zaburzenie rytmu w przebiegu zespół Wolffa-Parkinsona-White’a
Wskazanie
Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) jest wrodzonym zaburzeniem przewodzenia elektrycznego w sercu, charakteryzującym się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia (pęczek Kenta) między przedsionkami a komorami. Ta anomalia może prowadzić do nawracających napadowych częstoskurczów nadkomorowych (PSVT), migotania przedsionków z szybką odpowiedzią komór, a w rzadkich przypadkach do nagłego zatrzymania krążenia.
Zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu WPW objawiają się najczęściej jako napadowe częstoskurcze przedsionkowo-komorowe nawrotne (AVRT), które mogą wywołać palpitacje, zawroty głowy, duszność, ból w klatce piersiowej, a nawet omdlenia. Szczególnie niebezpieczne jest migotanie przedsionków, które u pacjentów z WPW może prowadzić do bardzo szybkiej odpowiedzi komór (nawet powyżej 300/min) i przekształcenia się w migotanie komór.
W leczeniu zaburzeń rytmu w zespole WPW stosuje się leki antyarytmiczne, takie jak propafenon (Polfenon), amiodaron (Amiokordin, Opacorden), flekainid (Tambocor) oraz beta-adrenolityki jak metoprolol (Metocard, Betaloc) czy bisoprolol (Concor, Bisoprolol). Należy pamiętać, że digoksyna, werapamil i diltiazem są przeciwwskazane u pacjentów z zespołem WPW z uwagi na ryzyko przyspieszenia przewodzenia przez dodatkową drogę.
Największą trudnością w leczeniu zaburzeń rytmu w zespole WPW jest prawidłowa ocena ryzyka nagłego zgonu sercowego oraz wybór odpowiedniej metody terapii. Leczenie farmakologiczne często nie zapewnia pełnej kontroli arytmii i jest obarczone ryzykiem działań niepożądanych. Dlatego metodą z wyboru, szczególnie u młodych pacjentów z objawową arytmią, jest zabieg ablacji przezskórnej dodatkowej drogi przewodzenia, który charakteryzuje się wysoką skutecznością (ponad 95%) i niskim ryzykiem powikłań.
Pacjenci z zespołem WPW wymagają regularnej kontroli kardiologicznej oraz edukacji dotyczącej objawów ostrzegawczych i postępowania w przypadku wystąpienia częstoskurczu. W przypadku oporności na leczenie farmakologiczne lub nawracających epizodów zagrażających życiu arytmii, kluczowe jest szybkie skierowanie do ośrodka elektrofizjologicznego w celu przeprowadzenia ablacji.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Cordarone – Roztwór do wstrzykiwań – 50 mg/ml
Produkt leczniczy jest roztworem do wstrzykiwań zawierającym 50 mg amiodaronu chlorowodorku w 1 ml oraz alkohol benzylowy jako substancję pomocniczą. Stosowany jest do szybkiego leczenia groźnych zaburzeń rytmu serca, takich jak zaburzenia związane z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a czy napadowe tachyarytmie nadkomorowe i komorowe. Podanie dożylne jest wskazane, gdy konieczne jest szybkie działanie leku lub podawanie doustne jest niemożliwe. Lek ten jest stosowany szczególnie w przypadkach, gdy inne leki przeciwarytmiczne okazują się nieskuteczne.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Amiokordin – Roztwór do wstrzykiwań – 50 mg/ml
Roztwór do wstrzykiwań zawiera 50 mg amiodaronu chlorowodorku w 1 ml, co odpowiada 47,33 mg amiodaronu oraz 20,2 mg alkoholu benzylowego jako substancję pomocniczą. Produkt stosuje się dożylnie w celu szybkiego uzyskania efektu terapeutycznego lub gdy podawanie doustne nie jest możliwe. Lek jest przeznaczony do leczenia groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca, takich jak zaburzenia w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a, migotanie i trzepotanie przedsionków oraz napadowe tachyarytmie nadkomorowe i komorowe. Stosuje się go również w przypadkach, gdy inne leki przeciwarytmiczne są nieskuteczne.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku