ogólnoustrojowe działanie hydrokortyzonu

Hydrokortyzon jest syntetycznym odpowiednikiem kortyzolu, czyli głównego hormonu glikokortykosteroidowego wydzielanego przez korę nadnerczy. Ogólnoustrojowe działanie hydrokortyzonu obejmuje szerokie spektrum efektów metabolicznych, przeciwzapalnych i immunosupresyjnych.

Na poziomie metabolicznym hydrokortyzon stymuluje glukoneogenezę w wątrobie, zwiększając poziom glukozy we krwi. Jednocześnie zmniejsza wrażliwość tkanek obwodowych na insulinę, co może prowadzić do hiperglikemii. Dodatkowo nasila katabolizm białek w mięśniach i tkance łącznej oraz wpływa na metabolizm lipidów, powodując charakterystyczne zmiany w dystrybucji tkanki tłuszczowej.

Przeciwzapalne działanie hydrokortyzonu wynika z hamowania fosfolipazy A2 i blokowania syntezy mediatorów zapalenia, takich jak prostaglandyny i leukotrieny. Hamuje również migrację leukocytów do miejsca zapalenia, zmniejsza przepuszczalność naczyń i stabilizuje błony lizosomalne. Te efekty są wykorzystywane w leczeniu chorób o podłożu zapalnym i autoimmunologicznym.

Działanie immunosupresyjne polega na hamowaniu proliferacji limfocytów T, zmniejszeniu produkcji cytokin prozapalnych oraz indukcji apoptozy w komórkach układu immunologicznego. Hydrokortyzon wpływa również na układ sercowo-naczyniowy, zwiększając wrażliwość naczyń na katecholaminy i uczestnicząc w regulacji ciśnienia tętniczego.

Długotrwałe stosowanie hydrokortyzonu w dawkach terapeutycznych może prowadzić do szeregu działań niepożądanych, takich jak osteoporoza, miopatia posteroidowa, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia elektrolitowe czy zespół Cushinga. Z tego powodu terapia systemowa tym lekiem wymaga starannego monitorowania i indywidualnego dostosowania dawki.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl