paciorkowce β-hemolizujące
Paciorkowce β-hemolizujące to grupa bakterii z rodzaju Streptococcus, które na podłożu z krwią wykazują zdolność do całkowitej hemolizy (β-hemoliza), tworząc przejrzyste strefy wokół kolonii. Do najważniejszych gatunków należą Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B) oraz paciorkowce grup C i G.
Paciorkowce grupy A (GAS) są najczęstszą przyczyną anginy paciorkowcowej, szkarlatyny i róży. Mogą również wywoływać powikłania immunologiczne, takie jak gorączka reumatyczna i ostre kłębuszkowe zapalenie nerek. Paciorkowce grupy B (GBS) stanowią istotny czynnik etiologiczny zakażeń u noworodków (sepsa, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych) oraz zakażeń u kobiet w ciąży i połogu.
Diagnostyka opiera się na posiewach materiału klinicznego na podłoża z krwią, testach lateksowych do identyfikacji grup serologicznych oraz szybkich testach antygenowych. W leczeniu zakażeń paciorkowcowych lekiem z wyboru pozostaje penicylina, a w przypadku alergii stosuje się makrolidy lub klindamycynę, choć notuje się narastającą oporność na te grupy leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clindamycin Noridem 150 mg/ml
Clindamycin Noridem w stężeniu 150 mg/mL jest stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych z uwzględnieniem wieku pacjenta, ciężkości zakażenia oraz indywidualnych uwarunkowań klinicznych. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat dawki wynoszą od 1200 do 2700 mg/dobę w 2-4 dawkach podzielonych, z możliwością zwiększenia do 4800 mg/dobę w zakażeniach zagrażających życiu. U dzieci (1 miesiąc – 12 lat) dawkowanie wynosi 15-25 mg/kg/dobę w poważnych zakażeniach oraz 25-40 mg/kg/dobę w bardzo ciężkich, podawane w 3-4 dawkach, z minimalną dawką 300 mg/dobę. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnym do umiarkowanego upośledzeniem funkcji wątroby i nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak w ciężkich przypadkach zaleca się monitorowanie stężenia leku i ewentualną korektę dawkowania lub odstępów między podaniami (do 8-12 godzin). Klindamycyna nie jest usuwana podczas hemodializy, co eliminuje potrzebę dodatkowych dawek.
bakterie tlenowe Gram-ujemne, bezmocz, choroba wątroby, ciągła infuzja dożylna, farmakokinetyka klindamycyny, faza eliminacji, gorączka reumatyczna, hemodializa, infuzja dożylna, kłębuszkowe zapalenie nerek, klindamycyna, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otyłość, paciorkowce β-hemolizujące, stężenie leku, upośledzenie czynności nerek, upośledzenie czynności wątroby, wstrzyknięcie domięśniowe, zakażenie zagrażające życiu