migotanie przedsionków
Wskazanie

Migotanie przedsionków to najczęstsza arytmia serca, charakteryzująca się chaotycznym, nieskoordynowanym pobudzaniem przedsionków, co prowadzi do nieregularnego rytmu komór. Występuje u około 1-2% populacji ogólnej, a częstość wzrasta z wiekiem – dotyka nawet 10% osób powyżej 80. roku życia. Może występować jako napadowe (epizody ustępują samoistnie w ciągu 7 dni), przetrwałe (utrzymuje się dłużej niż 7 dni), długotrwałe przetrwałe (trwa dłużej niż rok) lub utrwalone (akceptowane przez pacjenta i lekarza).

W leczeniu migotania przedsionków stosuje się dwie główne strategie: kontrolę rytmu (przywrócenie i utrzymanie rytmu zatokowego) oraz kontrolę częstości (zapewnienie prawidłowej częstości komór bez próby przywrócenia rytmu zatokowego). W farmakoterapii do kontroli rytmu stosuje się leki antyarytmiczne takie jak: propafenon (Polfenon), amiodaron (Amiokordin, Opacorden), sotalol (Biosotal, Sotahexal) czy flekainid (dostępny w imporcie docelowym). Do kontroli częstości używa się beta-adrenolityków (np. metoprolol – Metocard, bisoprolol – Concor), antagonistów wapnia (werapamil – Isoptin, diltiazem – Dilzem) oraz digoksyny (Digoxin).

Kluczowym elementem leczenia migotania przedsionków jest profilaktyka powikłań zakrzepowo-zatorowych. W zależności od oceny ryzyka udaru (skala CHA₂DS₂-VASc) stosuje się doustne antykoagulanty: antagonistów witaminy K (warfaryna – Warfin, acenokumarol – Sintrom) lub nowsze doustne antykoagulanty niebędące antagonistami witaminy K (NOAC) – dabigatran (Pradaxa), riwaroksaban (Xarelto), apiksaban (Eliquis), edoksaban (Lixiana).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z migotaniem przedsionków dotyczą utrzymania równowagi między skuteczną profilaktyką przeciwzakrzepową a ryzykiem krwawień, zwłaszcza u osób starszych z licznymi chorobami współistniejącymi. Problematyczna bywa również optymalizacja kontroli rytmu lub częstości, gdyż wiele leków antyarytmicznych ma wąski indeks terapeutyczny i liczne działania niepożądane. Dodatkowym wyzwaniem jest niska adherencja pacjentów do zalecanej farmakoterapii, szczególnie w przypadku konieczności regularnego monitorowania INR przy stosowaniu antagonistów witaminy K. U pacjentów opornych na farmakoterapię rozważa się inwazyjne metody leczenia, jak ablacja przezskórna czy zabiegi kardiochirurgiczne.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl