czynnik transportujący norepinefrynę
Czynnik transportujący norepinefrynę (NET, z ang. norepinephrine transporter) to białko zlokalizowane w błonie presynaptycznej neuronów, odpowiedzialne za wychwyt zwrotny norepinefryny (noradrenaliny) ze szczeliny synaptycznej. Jest to kluczowy mechanizm regulujący stężenie tego neuroprzekaźnika w przestrzeni międzykomórkowej.
NET należy do rodziny transporterów monoaminowych zależnych od jonów sodu i chloru. Jego główną funkcją jest zakończenie sygnalizacji adrenergicznej poprzez usuwanie norepinefryny ze szczeliny synaptycznej i transport jej z powrotem do neuronu presynaptycznego, gdzie może zostać ponownie zmagazynowana w pęcherzykach synaptycznych lub zmetabolizowana.
Zaburzenia funkcjonowania transportera norepinefryny wiążą się z wieloma stanami patologicznymi, w tym z zaburzeniami nastroju, lękowymi, ADHD czy chorobą afektywną dwubiegunową. Liczne leki przeciwdepresyjne, w tym selektywne inhibitory wychwytu noradrenaliny (NRI) oraz inhibitory wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), działają poprzez blokowanie tego transportera, co prowadzi do zwiększenia stężenia norepinefryny w szczelinie synaptycznej.
Badania nad czynnikiem transportującym norepinefrynę mają istotne znaczenie dla zrozumienia patofizjologii zaburzeń neuropsychiatrycznych oraz opracowania nowych strategii terapeutycznych ukierunkowanych na modulację transmisji noradrenergicznej w układzie nerwowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kventiax SR 300 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Kventiax SR, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym o szerokim spektrum działania receptorowego, obejmującym antagonizm receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, co tłumaczy jej skuteczność przeciwpsychotyczną i niskie ryzyko objawów pozapiramidowych. Aktywny metabolit norkwetiapina wykazuje dodatkowo działanie przeciwdepresyjne poprzez hamowanie transportera norepinefryny (NET) i częściową agonistyczność receptorów 5HT1A. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność kwetiapiny w leczeniu schizofrenii (dawki 400-800 mg/dobę), epizodów maniakalnych (400-800 mg/dobę) oraz epizodów depresyjnych w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych (300-600 mg/dobę), a także jako terapia wspomagająca w dużej depresji (150-300 mg/dobę). W długoterminowych badaniach wykazano istotne zmniejszenie ryzyka nawrotu schizofrenii (14,3% vs 68,2% placebo przy średniej dawce 669 mg) oraz zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Kwetiapina charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa, z niską częstością objawów pozapiramidowych w schizofrenii (7,8%) i manii (11,2%), choć w depresji obserwuje się ich zwiększoną częstość (8,9% vs 3,8% placebo).
ADHD, agonista dopaminy, ciężki epizod depresyjny, ciśnienie tętnicze, czynnik transportujący norepinefrynę, epizod maniakalny, leczenie przeciwdepresyjne, lek stabilizujący nastrój, nawrót choroby, nawrót zmienionego nastroju, neutropenia, niedoczynność tarczycy, objaw pozapiramidowy, objawy psychotyczne, prolaktyna, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor serotoninergiczny 5HT2, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, szlak mezolimbiczny, układ pozapiramidowy, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ketrel 100 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Ketrel, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym o wieloreceptorowym mechanizmie działania, wykazującym wysokie powinowactwo do receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz umiarkowane do dopaminergicznych D1 i D2, co warunkuje jej skuteczność przeciwpsychotyczną przy jednoczesnym niskim ryzyku wystąpienia objawów pozapiramidowych. Dodatkowo, kwetiapina i jej aktywny metabolit norkwetiapina oddziałują na receptory histaminergiczne (duże powinowactwo, działanie sedatywne), α1-adrenergiczne (duże, działanie hipotensyjne), α2-adrenergiczne (umiarkowane, modulacja układu autonomicznego) oraz muskarynowe (umiarkowane do dużego, potencjalne działanie przeciwcholinergiczne). Norkwetiapina wykazuje częściowy agonizm receptorów 5HT1A oraz hamuje transporter norepinefryny (NET), co może przyczyniać się do działania przeciwdepresyjnego. Brak powinowactwa do receptorów benzodiazepinowych wyklucza działanie anksjolityczne typowe dla tej grupy leków.
agonista dopaminy, aktywność przeciwpsychotyczna, blokada receptora D2, choroba afektywna dwubiegunowa, czynnik transportujący norepinefrynę, dystonia, działanie anksjolityczne, działanie hipotensyjne, działanie kataleptyczne, działanie pozapiramidowe, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwdepresyjne, działanie sedatywne, epizod maniakalny, interakcja z receptorami, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny atypowy, lek psychotropowy, monoterapia, nawrót schizofrenii, neuroleptyk klasyczny, norkwetiapina, ośrodkowy układ nerwowy, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, sole litu, szlak mezolimbiczny, terapia skojarzona, układ limbiczny, układ nigrostriatalny, walproinian sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kwetina 300 mg
Kwetiapina, klasyfikowana jako atypowy lek przeciwpsychotyczny z grupy diazepin, oksazepin, tiazepin i oksepiny (kod ATC: N05AH04), wykazuje złożony mechanizm działania obejmujący antagonizm receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, z przewagą blokady 5HT2, co tłumaczy jej efekt przeciwpsychotyczny i niższe ryzyko objawów pozapiramidowych. Aktywny metabolit norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co przyczynia się do efektów przeciwdepresyjnych. W badaniach klinicznych kwetiapina wykazała skuteczność w leczeniu schizofrenii (dawki 75-750 mg/dobę), epizodów maniakalnych w chorobie dwubiegunowej (dawki do 800 mg/dobę) oraz epizodów depresyjnych (300-600 mg/dobę). W terapii długoterminowej, w dawkach 400-800 mg/dobę, kwetiapina skutecznie zapobiega nawrotom zaburzeń nastroju, zwłaszcza w połączeniu z litem lub walproinianem. Okres półtrwania wynosi około 7 godzin, a wiązanie z receptorami utrzymuje się do 12 godzin, co uzasadnia podawanie leku dwa razy na dobę.
ADHD, akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba dwubiegunowa typu I, choroba dwubiegunowa typu II, czynnik transportujący norepinefrynę, duża depresja, dyskineza, dystonia, działanie antycholinergiczne, emisyjna tomografia pozytronowa, epizod depresyjny, epizod maniakalny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, niedoczynność tarczycy, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, prolaktyna, receptor 5HT1A, receptor 5HT2, receptor D2, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, skala Montgomery-Åsberg, skala PANSS, skala YMRS, układ limbiczny, układ pozapiramidowy, walproinian sodu, zaburzenie schizoafektywne, zespół nadpobudliwości psychoruchowej, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bonogren 25 mg
Kwetiapina, substancja czynna Bonogren, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym o silniejszym powinowactwie do receptorów serotoninowych 5HT2 niż dopaminowych D2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku objawów pozapiramidowych. Aktywny metabolit norkwetiapina wykazuje dodatkowe działanie przeciwdepresyjne poprzez hamowanie transportera norepinefryny (NET) i częściową agonistyczność receptorów 5HT1A. W badaniach klinicznych kwetiapina w dawkach od 75 do 800 mg/dobę wykazała skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej z litem lub walproinianem. Mediana dawki u pacjentów reagujących na leczenie wynosiła około 600 mg/dobę, a okres półtrwania leku to około 7 godzin, z wiązaniem receptorów 5HT2 i D2 do 12 godzin po podaniu. Długoterminowe badania wskazują na skuteczność kwetiapiny w podtrzymaniu poprawy klinicznej i wydłużaniu czasu do nawrotu zaburzeń nastroju w chorobie afektywnej dwubiegunowej typu I.
akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba afektywna dwubiegunowa, ciężkie zaburzenia depresyjne, czynnik transportujący norepinefrynę, demencja, dyskineza, dystonia, działanie kataleptyczne, działanie przeciwcholinergiczne, epizod depresyjny, epizod maniakalny, haloperydol, lek stabilizujący nastrój, lit, mózgowo-naczyniowe zdarzenie niepożądane, niedoczynność tarczycy, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, objawy psychotyczne, pozytonowa emisyjna tomografia komputerowa, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, walproinian sodu, zaburzenie schizoafektywne, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – ApoTiapina PR 300 mg
ApoTiapina PR, zawierająca kwetiapinę w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 200 mg, 300 mg, 400 mg), jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy diazepin, oksazepin i tiazepin (ATC: N05AH04). Kwetiapina i jej aktywny metabolit norkwetiapina wykazują antagonistyczne działanie na receptory serotoninergiczne 5HT2 oraz dopaminergiczne D1 i D2, co tłumaczy jej skuteczność przeciwpsychotyczną i mniejsze ryzyko objawów pozapiramidowych w porównaniu z lekami typowymi. Działanie przeciwdepresyjne wiąże się z hamowaniem transportera norepinefryny (NET) oraz częściową agonistyczną aktywnością na receptorach 5HT1A. W badaniach klinicznych kwetiapina w dawkach 400-800 mg/dobę wykazała istotną poprawę objawów schizofrenii (ocena PANSS) oraz skuteczność w leczeniu epizodów maniakalnych i depresyjnych w chorobie afektywnej dwubiegunowej, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z litem lub walproinianem. W terapii podtrzymującej dawka średnia wynosiła około 669 mg/dobę, a ryzyko nawrotu po 6 miesiącach leczenia wynosiło 14,3% w porównaniu do 68,2% w grupie placebo. W badaniach u osób starszych (66-89 lat) stosowano dawki od 50 mg do 300 mg/dobę z dobrą tolerancją i skutecznością.
ADHD, akatyzja, choroba afektywna dwubiegunowa, ciężkie zaburzenie depresyjne, czynnik transportujący norepinefrynę, diazepina, duże zaburzenie depresyjne, dyskinezja, dystonia, działanie niepożądane mózgowo-naczyniowe, działanie przeciwcholinergiczne, epizod depresyjny, epizod maniakalny, hipokinezja, hormon tarczycy, katalepsja, kwetiapina, lek przeciwpsychotyczny, neutrofil, niedoczynność tarczycy, niepokój ruchowy, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, prolaktyna, receptor 5HT2, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor alfa2-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, remisja, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, szlak mezolimbiczny, wskaźnik masy ciała, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kefrenex 25 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Kefrenex, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym o złożonym profilu receptorowym, wykazującym wysokie powinowactwo do receptorów serotoninowych 5HT2, średnie do dopaminowych D1 i D2 oraz duże do receptorów histaminergicznych i α1-adrenergicznych. Jej aktywny metabolit, norkwetiapina, dodatkowo hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może tłumaczyć działanie przeciwdepresyjne. Kwetiapina wykazuje skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, stosowana w dawkach od 75 do 800 mg/dobę. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano istotnego wzrostu częstości objawów pozapiramidowych w porównaniu z placebo, a jej atypowy profil działania wiąże się z selektywną blokadą receptorów mezolimbicznych bez wpływu na układ nigrostriatalny. Długoterminowe badania wskazują na skuteczność w zapobieganiu nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej, zwłaszcza w skojarzeniu z lekami stabilizującymi nastrój (sole litu, walproiniany) w dawkach 400-800 mg/dobę podzielonych na dwie dawki.
ADHD, agonista dopaminy, akatyzja, antagonista dopaminy, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba afektywna dwubiegunowa, czynnik transportujący norepinefrynę, depresja w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, diwalproeks, drżenie, duże zaburzenie depresyjne, dyskineza, dystonia, działanie agonistyczne, działanie przeciwpsychotyczne, epizod maniakalny, kwetiapina, lek przeciwcholinergiczny, lek stabilizujący nastrój, mania, mimowolne skurcze mięśni, nadwrażliwość receptorów, neurony układu limbicznego, niedoczynność tarczycy, niepokój ruchowy, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, pozytonowa emisyjna tomografia komputerowa, prolaktyna, receptor 5HT1A, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy 5HT2, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, sole litu, szlak mezolimbiczny, sztywność mięśni, terapia skojarzona, walproinian, zaburzenie schizoafektywne, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pinexet 200 mg 200 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Pinexet, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy pochodnych diazepiny, oksazepiny, tiazepiny i oksepiny (kod ATC: N05AH04). Jej mechanizm działania opiera się na selektywnym antagonizmie receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku pozapiramidowych działań niepożądanych (EPS). Aktywny metabolit norkwetiapina wykazuje dodatkowo działanie przeciwcholinergiczne oraz hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może tłumaczyć jej właściwości przeciwdepresyjne. Kwetiapina i norkwetiapina wykazują także duże powinowactwo do receptorów histaminergicznych i α1-adrenergicznych, co wiąże się z działaniem sedatywnym i ryzykiem hipotensji ortostatycznej. Okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin, jednak jej wiązanie z receptorami 5HT2 i D2 utrzymuje się do 12 godzin, co uzasadnia skuteczność przy podawaniu dwa razy na dobę.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, czynnik transportujący norepinefrynę, dystonia, działanie kataleptyczne, działanie pozapiramidowe, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwdepresyjne, działanie przeciwpsychotyczne, emisyjna tomografia komputerowa, hipotensja ortostatyczna, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, mania, nadwrażliwość receptora D2, neuron układu limbicznego, neuron układu nigrostriatalnego, norkwetiapina, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodne diazepiny, receptor 5HT1A, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor neuroprzekaźnika, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, sedacja, szlak mezolimbiczny, typowy lek przeciwpsychotyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pinexet 300 mg 300 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Pinexet, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy pochodnych diazepiny, oksazepiny, tiazepiny i oksepiny (kod ATC: N05AH04), dostępnym w tabletkach o dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg i 300 mg. Mechanizm działania kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny opiera się na antagonizmie receptorów serotoninergicznych 5HT2, dopaminergicznych D1 i D2, histaminergicznych, α1- i α2-adrenergicznych, z minimalnym powinowactwem do receptorów muskarynowych (kwetiapina) oraz umiarkowanym do dużego (norkwetiapina). Norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może tłumaczyć jej skuteczność przeciwdepresyjną. Kwetiapina wykazuje selektywne działanie na układ limbiczny, blokując szlak mezolimbiczny bez istotnego wpływu na układ nigrostriatalny, co przekłada się na niskie ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych, potwierdzone w badaniach klinicznych i przedklinicznych.
akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, czynnik transportujący norepinefrynę, dyskinezja, dystonia, działanie agonistyczne, działanie niepożądane mózgowo-naczyniowe, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwpsychotyczne, emisyjna tomografia komputerowa, epizod depresji, epizod maniakalny, fumaran kwetiapiny, hiperaktywność psychoruchowa, lek stabilizujący nastrój, liczba neutrofilów, mimowolny skurcz mięśni, niedoczynność tarczycy, niepokój ruchowy, objaw maniakalny, objaw pozapiramidowy, pozapiramidowe działanie niepożądane, receptor 5HT1A, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, sodu walproinian, sole litu, sztywność mięśni, układ limbiczny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie schizoafektywne, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pinexet 25 mg 25 mg
Pinexet zawiera kwetiapinę w postaci fumaranu, dostępny w dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg oraz 300 mg w formie tabletek powlekanych. Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy pochodnych diazepiny, oksazepiny, tiazepiny i oksepiny (kod ATC: N05AH04). Jej mechanizm działania opiera się na antagonizmie receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, z przewagą blokady receptorów 5HT2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną i zmniejszone ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych. Kwetiapina i jej aktywny metabolit norkwetiapina wykazują także powinowactwo do receptorów histaminergicznych, α1- i α2-adrenergicznych, przy czym norkwetiapina dodatkowo działa przeciwcholinergicznie poprzez umiarkowane do silnego powinowactwo do receptorów muskarynowych oraz hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może wspierać jej działanie przeciwdepresyjne.
antagonizm receptorowy, atypowy lek przeciwpsychotyczny, czynnik transportujący norepinefrynę, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, emisyjna tomografia komputerowa, fumaran, kwetiapina, mania, neuroleptyk, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, szlak mezolimbiczny, układ nigrostriatalny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Quetiapin NeuroPharma 300 mg
Kwetiapina, atypowy lek przeciwpsychotyczny z grupy ATC N05AH04, działa głównie poprzez antagonizm receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, z przewagą blokady 5HT2, co tłumaczy jej niższe ryzyko objawów pozapiramidowych w porównaniu z lekami typowymi. Aktywny metabolit norkwetiapina wykazuje dodatkowo działanie antycholinergiczne oraz hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może przyczyniać się do efektów przeciwdepresyjnych. W badaniach klinicznych kwetiapina wykazała skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych (dawki 400-800 mg/dobę) oraz epizodów depresyjnych w chorobie dwubiegunowej (300-600 mg/dobę), z korzystnym profilem bezpieczeństwa i niskim ryzykiem objawów pozapiramidowych (7,8% vs. 8,0% placebo w schizofrenii; 11,2% vs. 11,4% placebo w manii). W terapii długoterminowej kwetiapina skutecznie zapobiega nawrotom zaburzeń nastroju, szczególnie w skojarzeniu z solami litu lub walproinianem sodu. Okres półtrwania wynosi około 7 godzin, jednak wiązanie z receptorami utrzymuje się do 12 godzin, co uzasadnia podawanie leku dwa razy na dobę.
akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, badanie kliniczne kontrolowane placebo, choroba dwubiegunowa, czynnik transportujący norepinefrynę, duża depresja, dyskinezja, dystonia, działanie agonistyczne, działanie antycholinergiczne, działanie niepożądane mózgowo-naczyniowe, epizod depresyjny, epizod maniakalny, hiperaktywność psychoruchowa, lek przeciwdepresyjny, nawrót schizofrenii, nawrót zmienionego nastroju, niedoczynność tarczycy, niepokój ruchowy, norkwetiapina, objawy maniakalne, objawy pozapiramidowe, potencjał kataraktogenny, pozytonowa emisyjna tomografia komputerowa, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, skurcz mięśni, sztywność mięśni, wskaźnik masy ciała, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Quetiapine Aurovitas 25 mg
Kwetiapina, atypowy lek przeciwpsychotyczny z grupy diazepiny, oksazepiny i tiazepiny (kod ATC: N05AH04), wykazuje złożone działanie farmakodynamiczne, głównie poprzez antagonizm receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, z przewagą blokady 5HT2, co tłumaczy jej niski profil objawów pozapiramidowych. Aktywny metabolit norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co przyczynia się do efektów przeciwdepresyjnych. Kwetiapina ma wysokie powinowactwo do receptorów histaminergicznych i alfa1-adrenergicznych, umiarkowane do alfa2-adrenergicznych oraz niskie do muskarynowych, podczas gdy norkwetiapina wykazuje znaczne powinowactwo do receptorów muskarynowych, co wyjaśnia jej działanie przeciwcholinergiczne. W badaniach przedklinicznych i klinicznych potwierdzono jej atypowy profil działania, charakteryzujący się brakiem nadwrażliwości receptorów D2, słabym działaniem kataleptycznym oraz selektywnym hamowaniem przewodnictwa w układzie limbicznym, co przekłada się na niskie ryzyko objawów pozapiramidowych nawet przy dawkach skutecznych.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, czynnik transportujący norepinefrynę, diwalproinian, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, emisyjna tomografia pozytronowa, epizod depresji, epizod maniakalny, kwetiapina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, norkwetiapina, objawy depresyjne, objawy maniakalne, objawy pozapiramidowe, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor alfa2-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, schizofrenia, skala depresji Montgomery-Åsberg, skala manii Younga, szlak mezolimbiczny, układ limbiczny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie nastroju - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bonogren SR 200 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Bonogren SR, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy diazepin, oksazepin, tiazepin i oksepin (kod ATC: N05AH04). Jej mechanizm działania opiera się na wieloreceptorowym profilu farmakodynamicznym, obejmującym wysokie powinowactwo do receptorów serotoninowych 5HT2 oraz umiarkowane do receptorów dopaminowych D1 i D2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku objawów pozapiramidowych (EPS). Kwetiapina i jej aktywny metabolit norkwetiapina wykazują również duże powinowactwo do receptorów histaminergicznych (sedacja) oraz α1- i α2-adrenergicznych (hipotensja ortostatyczna i modyfikacja przekaźnictwa noradrenergicznego). Norkwetiapina dodatkowo wykazuje średnie do wysokiego powinowactwo do receptorów muskarynowych, co tłumaczy działanie przeciwcholinergiczne.
agonista receptora serotoninowego, atypowy lek przeciwpsychotyczny, czynnik transportujący norepinefrynę, diazepiny, działanie anksjolityczne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwdepresyjne, działanie przeciwpsychotyczne, hipotensja ortostatyczna, klasyczny neuroleptyk, norkwetiapina, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, profil farmakodynamiczny, przekaźnictwo noradrenergiczne, przekaźnictwo serotoninergiczne, receptor 5HT2, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, zaburzenie depresyjne