stenoza tętnicy nerkowej

Stenoza tętnicy nerkowej to zwężenie światła tętnicy doprowadzającej krew do nerki, które prowadzi do zaburzenia perfuzji narządu. Stan ten jest istotną przyczyną nadciśnienia tętniczego wtórnego, określanego jako nadciśnienie naczyniowo-nerkowe. Najczęstszymi przyczynami zwężenia są miażdżyca (stanowiąca około 90% przypadków, szczególnie u osób starszych) oraz dysplazja włóknisto-mięśniowa (częstsza u młodych kobiet).

Klinicznie stenoza tętnicy nerkowej może manifestować się opornością na leczenie hipotensyjne, nagłym pogorszeniem kontroli wcześniej dobrze leczonego nadciśnienia, niewydolnością nerek (szczególnie po włączeniu inhibitorów ACE lub sartanów), asymetrią wielkości nerek w badaniach obrazowych oraz szmerem naczyniowym słyszalnym nad jamą brzuszną. U pacjentów z miażdżycą często współistnieją inne choroby naczyniowe.

Diagnostyka obejmuje badania obrazowe: ultrasonografię dopplerowską, angiografię TK lub MR oraz arteriografię, która pozostaje złotym standardem diagnostycznym. W leczeniu stosuje się farmakoterapię nadciśnienia (z ostrożnym stosowaniem inhibitorów ACE i sartanów), procedury rewaskularyzacyjne (angioplastykę z implantacją stentu) oraz rzadziej leczenie chirurgiczne. Decyzja o rewaskularyzacji powinna być podejmowana indywidualnie, z uwzględnieniem stopnia zwężenia, jego etiologii oraz stanu klinicznego pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl