relapsing-remitting multiple sclerosis

Stwardnienie rozsiane o przebiegu rzutowo-remisyjnym (RRMS) to najczęstsza postać stwardnienia rozsianego, charakteryzująca się występowaniem wyraźnych okresów zaostrzenia objawów (rzutów) na przemian z okresami remisji, podczas których objawy częściowo lub całkowicie ustępują. Ta forma choroby występuje u około 85% pacjentów w momencie diagnozy.

Rzuty w RRMS manifestują się pojawieniem nowych objawów neurologicznych lub nasileniem już istniejących i trwają zwykle od kilku dni do kilku tygodni. Objawy mogą obejmować zaburzenia widzenia, drętwienie, mrowienie, osłabienie kończyn, zaburzenia równowagi i koordynacji ruchowej, zmęczenie, zaburzenia funkcji poznawczych czy problemy z kontrolą zwieraczy.

Diagnostyka RRMS opiera się na kryteriach McDonalda, które uwzględniają obraz kliniczny, wyniki badania MRI (charakterystyczne zmiany demielinizacyjne w istocie białej mózgu i rdzenia kręgowego), badanie płynu mózgowo-rdzeniowego (obecność prążków oligoklonalnych) oraz badania potencjałów wywołanych. Kluczowe jest wykazanie rozsiania zmian w czasie i przestrzeni.

Leczenie RRMS koncentruje się na terapii modyfikującej przebieg choroby (DMT), której celem jest zmniejszenie częstości i nasilenia rzutów oraz spowolnienie progresji niepełnosprawności. Dostępne opcje terapeutyczne pierwszej linii obejmują interferony beta, octan glatirameru, teriflunomid, fumaran dimetylu i kladrybinę. W przypadku wysokiej aktywności choroby lub nieskuteczności leków pierwszej linii stosuje się terapie drugiej linii, takie jak natalizumab, fingolimod, siponimod, okrelizumab czy alemtuzumab.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl