niewydolność chronotropowa
Niewydolność chronotropowa to stan, w którym serce nie jest w stanie odpowiednio zwiększyć częstości pracy (częstotliwości rytmu) w odpowiedzi na zwiększone zapotrzebowanie organizmu na tlen, np. podczas wysiłku fizycznego. W warunkach prawidłowych częstość akcji serca powinna wzrastać proporcjonalnie do intensywności wysiłku, osiągając wartości zbliżone do maksymalnej częstości akcji serca (HRmax), którą można oszacować według wzoru 220 minus wiek.
Diagnostyka niewydolności chronotropowej opiera się na ocenie rezerwy chronotropowej (chronotropic reserve) w trakcie próby wysiłkowej. Rezerwa chronotropowa jest obliczana jako stosunek przyrostu częstości akcji serca podczas wysiłku do przewidywanego przyrostu częstości akcji serca. Wartość poniżej 80% wskazuje na niewydolność chronotropową. Można również posłużyć się indeksem chronotropowym, którego wartość poniżej 0,8 świadczy o upośledzeniu odpowiedzi chronotropowej.
Przyczyny niewydolności chronotropowej mogą być różnorodne, obejmują: chorobę węzła zatokowego, choroby układu autonomicznego, stosowanie leków beta-adrenolitycznych lub antagonistów wapnia o działaniu chronotropowo ujemnym, choroby mięśnia sercowego, a także zmiany związane z wiekiem. U pacjentów z wszczepionym stymulatorem serca niewydolność chronotropowa może wynikać z nieodpowiedniego zaprogramowania urządzenia.
Leczenie niewydolności chronotropowej zależy od przyczyny. W przypadku pacjentów z niewydolnością chronotropową i wskazaniami do stałej stymulacji serca zaleca się wszczepienie stymulatora z funkcją adaptacji częstości stymulacji (rate-responsive pacing). U pacjentów, u których niewydolność chronotropowa jest skutkiem farmakoterapii, należy rozważyć modyfikację leczenia, jeśli jest to możliwe. Rehabilitacja kardiologiczna może poprawić wydolność wysiłkową mimo utrzymującej się niewydolności chronotropowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół chorego zatoki – Objawy
Zespół chorego zatoki (SSS) to zespół zaburzeń rytmu serca wynikających z dysfunkcji węzła zatokowo-przedsionkowego, objawiający się bradykardią, tachykardią, pauzami zatokowymi oraz blokiem zatokowo-przedsionkowym. Objawy kliniczne, takie jak zawroty głowy, omdlenia (występujące u około 50% pacjentów), palpitacje, zmęczenie, duszność wysiłkowa i ból w klatce piersiowej, wynikają z niedostatecznej perfuzji narządów, zwłaszcza mózgu. U ponad połowy chorych rozwija się zespół tachykardia-bradykardia, charakteryzujący się naprzemiennymi epizodami bradykardii i tachykardii, co zwiększa ryzyko omdleń i powikłań zakrzepowo-zatorowych, w tym udaru mózgu. Diagnostyka wymaga potwierdzenia dysfunkcji węzła zatokowego oraz korelacji z objawami, gdyż bezobjawowa bradykardia nie jest wystarczająca do rozpoznania SSS.
ablacja serca, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, bradykardia zatokowa, dławica piersiowa, incydent zakrzepowo-zatorowy, migotanie przedsionków, nagła śmierć sercowa, niewydolność chronotropowa, niewydolność serca, omdlenie, palpitacje, perfuzja narządów, rozrusznik serca, rytm serca, splątanie, stan przedomdleniowy, tachyarytmia przedsionkowa, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, węzeł zatokowo-przedsionkowy, węzeł zatokowy, wszczepienie rozrusznika, zakrzep, zatrzymanie zatokowe, zawroty głowy, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół chorego zatoki, zespół tachykardia-bradykardia - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół chorego zatoki – Diagnostyka i diagnoza
Zespół chorego zatoki (ZCZ) to dysfunkcja węzła zatokowo-przedsionkowego, manifestująca się bradykardią zatokową (<50/min), zatrzymaniami zatokowymi (>3 s), blokiem zatokowo-przedsionkowym, niewydolnością chronotropową oraz zespołem tachy-brady. Diagnostyka opiera się na wykazaniu korelacji między objawami hipoperfuzji narządowej (zawroty głowy, omdlenia, zmęczenie) a dokumentowanymi zaburzeniami rytmu serca. Podstawowe badania to spoczynkowe EKG oraz 24-48-godzinne monitorowanie Holterowskie, które pozwalają na rejestrację epizodów bradyarytmii i tachyarytmii. W przypadku rzadkich objawów stosuje się dłuższe monitorowanie za pomocą rejestratorów zdarzeń (do 30 dni) lub wszczepialnych rejestratorów pętlowych (do 3 lat). Próba wysiłkowa ocenia niewydolność chronotropową, definiowaną jako maksymalna częstość rytmu serca <80% wartości przewidywanej dla wieku, często nieprzekraczająca 120/min. Badanie elektrofizjologiczne (EPS) może potwierdzić dysfunkcję węzła zatokowego, m.in. przy CSNRT >275 ms i czasie przewodzenia zatokowo-przedsionkowego >200 ms.
antykoagulacja, badanie elektrofizjologiczne, badanie holterowskie, bezdech senny, blok zatokowo-przedsionkowy, bloker kanału wapniowego, bradyarytmia przedsionkowa, bradykardia zatokowa, dysfunkcja węzła zatokowego, echokardiografia przezprzełykowa, EKG spoczynkowe, hipoperfuzja narządowa, masaż zatoki szyjnej, migotanie przedsionków, nagła śmierć sercowa, niedoczynność tarczycy, niewydolność chronotropowa, niewydolność serca, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, tachykardia przedsionkowa, test pochyleniowy, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wszczepialny rejestrator pętlowy, wszczepienie stymulatora serca, zaburzenia elektrolitowe, zatrzymanie zatokowe, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół chorego zatoki, zespół tachy-brady - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół chorego zatoki – Leczenie
Zespół chorego zatoki (ZCZ) to zaburzenie funkcji węzła zatokowo-przedsionkowego, manifestujące się różnorodnymi arytmiami, w tym bradykardią i tachyarytmiami. Leczenie zależy od nasilenia objawów i obejmuje farmakoterapię, czasową stymulację oraz przede wszystkim implantację stałego rozrusznika serca, która jest podstawową i najskuteczniejszą metodą terapii u pacjentów z objawowym ZCZ. W ostrym leczeniu bradykardii stosuje się atropinę w dawce 0,04 mg/kg dożylnie co 2-4 godziny oraz izoproterenol w zakresie 0,05-0,5 mcg/kg/min dożylnie. Wskazania do wszczepienia rozrusznika obejmują m.in. objawową bradykardię z częstością rytmu poniżej 40 uderzeń/min, pauzy zatokowe oraz omdlenia o nieznanym pochodzeniu z potwierdzonymi zaburzeniami funkcji węzła zatokowego. Wybór typu rozrusznika (przedsionkowy, dwujamowy, z funkcją mode-switching) jest uzależniony od obecności migotania przedsionków, bloku pęczka Hisa oraz napadowych tachyarytmii.
ablacja cewnikowa, ablacja przezskórna, ablacja węzła przedsionkowo-komorowego, atropina, badanie elektrofizjologiczne, beta-bloker, blok dwuwiązkowy, blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, digoksyna, dławica piersiowa, izoproterenol, migotanie przedsionków, niedoczynność tarczycy, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność chronotropowa, odma opłucnowa, omdlenie, stan przedomdleniowy, teofilina, udar mózgu, warfaryna, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie krążenia, zespół chorego zatoki