częstoskurcz okołowęzłowy
Wskazanie

Częstoskurcz okołowęzłowy (ang. junctional tachycardia) jest rodzajem arytmii nadkomorowej, w której impuls elektryczny generowany jest w okolicy węzła przedsionkowo-komorowego lub w pobliżu pęczka Hisa. Charakteryzuje się częstotliwością rytmu serca między 70 a 130 uderzeń na minutę, przy czym zazwyczaj mieści się w granicach 70-100 uderzeń/min. W zapisie EKG typowo obserwuje się wąskie zespoły QRS oraz często odwrócone załamki P, które mogą poprzedzać, nakładać się lub następować po zespole QRS.

Częstoskurcz okołowęzłowy może występować jako arytmia wrodzona u dzieci lub nabyta u dorosłych. Najczęstszymi przyczynami są: choroba niedokrwienna serca, kardiomiopatia, zapalenie mięśnia sercowego, wady zastawkowe, stan po operacji kardiochirurgicznej, zaburzenia elektrolitowe, przedawkowanie digoksyny lub innych leków, choroby tarczycy oraz nadużywanie alkoholu, kofeiny czy nikotyny.

W leczeniu stosuje się leki antyarytmiczne, przy czym wybór zależy od nasilenia objawów i ogólnego stanu pacjenta. W Polsce najczęściej stosowane preparaty to: beta-adrenolityki (Betaloc, Metoprolol, Bisoprolol, Nebilet), blokery kanałów wapniowych (Isoptin, Dilzem), leki z grupy Ic (Rytmonorm) oraz amiodaron (Cordarone, Opacorden). W przypadkach opornych na farmakoterapię rozważa się ablację podłoża arytmii.

Największym wyzwaniem w leczeniu częstoskurczu okołowęzłowego jest właściwa diagnostyka różnicowa z innymi typami arytmii nadkomorowych, które mogą mieć podobny obraz kliniczny. Trudność stanowi również dobór odpowiedniego leczenia u pacjentów z niewydolnością serca lub innymi współistniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, gdzie niektóre leki antyarytmiczne mogą być przeciwwskazane. Dodatkowo, u części pacjentów występuje oporność na farmakoterapię, co wymaga zastosowania inwazyjnych metod leczenia, takich jak ablacja, które nie są dostępne we wszystkich ośrodkach medycznych w kraju.