zaburzenie rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a
Wskazanie

Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) to wrodzona anomalia układu przewodzącego serca, charakteryzująca się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia między przedsionkami a komorami (droga dodatkowa lub pęczek Kenta). W wyniku tego dodatkowego szlaku impulsy elektryczne mogą omijać prawidłową drogę przewodzenia i powodować przedwczesną aktywację komór, co jest widoczne w EKG jako tzw. fala delta.

Zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu WPW obejmują najczęściej napadowe częstoskurcze przedsionkowo-komorowe nawrotne (AVRT) oraz migotanie przedsionków. W przypadku AVRT impuls krąży pomiędzy przedsionkami a komorami, wykorzystując fizjologiczną drogę przewodzenia w jednym kierunku i drogę dodatkową w drugim. Migotanie przedsionków u pacjentów z WPW stanowi szczególne zagrożenie, gdyż szybkie przewodzenie przez drogę dodatkową może doprowadzić do migotania komór i nagłego zatrzymania krążenia.

W leczeniu zaburzeń rytmu w zespole WPW stosuje się leki antyarytmiczne, takie jak: Propafenon (Polfenon), Amiodaron (Opacorden, Amiokordin), Sotalol (Sotahexal) czy β-adrenolityki jak Metoprolol (Metocard, Betaloc) i Bisoprolol (Concor, Bisocard). Należy jednak pamiętać, że niektóre leki przeciwarytmiczne, zwłaszcza z grupy blokujących wyłącznie węzeł przedsionkowo-komorowy (np. werapamil, digoksyna), są przeciwwskazane u pacjentów z WPW i migotaniem przedsionków, gdyż mogą paradoksalnie przyspieszyć przewodzenie przez drogę dodatkową.

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z zaburzeniami rytmu w przebiegu zespołu WPW jest właściwa stratyfikacja ryzyka nagłego zgonu sercowego. Farmakoterapia ma zwykle charakter doraźny lub pomostowy, ponieważ metodą z wyboru jest zabieg ablacji drogi dodatkowej. Procedura ta ma wysoką skuteczność (ponad 95%) i niskie ryzyko powikłań. Wyzwaniem pozostaje jednak identyfikacja pacjentów bezobjawowych wymagających interwencji oraz postępowanie w sytuacjach nagłych, gdy dostęp do elektrofizjologii inwazyjnej jest ograniczony.

Pacjenci z WPW wymagają regularnej opieki kardiologicznej, a w przypadku epizodów arytmii – szybkiego dostępu do pomocy medycznej. U kobiet w ciąży z WPW należy szczególnie ostrożnie dobierać leczenie antyarytmiczne, preferując β-adrenolityki jako relatywnie bezpieczne w tej grupie. Istotna jest również edukacja pacjenta odnośnie rozpoznawania objawów arytmii i postępowania w sytuacjach nagłych.