Przedawkowanie haloperydolu WZF

Przedawkowanie haloperydolu stanowi poważny stan kliniczny, charakteryzujący się nasileniem znanych działań farmakologicznych oraz działań niepożądanych tego leku. Prawidłowe rozpoznanie objawów przedawkowania oraz wdrożenie odpowiedniego postępowania terapeutycznego ma kluczowe znaczenie dla rokowania pacjenta.¹

Objawy przedmiotowe i podmiotowe przedawkowania

W przypadku przedawkowania haloperydolu, najważniejsze objawy kliniczne obejmują trzy główne kategorie: ciężkie objawy pozapiramidowe, zaburzenia hemodynamiczne (głównie niedociśnienie) oraz sedację. Należy jednak pamiętać, że w niektórych przypadkach może paradoksalnie występować nadciśnienie tętnicze, które pojawia się częściej niż niedociśnienie.²

Szczególną uwagę należy zwrócić na reakcje pozapiramidowe, które manifestują się wzmożonym napięciem mięśniowym oraz uogólnionym lub miejscowym drżeniem mięśni.³

W skrajnych przypadkach przedawkowania może dojść do rozwoju stanu śpiączkowego z towarzyszącą depresją oddechową i niedociśnieniem tętniczym. Zaburzenia te mogą być na tyle poważne, że prowadzą do stanu przypominającego wstrząs. W ocenie klinicznej pacjenta po przedawkowaniu haloperydolu należy również uwzględnić ryzyko wystąpienia komorowych zaburzeń rytmu serca, związanych najprawdopodobniej z wydłużeniem odstępu QTc.⁴

Postępowanie terapeutyczne w przedawkowaniu

Leczenie przedawkowania haloperydolu opiera się na działaniach podtrzymujących funkcje życiowe. Należy podkreślić, że nie istnieje swoiste antidotum dla haloperydolu.⁵

Nie określono skuteczności zastosowania węgla aktywowanego w przypadku przedawkowania haloperydolu. Ponadto, nie zaleca się przeprowadzania dializoterapii jako metody leczenia przedawkowania, ponieważ procedura ta usuwa jedynie bardzo niewielką ilość haloperydolu z organizmu.⁶

U pacjentów w stanie śpiączkowym kluczowe jest zapewnienie drożności dróg oddechowych przy użyciu rurki ustno-gardłowej lub dotchawiczej rurki intubacyjnej. W przypadku wystąpienia depresji oddechowej może zaistnieć konieczność wdrożenia mechanicznej wentylacji.⁷

Zaleca się ciągłe monitorowanie czynności serca za pomocą elektrokardiografu (EKG) oraz kontrolę podstawowych parametrów życiowych do czasu normalizacji zapisu EKG. W przypadku wystąpienia ciężkich zaburzeń rytmu serca wskazane jest zastosowanie odpowiednich leków przeciwarytmicznych.⁸

W leczeniu niedociśnienia tętniczego oraz zapaści naczyniowo-sercowej stosuje się dożylne podawanie płynów, osocza lub koncentratu albuminowego, a także leków wazopresyjnych, takich jak dopamina lub noradrenalina. Istotne przeciwwskazanie stanowi podawanie adrenaliny, ponieważ w połączeniu z haloperydolem może ona wywołać gwałtowny spadek ciśnienia tętniczego.⁹

W przypadku wystąpienia ciężkich objawów pozapiramidowych zalecane jest pozajelitowe podanie produktów leczniczych stosowanych w parkinsonizmie.¹⁰

Objawy przedawkowania haloperydolu