cytochrom CYP 450
Cytochrom P450 (CYP450) to rodzina enzymów, które odgrywają kluczową rolę w metabolizmie leków, toksyn i substancji endogennych w organizmie. Enzymy te są zlokalizowane głównie w wątrobie, ale występują również w jelitach, płucach, nerkach i innych tkankach.
System cytochromu P450 stanowi główny mechanizm biotransformacji fazy I, przekształcając substancje lipofilne w bardziej hydrofilne metabolity, które mogą być łatwiej wydalane z organizmu. W wątrobie szczególnie istotne są izoformy CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 i CYP3A4, które metabolizują ponad 90% wszystkich leków.
Aktywność enzymów CYP450 wykazuje znaczną zmienność międzyosobniczą, uwarunkowaną czynnikami genetycznymi, środowiskowymi i fizjologicznymi. Polimorfizmy genetyczne mogą prowadzić do powstania fenotypów metabolicznych określanych jako wolni, pośredni, szybcy lub ultraszybcy metabolizerzy, co ma istotne znaczenie kliniczne w indywidualizacji farmakoterapii.
Interakcje lekowe na poziomie CYP450 stanowią istotny problem kliniczny. Leki mogą być inhibitorami, induktorami lub substratami poszczególnych izoenzymów, co może prowadzić do zmiany stężenia substancji leczniczych w surowicy i związanych z tym działań niepożądanych lub braku skuteczności terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Iloprost – Właściwości farmakokinetyczne
Iloprost, podawany w formie nebulizacji w stężeniu 10 µg/ml (dawka w ustniku 5 µg), osiąga maksymalne stężenia w surowicy na poziomie 100–200 pg/ml z okresem półtrwania od 5 do 25 minut, a po 30–120 minutach stężenie staje się niewykrywalne (<25 pg/ml). Po dożylnym podaniu u zdrowych osób objętość dystrybucji wynosi 0,6–0,8 l/kg, a całkowite wiązanie z białkami osocza to około 60%, głównie z albuminami (75%). Metabolizm iloprostu odbywa się głównie przez β-oksydację łańcucha karboksylowego, z wytworzeniem farmakologicznie nieaktywnego metabolitu tetranor-iloprostu, wydalanego z moczem i kałem. Klirens całkowity wynosi około 20 ml/kg/min, a okresy półtrwania metabolitów w osoczu i moczu wynoszą odpowiednio około 2 i 5 godzin oraz 2 i 18 godzin. Farmakokinetyka po inhalacji jest proporcjonalna do dawki, a nebulizator Breelib wykazuje wyższe wartości Cmax i AUC w porównaniu do I-Neb AAD, mieszczące się jednak w zakresie obserwowanym w innych badaniach klinicznych.
beta-oksydacja, białko osocza krwi, biotransformacja leku, centralny kompartment, Cmax, cytochrom CYP 450, dystrybucja leku, ekspozycja systemowa, eliminacja leku, iloprost, inhalacja, klirens leku, krańcowa niewydolność nerek, marskość wątroby, nadciśnienie płucne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil dwufazowy, przerywana dializa, radioizotop, stężenie leku w surowicy, tetranor-iloprost, wchłanianie leku