przemijający napad niedokrwienia mózgu
Wskazanie

Przemijający napad niedokrwienia mózgu (TIA – Transient Ischemic Attack) to nagłe, krótkotrwałe zaburzenie neurologiczne spowodowane chwilowym niedokrwieniem określonego obszaru mózgu. Objawy TIA mogą obejmować jednostronny niedowład, zaburzenia czucia, mowy, widzenia lub równowagi, a ich cechą charakterystyczną jest całkowite ustąpienie w ciągu 24 godzin (zwykle w ciągu kilkudziesięciu minut). TIA jest istotnym czynnikiem ryzyka wystąpienia pełnoobjawowego udaru mózgu – około 10-15% pacjentów doświadcza udaru w ciągu 3 miesięcy od epizodu TIA.

W profilaktyce wtórnej po TIA stosuje się leki przeciwpłytkowe takie jak kwas acetylosalicylowy (Acard, Polocard), klopidogrel (Plavix, Areplex, Agregex) czy tiklopidyna (Aclotin). W przypadku TIA o etiologii zatorowej związanej z migotaniem przedsionków wdraża się leczenie przeciwkrzepliwe – najczęściej stosowane są doustne antykoagulanty niebędące antagonistami witaminy K (NOAC): dabigatran (Pradaxa), riwaroksaban (Xarelto), apiksaban (Eliquis) lub edoksaban (Lixiana). U pacjentów z przeciwwskazaniami do NOAC stosuje się antagonistów witaminy K, jak warfaryna (Warfin) czy acenokumarol (Sintrom).

Istotnym elementem terapii jest leczenie chorób współistniejących, które stanowią czynniki ryzyka incydentów naczyniowo-mózgowych. Stosuje się statyny (atorwastatyna – Atoris, Sortis; rosuwastatyna – Crestor, Roswera) do redukcji poziomu cholesterolu oraz leki hipotensyjne z różnych grup (inhibitory ACE, sartany, beta-blokery, antagoniści wapnia) do kontroli ciśnienia tętniczego.

Największe trudności w leczeniu pacjentów po TIA obejmują identyfikację etiologii incydentu, co jest kluczowe dla wyboru optymalnej profilaktyki wtórnej. Problematyczne jest również różnicowanie TIA z innymi stanami klinicznymi dającymi podobne objawy, takimi jak migrena z aurą, napady padaczkowe czy zaburzenia psychogenne. Wyzwanie stanowi również ocena ryzyka wystąpienia pełnoobjawowego udaru oraz zapewnienie szybkiego dostępu do specjalistycznej diagnostyki (badania obrazowe, ocena naczyń domózgowych, badania kardiologiczne). Istotnym problemem pozostaje także długoterminowa współpraca pacjenta w zakresie regularnego przyjmowania leków i modyfikacji stylu życia.