częstoskurcz śródwęzłowy
Wskazanie

Częstoskurcz śródwęzłowy (ang. junctional tachycardia) to rodzaj arytmii nadkomorowej, w której ognisko ektopowe zlokalizowane jest w węźle przedsionkowo-komorowym lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Charakteryzuje się regularnym rytmem o częstości zwykle między 70-130 uderzeń na minutę, choć może być szybszy, zwłaszcza w formie napadowej. W EKG typowo obserwuje się wąskie zespoły QRS oraz brak widocznych załamków P lub występowanie załamków P ujemnych w odprowadzeniach II, III i aVF, które mogą poprzedzać, nakładać się lub następować po zespole QRS.

Częstoskurcz śródwęzłowy może występować jako arytmia wrodzena lub nabyta. Przyczyny obejmują: uszkodzenie mięśnia sercowego (np. w przebiegu zawału), zapalenie mięśnia sercowego, zaburzenia elektrolitowe, niedotlenienie, przedawkowanie leków (np. digoksyny), działania niepożądane niektórych leków, choroby strukturalne serca, czy po zabiegach kardiochirurgicznych, zwłaszcza dotyczących zastawek lub wad wrodzonych serca.

W leczeniu farmakologicznym częstoskurczu śródwęzłowego stosuje się przede wszystkim leki z grupy beta-adrenolityków (np. Metoprolol – Metocard, Betaloc; Bisoprolol – Concor, Bisocard), antagonistów wapnia (Werapamil – Isoptin, Staveran; Diltiazem – Dilzem, Oxycardil) oraz leki antyarytmiczne klasy I i III (Propafenon – Rytmonorm; Amiodaron – Cordarone, Amiokordin). W przypadkach opornych na farmakoterapię lub przy niestabilności hemodynamicznej może być konieczna kardiowersja elektryczna.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z częstoskurczem śródwęzłowym obejmują identyfikację pierwotnej przyczyny arytmii, zwłaszcza jeśli jest ona wtórna do innych schorzeń. Wyzwaniem bywa również różnicowanie z innymi typami arytmii nadkomorowych, co może prowadzić do opóźnienia właściwego leczenia. Ponadto, częstoskurcz śródwęzłowy może być oporny na standardowe leczenie farmakologiczne, szczególnie w przypadkach przewlekłych lub nawracających. U pacjentów z współistniejącymi chorobami serca istnieje ryzyko pogorszenia funkcji hemodynamicznej podczas epizodów arytmii. W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne konieczne może być zastosowanie ablacji przezskórnej, która jednak u części pacjentów wiąże się z ryzykiem uszkodzenia fizjologicznego przewodzenia przedsionkowo-komorowego i koniecznością implantacji stymulatora serca.