komorowe zaburzenie rytmu serca
Wskazanie

Komorowe zaburzenia rytmu serca obejmują szereg nieprawidłowości w aktywności elektrycznej komór serca, od pojedynczych pobudzeń dodatkowych do złożonych arytmii zagrażających życiu. Występują zarówno u osób z chorobami strukturalnymi serca (choroba niedokrwienna, kardiomiopatia, wady serca), jak i u pacjentów bez widocznych nieprawidłowości. Mogą być objawem niedokrwienia mięśnia sercowego, zaburzeń elektrolitowych, działania leków proarytmicznych lub czynników toksycznych.

Leczenie komorowych zaburzeń rytmu serca zależy od ich nasilenia, objawów klinicznych oraz obecności choroby podstawowej. W farmakoterapii stosuje się leki antyarytmiczne takie jak: amiodaron (Amiokordin, Opacorden), propafenon (Polfenon), sotalol (Biosotal, Sotahexal), meksyletyna (Mexicord), czy beta-adrenolityki (Metocard, Betaloc, Concor). W przypadku zagrażających życiu arytmii komorowych konieczne może być zastosowanie kardiowertera-defibrylatora (ICD).

Największą trudnością w leczeniu komorowych zaburzeń rytmu jest balansowanie między skutecznością terapii a ryzykiem proarytmii. Leki antyarytmiczne mogą paradoksalnie nasilać arytmie lub wywoływać nowe, szczególnie w obecności zaburzeń elektrolitowych lub niedokrwienia. Wyzwaniem jest również identyfikacja pacjentów wysokiego ryzyka nagłego zgonu sercowego, którzy wymagają implantacji ICD. Leczenie wymaga systematycznej oceny skuteczności i bezpieczeństwa, a także regularnego monitorowania stężenia leków i parametrów EKG.

U pacjentów z zaawansowaną chorobą strukturalną serca lub opornymi na leczenie arytmiami komorowymi, coraz częściej stosuje się zabiegowe metody leczenia, takie jak ablacja ognisk arytmogennych. W przypadkach złożonych zaburzeń rytmu konieczne jest wielokierunkowe podejście terapeutyczne, łączące farmakoterapię, urządzenia wszczepiane oraz procedury inwazyjne, dostosowane indywidualnie do profilu klinicznego pacjenta.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl