Spongia tosta, stan grypopodobny, suchy drażniący kaszel, zaburzenie czynności krtani, zaburzenie głosu, zapalenie krtani, zapalenie krtani i tchawicy
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie nagłośni – Diagnostyka i diagnoza

Zapalenie nagłośni (epiglottitis) to ostre, potencjalnie zagrażające życiu zakażenie struktur nadgłośniowych, które może prowadzić do krytycznej obturacji dróg oddechowych. Diagnostyka powinna być prowadzona z priorytetem zabezpieczenia drożności dróg oddechowych, szczególnie u dzieci, gdzie ryzyko nagłej niedrożności jest wysokie. Kluczowe objawy kliniczne to silny ból gardła nieproporcjonalny do obrazu jamy ustnej, dysfagia, ślinotok, gorączka, stridor oraz charakterystyczna pozycja trójnożna. Fiberoskopia laryngologiczna stanowi złoty standard diagnostyczny, umożliwiając bezpośrednią wizualizację obrzękniętej, wiśniowo-czerwonej nagłośni i struktur nadgłośniowych, przy minimalnym ryzyku wywołania niedrożności. Badania obrazowe, takie jak boczne zdjęcie RTG szyi (czułość 88-100%, swoistość 87-96%) z charakterystycznym „objawem kciuka” oraz tomografia komputerowa szyi (czułość 88-100%, swoistość ok. 96%) z kontrastem, są pomocnicze i powinny być wykonywane po zabezpieczeniu dróg oddechowych lub przy niskim podejrzeniu klinicznym.
białko C-reaktywne, dysfagia, fałdy nalewkowo-nagłośniowe, fiberoskopia, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, krup, martwicze zapalenie nagłośni, martwicze zapalenie powięzi szyi, morfologia krwi, niewydolność oddechowa, objaw kciuka, obrzęk naczynioruchowy, obturacja dróg oddechowych, posiew krwi, pozycja trójnożna, rezonans magnetyczny, ropień nagłośni, ropień okołomigdałkowy, ropień zagardłowy, ślinotok, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, stridor, struktury nadgłośniowe, tomografia komputerowa, ultrasonografia, zapalenie krtani i tchawicy, zapalenie nagłośni