tyroidektomia całkowita
Tyroidektomia całkowita to zabieg chirurgiczny polegający na całkowitym usunięciu gruczołu tarczowego. Procedura ta jest wykonywana z różnych wskazań, w tym w przypadku nowotworów tarczycy, wola olbrzymiego uciskającego struktury szyi, nadczynności tarczycy opornej na leczenie zachowawcze oraz niektórych przypadków choroby Hashimoto.
Operacja przeprowadzana jest najczęściej w znieczuleniu ogólnym z dostępu przez poprzeczne nacięcie na szyi (cięcie Kochera). Chirurg dokładnie preparuje i usuwa obie części (płaty) tarczycy, starając się zachować nerwy krtaniowe wsteczne oraz gruczoły przytarczyczne, co jest kluczowe dla uniknięcia powikłań pooperacyjnych.
Po tyroidektomii całkowitej pacjent wymaga dożywotniego leczenia substytucyjnego preparatami lewotyroksyny, ponieważ organizm traci zdolność do samodzielnej produkcji hormonów tarczycy. Dawkowanie leku ustala się indywidualnie na podstawie regularnych badań poziomu TSH. W przypadku tyroidektomii z powodu nowotworu złośliwego, pacjent może wymagać także leczenia uzupełniającego jodem radioaktywnym.
Do najczęstszych powikłań tyroidektomii całkowitej należą: porażenie nerwów krtaniowych (przejściowe lub trwałe), niedoczynność przytarczyc skutkująca hipokalcemią, krwawienie pooperacyjne oraz zakażenie rany. Nowoczesne techniki operacyjne, w tym zastosowanie neuromonitoringu śródoperacyjnego, znacząco zmniejszają ryzyko powikłań neurologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak komórek hürthle – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak komórek Hürthle, stanowiący około 3% nowotworów tarczycy, jest agresywnym typem raka o niskiej zdolności wychwytywania jodu radioaktywnego, co komplikuje terapię. Diagnoza wymaga całkowitego usunięcia guza i badania histopatologicznego, ze szczególnym uwzględnieniem inwazji naczyniowej i przerwania torebki tarczycy. Podstawą leczenia jest całkowita tyroidektomia, zwłaszcza przy guzach >2 cm lub obecności przerzutów, z ewentualnym usunięciem węzłów chłonnych. Terapia uzupełniająca jodem radioaktywnym (RAI) jest wskazana u około 10% pacjentów z wychwytem jodu, szczególnie przy guzach >2 cm i przerzutach. W przypadku nieskuteczności RAI stosuje się radioterapię zewnętrzną lub terapie celowane. Po operacji konieczna jest dożywotnia terapia lewotyroksyną, z celem TSH ≤0,1 U/ml i monitorowaniem T3. Diagnostyka obrazowa obejmuje ultrasonografię i PET z 18F-FDG, który poprawia wykrywalność i zarządzanie chorobą, zwłaszcza w przypadkach nawrotów i przerzutów.
badanie histopatologiczne, badanie PET, biopsja cienkoigłowa, dysfagia, fluorodeoksyglukoza, gruczolak komórek Hürthle, guzek tarczycy, hipokalcemia, hormon tyreotropowy, immunoterapia, inwazja naczyniowa, lewotyroksyna, lobektomia tarczycy, nawrót raka, niedoczynność przytarczyc, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut do węzłów chłonnych, radioterapia wiązką zewnętrzną, rak anaplastyczny tarczycy, rak brodawkowaty tarczycy, rak komórek Hürthle, rak pęcherzykowy tarczycy, terapia celowana, terapia jodem radioaktywnym, tyreoglobulina, tyroidektomia całkowita, uszkodzenie nerwu krtaniowego - Leksykon chorób i schorzeń
Rak tarczycy – Leczenie
Rak tarczycy, obejmujący głównie zróżnicowane raki brodawkowaty i pęcherzykowy, charakteryzuje się dobrym rokowaniem i wysoką wyleczalnością. Podstawą leczenia jest chirurgia – całkowita tyroidektomia lub lobektomia, zależnie od wielkości guza i ryzyka nawrotu. Uzupełniająco stosuje się terapię radiojodem (I-131) w celu ablacji resztkowej tkanki tarczycy i leczenia mikroprzerzutów, szczególnie u pacjentów wysokiego ryzyka. Terapia hormonalna lewotyroksyną pełni funkcję zastępczą oraz supresyjną TSH, z docelowym poziomem TSH <0,1 mIU/l u pacjentów wysokiego ryzyka i 0,1–0,5 mIU/l u pacjentów o średnim ryzyku. W przypadkach opornych na radiojod lub zaawansowanych stosuje się inhibitory kinaz tyrozynowych (sorafenib, lenvatinib, vandetanib, cabozantinib) oraz rzadziej chemioterapię. Aktywna obserwacja jest opcją u małych (<1,5 cm), niskiego ryzyka raków brodawkowatych, szczególnie u osób starszych lub z chorobami współistniejącymi.
ablacja tarczycy, aktywny nadzór, antygen karcynoembrionalny, cabozantinib, CEA, dabrafenib, gruczoł tarczowy, hipertermia, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, kalcytonina, komórki C tarczycy, leczenie chirurgiczne, leczenie skojarzone, lek cytotoksyczny, lenvatinib, lewotyroksyna, limfadenektomia, lobektomia, mutacja BRAF V600E, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór złośliwy, pembrolizumab, profilowanie genomowe, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak anaplastyczny tarczycy, rak brodawkowaty, rak pęcherzykowy, rak rdzeniasty tarczycy, rak tarczycy, sorafenib, teleradioterapia, terapia celowana, terapia hormonalna, terapia jodem radioaktywnym, terapia radiojodem, tracheostomia, trametinib, TSH, tyreoglobulina, tyreotropina, tyroidektomia całkowita, węzły chłonne, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon chorób i schorzeń
Guzki tarczycy – Leczenie
Guzki tarczycy występują u około 50% populacji, z przewagą zmian łagodnych, które najczęściej nie wymagają leczenia, a jedynie regularnej obserwacji klinicznej i ultrasonograficznej co 6-12 miesięcy. Kluczową rolę w ocenie ryzyka złośliwości pełni biopsja aspiracyjna cienkoigłowa (BAC). Leczenie farmakologiczne supresyjne lewotyroksyną nie jest obecnie zalecane ze względu na ograniczoną skuteczność i ryzyko działań niepożądanych. W przypadku guzków nadczynnych stosuje się leki przeciwtarczycowe (metimazol, propylotiouracyl) oraz beta-blokery, a także terapię radiojodem (I-131) lub leczenie chirurgiczne, zależnie od odpowiedzi na leczenie i objawów. Chirurgia (lobektomia lub tyroidektomia totalna) jest wskazana przy guzach złośliwych, dużych guzach uciskowych, guzkach nadczynnych opornych na leczenie farmakologiczne oraz zmianach kosmetycznie uciążliwych, z koniecznością dożywotniej suplementacji hormonów po tyroidektomii.
ablacja laserowa, ablacja mikrofalowa, ablacja RFA, Amerykańskie Towarzystwo Tyreologiczne, beta-bloker, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, cabozantinib, embolizacja tętnic tarczowych, HIFU, hipertyreoza, leczenie jodem radioaktywnym, lek przeciwtarczycowy, lenvatinib, lewotyroksyna, lobektomia tarczycy, metimazol, nadczynność tarczycy, niedoczynność przytarczyc, niedoczynność tarczycy, propylotiouracyl, rak anaplastyczny tarczycy, rak rdzeniasty tarczycy, sorafenib, terapia celowana, tyroidektomia całkowita, USG tarczycy, uszkodzenie nerwu krtaniowego, wole guzkowe nadczynne - Leksykon chorób i schorzeń
Niedoczynność przytarczyc – Epidemiologia
Niedoczynność przytarczyc to rzadkie zaburzenie endokrynologiczne charakteryzujące się hipokalcemią wynikającą z niedoboru parathormonu (PTH), prowadzące do zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej. Najczęstszą przyczyną (około 75-78% przypadków) jest uszkodzenie gruczołów przytarczycznych podczas operacji szyi. Częstość występowania waha się od 6,4 do 37 na 100 000 osobolat, z najwyższymi wskaźnikami w USA i Japonii, a zapadalność wynosi od 0,8 do 2,3 na 100 000 osobolat rocznie. Choroba dotyka głównie kobiety (proporcja 3:1) oraz osoby powyżej 45 roku życia. Wśród powikłań obserwuje się zwiększone ryzyko niewydolności nerek, kamicy nerkowej, zaćmy podtorebkowej tylnej, zwapnień wewnątrzmózgowych oraz zaburzeń sercowo-naczyniowych, takich jak kardiomiopatia, arytmie i wydłużenie QT, choć wpływ na ogólną śmiertelność pozostaje niejednoznaczny.
arytmia, choroby autoimmunologiczne, choroby sercowo-naczyniowe, fosforan wapnia, gospodarka wapniowo-fosforanowa, gruczoł przytarczyczny, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hipokalcemia, kamica nerkowa, kardiomiopatia, klinicysta, kurczliwość mięśnia sercowego, napady drgawkowe, niedoczynność przytarczyc, niewydolność nerek, parathormon, paratyroidektomia, przewlekła choroba nerek, tyroidektomia całkowita, wydłużenie QT, zaburzenia endokrynologiczne, zaćma podtorebkowa tylna, zespół długiego QT, złamania kości, zwapnienie naczyń