siniaczenie
Siniaczenie to proces powstawania siniaków (zwanych także wybroczynami lub krwiakami podskórnymi), które są wynikiem uszkodzenia naczyń krwionośnych pod powierzchnią skóry, prowadzącego do wynaczynienia krwi do otaczających tkanek. Klasyczny siniak przechodzi przez charakterystyczne fazy zmiany koloru – od czerwono-fioletowego, przez niebieski, zielony, do żółtego, zanim całkowicie zniknie w procesie naturalnej resorpcji.
Z punktu widzenia klinicznego, siniaczenie może być objawem wielu stanów patologicznych. Może wynikać z urazów mechanicznych, zaburzeń krzepnięcia krwi (jak hemofilia, choroba von Willebranda), trombocytopenii, niektórych chorób wątroby, stosowania leków przeciwzakrzepowych (warfaryna, heparyna, ASA), a także schorzeń tkanki łącznej (zespół Ehlersa-Danlosa). Szczególnie niepokojące jest siniaczenie samoistne, występujące bez wyraźnej przyczyny urazowej.
W diagnostyce różnicowej nadmiernego siniaczenia należy uwzględnić badania morfologii krwi z oceną liczby płytek, parametry krzepnięcia (APTT, PT, INR), funkcje wątroby oraz wykluczyć możliwość przemocy domowej, szczególnie u pacjentów pediatrycznych i geriatrycznych. Występowanie siniaków w nietypowych lokalizacjach (plecy, pośladki, okolice uszu, genitalia) powinno wzbudzić czujność kliniczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Astmodil 5 mg
Montelukast, substancja czynna leku Astmodil, był oceniany w badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych pacjentów (≥15 lat) stosujących dawkę 10 mg oraz około 1750 dzieci w wieku 6-14 lat przy dawce 5 mg. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi w grupie dorosłych był ból głowy, a u dzieci ból brzucha, z częstością występowania >1/100 do <1/10. Profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny podczas terapii do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci, choć liczba pacjentów w badaniach długoterminowych była ograniczona. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłoszono dodatkowe działania niepożądane o różnej częstości, w tym zaburzenia psychiczne (np. zaburzenia snu, omamy, lęk, depresja), bardzo rzadkie myśli i zachowania samobójcze (<1/10 000), a także zwiększoną aktywność aminotransferaz (AlAT, AspAT) i zapalenia wątroby o różnym charakterze (cholestatyczne, wątrobowokomórkowe, mieszane).
anafilaksja, astma, badanie kliniczne, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból stawów, depresja, drgawki, eozynofilia, gorączka, kołatanie serca, koszmar senny, krwawienie z nosa, kurcz mięśni, lek przeciwkrzepliwy, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, niepokój ruchowy, niestrawność, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie, parestezja, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, rumień guzowaty, siniaczenie, skłonność do krwawienia, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zachowanie agresywne, zacinanie się w mowie, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby cholestatyczne, zapalenie wątroby wątrobowokomórkowe, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss, złe samopoczucie, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluticomb (25 mcg + 125 mcg)/dawkę odmierzoną
Fluticomb to lek złożony zawierający salmeterol (w formie salmeterolu ksynafonianu) oraz flutykazon propionian, którego profil działań niepożądanych obejmuje efekty charakterystyczne dla obu składników, bez dodatkowych interakcji toksycznych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to bóle głowy (≥10%), zapalenie części nosowej gardła (≥10%), kandydoza jamy ustnej i gardła, zapalenie płuc i oskrzeli (≥1% do <10%). Często występują również objawy endokrynologiczne, takie jak zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy oraz spowolnienie wzrostu u dzieci i młodzieży. Inne działania niepożądane o częstości od 0,1% do 1% obejmują hipokaliemię, hiperglikemię, drżenia, kołatanie serca, tachykardię, a także reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy i wstrząs anafilaktyczny. Charakterystyczne dla β₂-mimetyków objawy, takie jak drżenia i kołatanie serca, mają zwykle charakter przemijający i łagodnieją przy kontynuacji terapii.
beta2-mimetyk, bezgłos, ból głowy, ból mięśni, ból stawu, choroba niedokrwienna serca, chrypka, cushingoidalne rysy twarzy, częstoskurcz nadkomorowy, drżenie, flutykazon, hiperglikemia, hipokaliemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kandydoza przełyku, kołatanie serca, lek przeciwgrzybiczy, migotanie przedsionków, nadpobudliwość psychoruchowa, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, pleśniawki, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, salmeterol, siniaczenie, skurcz dodatkowy, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie rytmu serca, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie nosogardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zespół Cushinga, złamanie pourazowe, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asmenol 10 mg
Montelukast, substancja czynna leku Asmenol, jest stosowany w leczeniu astmy oraz sezonowego alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa. Bezpieczeństwo montelukastu oceniano w badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych oraz ponad 3000 dzieci w różnych grupach wiekowych (2-5 lat, 6-14 lat). Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból brzucha u dorosłych i dzieci 6-14 lat oraz wzmożone pragnienie u dzieci 2-5 lat. Długoterminowe badania (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) potwierdziły stabilny profil bezpieczeństwa leku. Po wprowadzeniu do obrotu odnotowano dodatkowe działania niepożądane o nieznanej częstości, obejmujące m.in. zaburzenia neuropsychiatryczne (koszmary senne, bezsenność, pobudzenie, agresja), reakcje nadwrażliwości, zaburzenia hematologiczne (zwiększona skłonność do krwawień), a także objawy ze strony wątroby (zwiększona aktywność AlAT, AspAT, cholestatyczne zapalenie wątroby).
aminotransferaza, Asmenol, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból mięśnia, ból stawu, cholestatyczne zapalenie wątroby, drgawki, eozynofil, eozynofilia, kołatanie serca, koszmar senny, kurcz mięśnia, montelukast, naciek eozynofilowy wątroby, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, siniaczenie, skłonność do krwawień, suchość błony śluzowej jamy ustnej, układ krwiotwórczy, wzmożone pragnienie, zaburzenie neuropsychiatryczne, zapalenie naczyń krwionośnych, zespół Churga-Straussa - Leksykon chorób i schorzeń
Małopłytkowość – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Małopłytkowość definiuje się jako spadek liczby płytek krwi poniżej 150 000/mm³ (150 x 10⁹/L), przy prawidłowym zakresie 150 000-400 000/mm³. Płytki krwi są kluczowe w hemostazie, a ich niedobór zwiększa ryzyko krwawień, które mogą manifestować się wybroczynami, plamicą, epistaksis, krwawieniami z błon śluzowych oraz obecnością krwi w moczu, stolcu lub wymiocinach. Etiologia małopłytkowości jest wieloczynnikowa, obejmując m.in. zaburzenia produkcji w szpiku, nadmierne niszczenie płytek, zatrzymanie w śledzionie oraz czynniki zewnętrzne jak leki, infekcje czy choroby autoimmunologiczne. Diagnostyka i monitorowanie obejmują ocenę kliniczną, badania laboratoryjne (liczba płytek poniżej 100 000/mm³, hemoglobina, hematokryt) oraz ścisłe monitorowanie parametrów życiowych i bilansu płynów. Kluczowe jest rozpoznanie ryzyka krwawienia i wdrożenie odpowiednich środków profilaktycznych, w tym unikanie inwazyjnych procedur, stosowanie miękkich szczoteczek do zębów oraz edukacja pacjenta w zakresie objawów alarmowych i zasad bezpieczeństwa.
bilans płynów, choroby autoimmunologiczne, cyklofosfamid, danazol, hematolog, hemoglobina, immunoglobuliny, komórki krwi, kortykosteroidy, krwawienie dziąseł, krwawienie miesiączkowe, krwawienie z nosa, krzepnięcie krwi, kwas foliowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunologiczna, małopłytkowość poheparynowa, małopłytkowość polekowa, morfologia krwi, mykofenolan, plamica, płytki krwi, poradnictwo przedkoncepcyjne, siniaczenie, szpik kostny, transfuzja płytek, winkrystyna, witamina B12, wybroczyny, zaburzenia krzepnięcia, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół hemolityczno-mocznicowy, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Seretide 125 (125 mcg + 25 mcg)/dawkę inh.
Produkt leczniczy Seretide 125, zawierający 125 µg flutykazonu propionianu oraz 25 µg salmeterolu na dawkę inhalacyjną, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla obu składników, bez synergistycznego nasilenia działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to bóle głowy oraz zapalenie części nosowej gardła. Inne często występujące objawy obejmują kandydozę jamy ustnej i gardła, zapalenie płuc i oskrzeli, hipokaliemię, podrażnienie gardła, chrypkę, bezgłos, zapalenie zatok, kurcze mięśni, złamania pourazowe, bóle stawów i mięśni. Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości, takie jak obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, reakcje anafilaktyczne, a także poważne zaburzenia endokrynologiczne (zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy, spowolnienie wzrostu u dzieci). Paradoksalny skurcz oskrzeli, choć rzadki, wymaga natychmiastowego odstawienia leku i interwencji.
beta-2-mimetyk, bezgłos, ból głowy, ból mięśni, ból stawu, choroba niedokrwienna serca, chrypka, cushingoidalne rysy twarzy, częstoskurcz nadkomorowy, drżenie, flutykazon propionian, gęstość mineralna kości, hiperglikemia, hipokaliemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej i gardła, kandydoza przełyku, kołatanie serca, kurcz mięśni, lek przeciwgrzybiczny, lek rozszerzający oskrzela, migotanie przedsionków, nadpobudliwość psychoruchowa, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, podrażnienie gardła, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości skórnej, salmeterol, siniaczenie, skurcz oskrzeli, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie części nosowej gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zespół Cushinga, złamanie pourazowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flixotide 2 mg/2 ml
Flutykazon propionian w postaci zawiesiny do nebulizacji (Flixotide) wykazuje profil działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według układów narządowych i częstości występowania. Najczęściej obserwuje się kandydozę jamy ustnej i gardła (≥1/10), zapalenie płuc u pacjentów z POChP (≥1/100 do <1/10), chrypkę i bezgłos (≥1/100 do <1/10) oraz łatwiejsze siniaczenie (≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują kandydoza przełyku (≥1/10 000 do <1/1000), reakcje nadwrażliwości skórnych (≥1/1000 do <1/100), a bardzo rzadko (poniżej 1/10 000) obserwuje się zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy, spowolnienie wzrostu, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćmę, jaskrę, hiperglikemię, bóle stawów, zaburzenia psychiczne (lęk, zaburzenia snu, nadpobudliwość), paradoksalny skurcz oskrzeli oraz reakcje anafilaktyczne. Zaleca się płukanie jamy ustnej po inhalacji w celu zmniejszenia ryzyka kandydozy i chrypki. W przypadku wystąpienia objawów ogólnoustrojowych lub reakcji nadwrażliwości konieczne jest przerwanie terapii i wdrożenie odpowiedniego leczenia.
ból stawu, chrypka, cushingoidalne rysy twarzy, depresja, flutykazon propionian, gęstość mineralna kości, glikokortykosteroid wziewny, hiperglikemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kandydoza przełyku, krwawienie z nosa, lek przeciwgrzybiczny, nadpobudliwość psychoruchowa, nieostre widzenie, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, pleśniawka, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości skórnej, siniaczenie, skurcz oskrzeli, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flutixon 250 mcg/dawkę inh.
Propionian flutykazonu w dawce 250 mikrogramów/dawkę inhalacyjną, stosowany w postaci proszku do inhalacji (Flutixon), wiąże się z szeregiem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się drożdżycę jamy ustnej i gardła (≥1/10), zapalenie płuc u pacjentów z POChP, chrypkę i bezgłos (≥1/100 do <1/10) oraz łatwe siniaczenie (≥1/100 do <1/10). Profilaktycznie zaleca się płukanie jamy ustnej po inhalacji, a w przypadku pełnoobjawowej grzybicy – leczenie miejscowymi preparatami przeciwgrzybiczymi bez przerywania terapii. Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy, duszność, skurcz oskrzeli, reakcje anafilaktyczne), zaburzenia endokrynologiczne (zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy), zahamowanie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości oraz powikłania oczne (zaćma, jaskra).
ból stawów, chrypka, drażliwość, drożdżyca jamy ustnej i gardła, hiperglikemia, nieostre widzenie, niestrawność, niewydolność nadnerczy, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, pleśniawki, POChP, preparat przeciwgrzybiczy, propionian flutykazonu, proszek do inhalacji, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, siniaczenie, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny, wziewny lek rozszerzający oskrzela, zaburzenia snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc, zespół Cushinga, zespół cushingoidalny, złamanie osteoporotyczne, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cushinga – Objawy
Zespół Cushinga to rzadkie zaburzenie endokrynologiczne charakteryzujące się przewlekłą ekspozycją na nadmiar kortyzolu, prowadzącą do typowych objawów takich jak otyłość centralna, twarz księżycowata, bawoli kark oraz rozstępy o szerokości >1 cm. Klinicznie obserwuje się osłabienie mięśni proksymalnych, osteoporozę z ryzykiem złamań, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę lub nietolerancję glukozy (występującą u 70-75% pacjentów), zaburzenia lipidowe oraz hipokaliemię. U kobiet często występuje amenorrhea (43-80%), a u mężczyzn hipogonadyzm (50-75%) i zaburzenia erekcji. Zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, lęk (66-79%) i zaburzenia snu, są powszechne. Diagnostyka jest utrudniona przez powolny rozwój objawów i możliwość cyklicznego przebiegu choroby.
amenorrhea, bezsenność, choroba Cushinga, cykliczny zespół Cushinga, farmakoterapia, glikokortykosteroidy, hipogonadyzm, hipokaliemia, hirsutyzm, infekcje oportunistyczne, kortyzol, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja glukozy, obniżone libido, opóźnione dojrzewanie płciowe, osłabienie mięśni proksymalnych, osteoporoza, otyłość centralna, rozstępy, siniaczenie, twarz księżycowata, wahania nastroju, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia lipidowe, zaburzenie endokrynologiczne, zahamowanie wzrostu, zakrzepica, zanik mięśniowy, zespół Cushinga - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ehlersa-danlosa – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Ehlersa-Danlosa (ZED) to grupa dziedzicznych zaburzeń tkanki łącznej charakteryzujących się nadmierną ruchomością stawów, rozciągliwością skóry oraz kruchością tkanek. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu fizykalnym, w tym ocenie nadmiernej ruchomości stawów za pomocą 9-punktowej skali Beightona, gdzie wynik ≥5 punktów wskazuje na uogólnioną hipermobilność. Kluczowe jest zebranie wywiadu rodzinnego oraz ocena cech klinicznych, takich jak rozciągliwość skóry, blizny o charakterze bibułki papierosowej, skłonność do siniaków i złe gojenie ran. Testy genetyczne, w tym sekwencjonowanie nowej generacji (NGS), potwierdzają diagnozę większości typów ZED z wyjątkiem hipermobilnego (hZED), dla którego diagnoza opiera się wyłącznie na kryteriach klinicznych. W przypadku naczyniowego ZED (nZED) istotna jest analiza genu COL3A1, a testy genetyczne wykrywają 98% mutacji odpowiedzialnych za ten typ.
badanie biochemiczne, badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, biopsja skóry, blizna zanikowa, diagnostyka prenatalna, echokardiogram, elektromiografia, hipermobilny zespół Ehlersa-Danlosa, klasyczny zespół Ehlersa-Danlosa, kolagen typu V, kruchość tkanek, kyfoza, multidyscyplinarny zespół, naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, nadmierna ruchomość stawów, pęknięcie tętnicy, poradnictwo rodzinne, rezonans magnetyczny, rozciągliwość skóry, ruchomość stawów, sekwencjonowanie nowej generacji, siniaczenie, skala Beightona, skolioza, test funkcji płuc, test genetyczny, tomografia komputerowa, ultrasonografia, wywiad medyczny, zaburzenie tkanki łącznej, zespół Ehlersa-Danlosa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Promonta 5 mg 5 mg
Lek Promonta 5 mg zawierający montelukast w formie tabletek do rozgryzania i żucia był badany klinicznie u około 1750 dzieci (6-14 lat) oraz około 4000 pacjentów dorosłych i młodzieży (≥15 lat). W badaniach 12-tygodniowych u dorosłych i młodzieży najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym był ból głowy (≥1/100, <1/10), natomiast u dzieci w wieku 6-14 lat – ból brzucha. Długoterminowe badania (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) nie wykazały zmian w profilu bezpieczeństwa. Po wprowadzeniu leku do obrotu zidentyfikowano dodatkowe działania niepożądane, w tym reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksję), zaburzenia snu, zaburzenia psychiczne (np. lęk, depresja, agresja), zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, parestezje, drgawki), a także objawy ze strony układu pokarmowego (biegunka, nudności, wymioty) i podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT). Bardzo rzadko obserwowano poważne powikłania, takie jak zespół Churga-Strauss, eozynofilia płucna czy zapalenie wątroby.
anafilaksja, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawowy, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, depresja, dezorientacja, drażliwość, drgawka, eozynofilia płucna, gorączka, kołatanie serca, koszmar senny, krwawienie z nosa, lęk, miąższowe uszkodzenie wątroby, montelukast, montelukast sodowy, myśl samobójcza, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, niedoczulica, niepokój, niestrawność, nudność, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, pobudzenie, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, senność, siniaczenie, skłonność do krwawień, skurcz mięśni, somnambulizm, suchość w jamie ustnej, świąd, tabletka do rozgryzania i żucia, wymioty, wysypka, zaburzenie pamięci, zaburzenie snu, zaburzenie uwagi, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss, złe samopoczucie, zwiększona aktywność aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Montelukast Bluefish 10 mg
Montelukast Bluefish w dawce 10 mg, stosowany u dorosłych i młodzieży powyżej 15 lat, wykazuje stabilny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących około 4000 pacjentów. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym u tej grupy był ból głowy. U dzieci w wieku 6-14 lat również dominował ból głowy, natomiast u młodszych grup wiekowych obserwowano hiperkinezję, ból brzucha, biegunkę, wysypkę oraz objawy astmy oskrzelowej i pragnienie u niemowląt. Długotrwałe stosowanie montelukastu (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) nie zmieniało profilu bezpieczeństwa leku. W badaniach klinicznych częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano według standardowych kategorii: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000).
anafilaksja, astenia, astma oskrzelowa, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśnia, ból stawu, depresja, dezorientacja, drgawka, eozynofilia, gorączka, hepatotoksyczność, hiperkinezja, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, kurcz mięśnia, montelukast sodowy, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, siniaczenie, skłonność do krwawienia, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, uszkodzenie wątroby, wymioty, wypryskowe zapalenie skóry, wysypka, zaburzenie pamięci, zachowanie agresywne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss, zmęczenie, zwiększona aktywność aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asmenol PPH 10 mg
Montelukast, substancja czynna Asmenol PPH, był oceniany w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych i młodzieży (≥15 lat) oraz 1750 dzieci (6-14 lat) z astmą i/lub sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa. Dawkowanie wynosiło 10 mg u starszych pacjentów i 5 mg u dzieci. Profil bezpieczeństwa monitorowano do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci, nie wykazując istotnych zmian w czasie. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były bóle głowy u dorosłych i młodzieży oraz bóle brzucha u dzieci. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano zgodnie z definicjami: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000).
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, drgawki, eozynofilia płucna, kołatanie serca, koszmary senne, krwawienie z nosa, kurcze mięśni, lunatykowanie, montelukast, myśli samobójcze, nacieki eozynofilowe, niedoczulica, nieprawidłowe marzenia senne, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pobudzenie psychoruchowe, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, siniaczenie, skłonność do krwawień, suchość w jamie ustnej, świąd, tabletki do rozgryzania i żucia, uszkodzenie wątroby, wymioty, wysypka, zaburzenia mowy, zaburzenia pamięci, zachowanie agresywne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nebulin 0,5 mg/ 2 ml
Nebulin, zawierający budezonid w stężeniach 0,250 mg/ml lub 0,500 mg/ml w postaci zawiesiny do nebulizacji (0,5 mg/2 ml lub 1 mg/2 ml), wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla wziewnych glikokortykosteroidów. Najczęściej obserwuje się zakażenia grzybicze jamy ustnej i gardła oraz zapalenie płuc, zwłaszcza u pacjentów z POChP. Rzadko występują reakcje nadwrażliwości, takie jak wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy czy reakcje anafilaktyczne, które wymagają natychmiastowej interwencji. Ogólnoustrojowe efekty glikokortykosteroidów, w tym zahamowanie czynności kory nadnerczy i spowolnienie wzrostu, pojawiają się rzadko, co jest szczególnie istotne u dzieci i młodzieży. Niezbyt często zgłaszane są zaćma, nieostre widzenie, skurcze i drżenia mięśni oraz zaburzenia psychiczne, takie jak niepokój (0,52%) i depresja (0,67%).
badanie kontrolowane placebo, bezgłos, budezonid, chrypka, ciśnienie śródgałkowe, depresja, drżenie mięśniowe, glikokortykosteroid wziewny, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kaszel, kontaktowe zapalenie skóry, lęk, lek przeciwgrzybiczny, nadaktywność psychoruchowa, nerwowość, nieostre widzenie, niepokój, obrzęk naczynioruchowy, POChP, podrażnienie gardła, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, siniaczenie, skurcz mięśnia, skurcz oskrzeli, uszkodzenie nerwu wzrokowego, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Montelukast LEK-AM 5 mg
Montelukast LEK-AM w dawce 5 mg (tabletki do rozgryzania i żucia) jest stosowany u dzieci w wieku 6-14 lat, a w dawce 10 mg u dorosłych i młodzieży powyżej 15 lat. W badaniach klinicznych, obejmujących około 1750 dzieci i 4000 dorosłych, najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy (≥1/100 do <1/10) oraz ból brzucha u dorosłych. Długotrwałe stosowanie do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci nie zmieniło profilu bezpieczeństwa leku. Po wprowadzeniu do obrotu zgłoszono dodatkowe działania niepożądane, w tym bardzo częste zakażenia górnych dróg oddechowych, częste podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT), biegunkę, nudności, wymioty oraz wysypkę. Rzadziej występowały reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, zaburzenia psychiczne (koszmary senne, bezsenność, somnambulizm, myśli samobójcze), zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, napady drgawkowe), a także zespół Churga-Strauss i zapalenie wątroby o różnej etiologii.
aminotransferazy, anafilaksja, aspartam, astma, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, depresja, dezorientacja, działanie niepożądane, eozynofilia płucna, hipoestezja, kołatanie serca, koszmary senne, krwawienie z nosa, lek przeciwastmatyczny, mannitol, montelukast, myśli samobójcze, nacieki eozynofilowe, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, senność, siniaczenie, skłonność do krwawienia, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, tabletki do rozgryzania, wymioty, wysypka, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia krwi, zaburzenia pamięci, zaburzenia psychiczne, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia uwagi, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądka i jelit, zachowanie agresywne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Działania niepożądane – Promonta 4 mg 4 mg
Montelukast, stosowany w dawkach 10 mg u dorosłych i młodzieży (≥15 lat), 5 mg u dzieci 6-14 lat oraz 4 mg u dzieci 2-5 lat, wykazuje stosunkowo dobry profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących łącznie kilka tysięcy pacjentów. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są bóle głowy (głównie u dorosłych), ból brzucha (u dzieci 6-14 lat), biegunka, nudności, wymioty oraz wysypka. Częstość występowania zwiększonej aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) wymaga regularnego monitorowania funkcji wątroby, zwłaszcza podczas długotrwałego leczenia. Długoterminowe badania (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) potwierdziły stabilność profilu bezpieczeństwa bez istotnych zmian w czasie terapii.
astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawowy, depresja, dezorientacja, drażliwość, drgawka, eozynofilia płucna, kołatanie serca, koszmar senny, krwawienie z nosa, lęk, lek przeciwastmatyczny, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, niedoczulica, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, senność, siniaczenie, skłonność do krwawień, skurcz mięśnia, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, wymioty, wysypka, zaburzenie pamięci, zaburzenie snu, zaburzenie uwagi, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flixotide Dysk 100 mcg/dawkę inh.
Flutykazon propionian w postaci proszku do inhalacji (Flixotide Dysk) jest związany z licznymi działaniami niepożądanymi, które obejmują zarówno lokalne, jak i ogólnoustrojowe efekty. Najczęściej obserwuje się kandydozę jamy ustnej i gardła (≥1/10), zapalenie płuc u pacjentów z POChP (≥1/100 do <1/10) oraz chrypkę i bezgłos (≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują kandydoza przełyku (≥1/10 000 do <1/1000), reakcje nadwrażliwości skórne (≥1/1000 do <1/100), a bardzo rzadko obrzęk naczynioruchowy, duszność, skurcz oskrzeli i reakcje anafilaktyczne (<1/10 000). Długotrwałe stosowanie dużych dawek może prowadzić do zespołu Cushinga, zahamowania czynności kory nadnerczy, spowolnienia wzrostu u dzieci, zmniejszenia gęstości mineralnej kości oraz powikłań okulistycznych, takich jak zaćma i jaskra (<1/10 000). Ponadto, mogą pojawić się zaburzenia psychiczne, w tym lęk, zaburzenia snu, nadpobudliwość i depresja, zwłaszcza u dzieci.
ból stawów, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cushingoidalne rysy twarzy, duszność, działanie immunosupresyjne, flutykazonu propionian, gęstość mineralna kości, hiperglikemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kandydoza przełyku, kortykosteroid wziewny, krwawienie z nosa, lek przeciwgrzybiczny, nadpobudliwość psychoruchowa, nieostre widzenie, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, paradoksalny skurcz oskrzeli, pleśniawki, POChP, proszek do inhalacji, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości skórnej, siniaczenie, skurcz oskrzeli, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flixotide Dysk 500 mcg/dawkę inh.
Flutykazon propionian w dawce 500 µg/dawkę inhalacyjną, stosowany w preparacie Flixotide Dysk, wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwuje się kandydozę jamy ustnej i gardła (≥1/10 pacjentów), zapalenie płuc u chorych z POChP (≥1/100 do <1/10), chrypkę i bezgłos (≥1/100 do <1/10) oraz łatwiejsze siniaczenie (≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują kandydoza przełyku, reakcje alergiczne skórne, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne, zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy, spowolnienie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma, jaskra, hiperglikemia, bóle stawów, zaburzenia psychiczne oraz paradoksalny skurcz oskrzeli. Działania te wynikają zarówno z miejscowego, jak i ogólnoustrojowego działania kortykosteroidu.
bezgłos, ból stawów, chrypka, cushingoidalne rysy twarzy, depresja, flutykazonu propionian, hiperglikemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kandydoza przełyku, kortykosteroid wziewny, krwawienie z nosa, lek przeciwgrzybiczny, nadciśnienie tętnicze, nadpobudliwość psychoruchowa, nieostre widzenie, niestrawność, niewydolność nadnerczy, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, otyłość centralna, paradoksalny skurcz oskrzeli, pleśniawki, POChP, proszek do inhalacji, przełom nadnerczowy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości skórnej, siniaczenie, skurcz oskrzeli, twarz księżycowata, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc, zespół Cushinga, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flixotide 0,5 mg/2 ml
Flutykazon propionian w postaci zawiesiny do nebulizacji (Flixotide) wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla wziewnych glikokortykosteroidów, z często występującymi działaniami niepożądanymi takimi jak kandydoza jamy ustnej i gardła (≥1/10), zapalenie płuc u pacjentów z POChP (≥1/100 do <1/10), chrypka i bezgłos (≥1/100 do <1/10) oraz łatwiejsze siniaczenie (≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się kandydozę przełyku (≥1/10 000 do <1/1000), reakcje nadwrażliwości skórnej (≥1/1000 do <1/100), a bardzo rzadko obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne, zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy, spowolnienie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćmę, jaskrę, hiperglikemię, niestrawność, bóle stawów oraz zaburzenia psychiczne, w tym lęk i nadpobudliwość. Nieostre widzenie i krwawienie z nosa mają częstość nieznaną. Zaleca się płukanie jamy ustnej po inhalacji w celu zmniejszenia ryzyka kandydozy i chrypki oraz stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas terapii.
bezgłos, ból stawu, chrypka, cukrzyca, cushingoidalne rysy twarzy, depresja, dyspepsja, flutykazon propionian, gęstość mineralna kości, glikokortykosteroid, hiperglikemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kandydoza przełyku, krwawienie z nosa, lęk, lek przeciwgrzybiczny, lek steroidowy, nadpobudliwość psychoruchowa, nebulizacja, nieostre widzenie, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, paradoksalny skurcz oskrzeli, pleśniawka, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, siniaczenie, skurcz oskrzeli, układ krzepnięcia, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flixotide Dysk 50 mcg/dawkę inh.
Flutykazon propionian w postaci proszku do inhalacji (Flixotide Dysk) wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się kandydozę jamy ustnej i gardła (≥1/10), której profilaktyką jest płukanie jamy ustnej po inhalacji oraz leczenie miejscowe w przypadku objawów. U pacjentów z POChP często występuje zapalenie płuc (≥1/100 do <1/10). Rzadziej (≥1/10 000 do <1/1000) mogą pojawić się reakcje nadwrażliwości, takie jak skórne reakcje alergiczne, obrzęk naczynioruchowy, duszność, skurcz oskrzeli i reakcje anafilaktyczne. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek może prowadzić do ogólnoustrojowych efektów ubocznych charakterystycznych dla kortykosteroidów, w tym zespołu Cushinga, zahamowania czynności kory nadnerczy, spowolnienia wzrostu u dzieci, zmniejszenia gęstości mineralnej kości, zaćmy i jaskry.
ból stawów, chrypka, depresja, duszność, dysfagia, Flixotide Dysk, flutykazon propionian, gęstość mineralna kości, hiperglikemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kandydoza przełyku, kortykosteroid wziewny, krwawienie z nosa, lęk, lek przeciwgrzybiczny, nadpobudliwość psychoruchowa, nieostre widzenie, niestrawność, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność nadnerczy, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osteoporoza, paradoksalny skurcz oskrzeli, pleśniawki, POChP, proszek do inhalacji, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja nadwrażliwości skórna, rysy cushingoidalne, siniaczenie, skurcz oskrzeli, zaburzenia snu, zaćma, zapalenie płuc, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Astmodil 10 mg
Montelukast, substancja czynna leku Astmodil, był oceniany w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych pacjentów (≥15 lat) oraz około 1750 dzieci w wieku 6-14 lat, stosujących dawki 10 mg (tabletki powlekane) i 5 mg (tabletki do rozgryzania). W badaniach kontrolowanych placebo najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy u pacjentów ≥15 lat oraz ból brzucha u dzieci 6-14 lat, z częstością ≥1/100 do <1/10. Profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny podczas długotrwałego stosowania (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci). U młodszych dzieci (2-5 lat) nie zaobserwowano zmian w profilu bezpieczeństwa przy terapii trwającej od 3 do 12 miesięcy.
anafilaksja, badanie kontrolowane placebo, ból mięśniowy, ból stawu, cholestaza, drgawka, eozynofilia, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, kurcz mięśniowy, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, neuropatia, niestrawność, objawy płucne, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, powikłanie kardiologiczne, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, siniaczenie, skłonność do krwawienia, somnambulizm, uszkodzenie wątrobowokomórkowe, zaburzenie czynności wątroby, zachowanie agresywne, zapalenie gardła, zapalenie naczyń, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wątroby, zapalenie zatok przynosowych, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Działania niepożądane – Seretide 250 (250 mcg + 25 mcg)/dawkę inh.
Lek Seretide, zawierający salmeterol ksynafonian oraz flutykazon propionian, wykazuje profil bezpieczeństwa wynikający z sumy działań niepożądanych obu składników, bez synergistycznego nasilenia efektów niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to kandydoza jamy ustnej i gardła (często), zapalenie płuc i oskrzeli (często), bóle głowy (bardzo często), hipokaliemia (często) oraz zapalenie części nosowej gardła (bardzo często). Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości, takie jak obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, reakcje anafilaktyczne, a także objawy endokrynologiczne, w tym zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy i spowolnienie wzrostu u dzieci. Wśród działań ze strony układu sercowo-naczyniowego odnotowano kołatanie serca, tachykardię, migotanie przedsionków oraz rzadkie zaburzenia rytmu serca. Zaleca się płukanie jamy ustnej po inhalacji w celu zmniejszenia ryzyka kandydozy oraz stosowanie miejscowych leków przeciwgrzybiczych w przypadku jej wystąpienia.
beta2-mimetyk, ból mięśni, ból stawów, choroba niedokrwienna serca, cushingoidalne rysy twarzy, częstoskurcz nadkomorowy, drżenie mięśni, dysfagia, flutykazon, glikokortykosteroid, glikokortykosteroid inhalacyjny, hiperglikemia, hipokaliemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kandydoza przełyku, kołatanie serca, kortykosteroid wziewny, kurcz mięśni, lek przeciwgrzybiczny, migotanie przedsionków, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, podrażnienie gardła, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, salmeterol, siniaczenie, skurcz oskrzeli, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie rytmu serca, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie części nosowej gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zespół Cushinga, złamanie pourazowe, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon chorób i schorzeń
Lipoedema – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Lipoedema to przewlekła, postępująca choroba tkanki tłuszczowej, dotykająca głównie kobiety w okresach zmian hormonalnych, charakteryzująca się nieprawidłowym nagromadzeniem tkanki tłuszczowej w okolicach pośladków, bioder i nóg, z towarzyszącym bólem, obrzękiem i łatwym powstawaniem siniaków. Przebieg choroby jest indywidualny, ale u większości pacjentów obserwuje się stopniowe pogorszenie objawów, które wpływa na jakość życia i funkcjonowanie społeczne. W badaniach wykazano istotną korelację między zaawansowaniem choroby a obniżeniem jakości życia (test ANOVA p=0,0001; Spearman r=0,55 p=0,000) oraz nasileniem objawów depresji (PHQ-9: Spearman r=0,201 p=0,001; ANOVA p=0,002). Stopień niepełnosprawności zawodowej również koreluje z jakością życia (Spearman r=0,406 p<0,001) i wynikami PHQ-9 (Spearman r=0,413 p<0,0001). Wczesna diagnoza i wdrożenie terapii zachowawczej, w tym ćwiczeń i stosowania pończoch uciskowych, są kluczowe dla spowolnienia progresji choroby i poprawy wyników leczenia.
ból przewlekły, ćwiczenia fizyczne, depresja, drenaż limfatyczny, drętwienie, ekspresja genów, jakość życia, komórki macierzyste, liposukcja, macierz pozakomórkowa, nadekspresja genów, niepełnosprawność, obrzęk limfatyczny, osłabienie mięśni, otyłość, pończochy uciskowe, profil lipidowy, progresja choroby, przewlekłe zmęczenie, siniaczenie, terapia zachowawcza, tkanka tłuszczowa podskórna, zaburzenia psychologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Budixon Neb 0,5 mg/ml
Budixon Neb, zawierający budezonid w stężeniach 0,25 mg/ml lub 0,50 mg/ml, jest lekiem wziewnym stosowanym w terapii chorób układu oddechowego, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych o różnej częstości występowania. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą zakażeń grzybiczych jamy ustnej i gardła (kandydoza), zapalenia płuc u pacjentów z POChP, a także objawów ze strony układu oddechowego, takich jak kaszel, chrypka, podrażnienie gardła i bezgłos. Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości, objawy ogólnoustrojowego działania glikokortykosteroidów (w tym zahamowanie czynności kory nadnerczy i spowolnienie wzrostu u dzieci), zaburzenia psychiczne (niepokój, depresja, zmiany zachowania u dzieci), a także zaburzenia okulistyczne (zaćma, nieostre widzenie, jaskra). W przypadku stosowania nebulizatora z maską twarzową możliwe jest podrażnienie skóry twarzy, co wymaga odpowiedniej higieny po inhalacji.
agresja, bezgłos, bronchospazm, budezonid, chrypka, ciśnienie śródgałkowe, depresja, drżenie mięśni, endokrynologia dziecięca, glikokortykosteroid wziewny, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kaszel, kontaktowe zapalenie skóry, lęk, lek przeciwgrzybiczny, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadwrażliwość, nebulizacja, nerwowość, nieostre widzenie, niepokój, obrzęk naczynioruchowy, POChP, podrażnienie gardła, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, siniaczenie, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, spowolnienie wzrostu, supresja układu immunologicznego, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symbicort (80 mcg + 2,25 mcg)/dawkę
Lek Symbicort, zawierający budezonid (80 µg) i formoterol (2,25 µg) w formie aerozolu inhalacyjnego, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla obu składników, bez zwiększenia ich częstości w porównaniu do monoterapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane wynikają z działania agonisty receptorów β2-adrenergicznych (formoterolu) i obejmują drżenie mięśni oraz kołatanie serca, które zwykle mają łagodne nasilenie i ustępują samoistnie. Często występują także zakażenia drożdżakowe jamy ustnej i gardła (kandydoza), które można ograniczyć poprzez płukanie jamy ustnej po inhalacji. Rzadkie, ale istotne działania niepożądane to reakcje nadwrażliwości, hipokaliemia, zaburzenia rytmu serca, paradoksalny skurcz oskrzeli (występujący u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów) oraz objawy ogólnoustrojowe związane z długotrwałym stosowaniem kortykosteroidów, takie jak zespół Cushinga, zahamowanie czynności nadnerczy, zahamowanie wzrostu u dzieci oraz zmniejszenie gęstości mineralnej kości.
agonista receptorów β2-adrenergicznych, ból głowy, budezonid, ciśnienie tętnicze, dławica piersiowa, drżenie, drżenie mięśni, dysfonia, formoterol, gęstość mineralna kości, hiperglikemia, hipokaliemia, kandydoza, kandydoza jamy ustnej, kołatanie serca, kortykosteroid, kurcz mięśni, lek przeciwgrzybiczny, migotanie przedsionków, nadpobudliwość psychoruchowa, nieostre widzenie, nudność, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, siniaczenie, skurcz dodatkowy, skurcz oskrzeli, tachykardia, tachykardia nadkomorowa, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie smaku, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zawrót głowy, zespół Cushinga, złamanie osteoporotyczne