bufor pozakomórkowy

Bufor pozakomórkowy stanowi kompleks substancji chemicznych znajdujących się w płynach pozakomórkowych organizmu, odpowiedzialnych za utrzymanie stabilnego pH mimo obecności kwasów lub zasad. Głównym systemem buforowym w płynie pozakomórkowym jest układ wodorowęglanowy (H2CO3/HCO3-), który działa jako pierwsza linia obrony przed zaburzeniami równowagi kwasowo-zasadowej.

Fizjologicznie bufor pozakomórkowy składa się głównie z jonów wodorowęglanowych (HCO3-), kwasu węglowego (H2CO3), białek osocza oraz w mniejszym stopniu fosforanów nieorganicznych. System ten zapewnia utrzymanie pH płynu pozakomórkowego w wąskim zakresie 7,35-7,45, co jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania enzymów, transportu jonów i integralności błon komórkowych.

W przypadku kwasicy bufory pozakomórkowe wiążą nadmiar jonów wodorowych, natomiast w zasadowicy uwalniają je do środowiska. Wydolność tego systemu jest ściśle powiązana z funkcją nerek i układu oddechowego, które mogą odpowiednio zwiększać lub zmniejszać stężenie wodorowęglanów oraz eliminację CO2, dostosowując parametry buforu pozakomórkowego do aktualnych potrzeb organizmu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl