Mechanizm działania kwetiapiny

Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym należącym do grupy farmakoterapeutycznej o kodzie ATC: N05A H04. Zarówno sama kwetiapina, jak i jej aktywny metabolit, norkwetiapina, wykazują działanie na różnorodne receptory neuroprzekaźników w mózgu. Wykazują one powinowactwo do receptorów serotoninergicznych (5HT2) oraz dopaminergicznych (D1 i D2). Mechanizm działania przeciwpsychotycznego kwetiapiny oraz jej stosunkowo niska częstość wywoływania objawów pozapiramidowych, w porównaniu z typowymi lekami przeciwpsychotycznymi, przypisuje się bardziej wybiórczemu działaniu antagonistycznemu wobec receptorów 5HT2 niż receptorów D2.¹

Kwetiapina i norkwetiapina nie wykazują zauważalnego powinowactwa do receptorów benzodiazepinowych, natomiast charakteryzują się dużym powinowactwem do receptorów histaminergicznych oraz α1-adrenergicznych, a także umiarkowanym powinowactwem do receptorów α2-adrenergicznych. Kwetiapina ma niskie lub nie wykazuje powinowactwa do receptorów muskarynowych, podczas gdy norkwetiapina ma wysokie powinowactwo do kilku receptorów muskarynowych, co może wyjaśniać jej działanie antycholinergiczne.²

Dodatkowo, norkwetiapina hamuje czynnik transportujący norepinefrynę (NET) oraz wykazuje częściowe działanie agonistyczne na receptory 5HT1A, co może przyczyniać się do skuteczności terapeutycznej kwetiapiny jako leku przeciwdepresyjnego.³

Działanie kwetiapiny w testach laboratoryjnych

W badaniach przedklinicznych wykazano, że kwetiapina charakteryzuje się aktywnością w testach służących ocenie działania przeciwpsychotycznego, takich jak test warunkowego odruchu unikania. Lek hamuje działanie agonistów dopaminy, co można zaobserwować w testach behawioralnych lub elektrofizjologicznych, oraz zwiększa stężenia metabolitów dopaminy, co stanowi neurochemiczny wskaźnik blokady receptorów D2.⁴

Szczególnie istotne jest, że z badań przedklinicznych, w których oceniano ryzyko wywołania objawów pozapiramidowych, wynika, że kwetiapina nie jest podobna do typowych leków przeciwpsychotycznych i wykazuje właściwości atypowe. Co więcej, podczas długotrwałego stosowania kwetiapina nie wywołuje nadwrażliwości receptorów D2 oraz wykazuje jedynie słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2.⁵

Podczas przewlekłego stosowania kwetiapina wybiórczo hamuje przewodnictwo w neuronach układu limbicznego, wywołując blokadę depolaryzacyjną szlaku mezolimbicznego, ale nie wpływając na zawierające dopaminę neurony układu nigrostriatalnego. Ponadto zarówno w krótkotrwałym, jak i długoterminowym podawaniu, kwetiapina w minimalnym stopniu wywołuje objawy dystonii u małp rodzaju Cebus uwrażliwionych na działanie neuroleptyków podawaniem haloperydolu lub wcześniej nie otrzymujących kwetiapiny.⁶

Skuteczność kliniczna

Skuteczność w schizofrenii

Przeprowadzono wiele badań klinicznych oceniających skuteczność kwetiapiny w leczeniu schizofrenii. W trzech badaniach kontrolowanych placebo, w których stosowano zmienne dawki kwetiapiny, nie wykazano różnic między kwetiapiną a placebo pod względem częstości występowania objawów pozapiramidowych lub konieczności jednoczesnego stosowania leków przeciwcholinergicznych. Podobnie, w badaniu klinicznym z zastosowaniem stałych dawek kwetiapiny w zakresie od 75 do 750 mg na dobę, nie stwierdzono zwiększonej częstości objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków przeciwcholinergicznych.⁷

Należy zaznaczyć, że nie przeprowadzono badań oceniających długoterminową skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu nawrotom schizofrenii w zaślepionych badaniach klinicznych. Jednakże w badaniach otwartych u pacjentów ze schizofrenią, kwetiapina wykazywała skuteczność w utrzymaniu poprawy klinicznej podczas przedłużonego stosowania u osób, u których uzyskano poprawę kliniczną na początku leczenia, co sugeruje skuteczność kwetiapiny w terapii długoterminowej.⁸

Skuteczność w chorobie dwubiegunowej

W epizodach maniakalnych: W czterech kontrolowanych badaniach klinicznych, w których oceniano dawki kwetiapiny do 800 mg/dobę w leczeniu umiarkowanych do ciężkich objawów maniakalnych w przebiegu choroby dwubiegunowej (w dwóch badaniach stosowano kwetiapinę w monoterapii, a w dwóch w terapii skojarzonej z solami litu lub walproinianem sodu), nie wykazano różnic między grupami leczonymi kwetiapiną i placebo pod względem częstości występowania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków przeciwcholinergicznych.⁹

W dwóch badaniach, w których stosowano kwetiapinę w monoterapii w leczeniu epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, wykazano większą skuteczność kwetiapiny niż placebo w redukcji objawów maniakalnych po 3 i po 12 tygodniach leczenia.¹⁰

Dane dotyczące stosowania kwetiapiny z walproinianem sodu lub solami litu w leczeniu ostrych, umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych przez 3 oraz 6 tygodni są ograniczone, jednak takie leczenie skojarzone było dobrze tolerowane przez pacjentów. Dane z badań klinicznych wykazały w 3 tygodniu leczenia efekt addycyjny. Drugie badanie kliniczne nie wykazało efektu addycyjnego w 6 tygodniu leczenia.¹¹

Warto zauważyć, że uśredniona dawka kwetiapiny w ostatnim tygodniu leczenia u pacjentów odpowiadających na leczenie wynosiła 600 mg na dobę, a u około 85% pacjentów była w zakresie 400 do 800 mg/dobę.¹²

W epizodach depresyjnych: W czterech 8-tygodniowych badaniach klinicznych przeprowadzonych u pacjentów z epizodami depresji o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, w przebiegu choroby dwubiegunowej typu I i II, wykazano, że stosowanie kwetiapiny w dawce 300 mg i 600 mg było znamiennie skuteczniejsze niż placebo w odniesieniu do istotnych miar wynikowych, takich jak średnia poprawa według skali MADRS i odpowiedź zdefiniowana jako co najmniej 50% poprawa łącznej punktacji w skali MADRS w porównaniu do wartości wyjściowych. Nie stwierdzono różnicy w wielkości odpowiedzi pomiędzy grupami pacjentów otrzymujących kwetiapinę w dawkach 300 mg oraz 600 mg.¹³

W przedłużonej obserwacji w dwóch z powyższych badań wykazano, że długotrwałe leczenie pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź na stosowanie kwetiapiny w dawce 300 mg lub 600 mg, było skuteczniejsze niż podawanie placebo w odniesieniu do objawów depresji, ale nie w odniesieniu do objawów maniakalnych.¹⁴

Zapobieganie nawrotom w chorobie dwubiegunowej

W dwóch badaniach klinicznych dotyczących przeciwdziałania nawrotom, oceniających kwetiapinę w połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój u pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi lub mieszanymi, zastosowanie kwetiapiny wykazało większą skuteczność niż leki stabilizujące nastrój stosowane w monoterapii w wydłużaniu czasu do nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego, mieszanego lub depresyjnego). Kwetiapinę podawano w dawce od 400 mg do 800 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych w połączeniu z solami litu lub walproinianem.¹⁵

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu klinicznym z zastosowaniem soli litu oraz kwetiapiny (tabletki o przedłużonym uwalnianiu) versus placebo oraz kwetiapiny (tabletki o przedłużonym uwalnianiu) u pacjentów dorosłych z ostrym stanem maniakalnym, różnica średniej poprawy YMRS pomiędzy grupą przyjmujących dodatkowo sole litu a grupą przyjmujących dodatkowo placebo wyniosła 2,8 punktu, a różnica odsetka pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie (odpowiedź określono jako 50% poprawę YMRS względem wartości wyjściowej) wyniosła 11% (79% w grupie soli litu vs. 68% w grupie placebo).¹⁶

W jednym długotrwałym badaniu (do 2 lat leczenia) oceniającym zapobieganie nawrotom u pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi lub mieszanymi, kwetiapina wykazała większą skuteczność w porównaniu z placebo w wydłużaniu czasu do nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego, mieszanego lub depresyjnego) u pacjentów z chorobą dwubiegunową I typu. Zmiany nastrojów obserwowano u 91 pacjentów (22,5%) w grupie stosującej kwetiapinę, u 208 pacjentów (51,5%) w grupie placebo i u 95 (26,1%) w grupie leczonej solami litu. W badaniu tym nie wykazano, by u pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź na terapię kwetiapiną, zmiana terapii z kwetiapiny na lit prowadziła do wydłużenia czasu do nawrotu zmienionego nastroju w porównaniu z dalszym leczeniem kwetiapiną.¹⁷

W badaniach klinicznych wykazano, że kwetiapina jest skuteczna w leczeniu schizofrenii i manii, gdy jest podawana dwa razy na dobę, pomimo że okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin. Potwierdzają to dane z badań z użyciem pozytonowej emisyjnej tomografii komputerowej (PET), które wykazały, że połączenia kwetiapiny z receptorami 5HT2 i D2 utrzymywały się do 12 godzin po podaniu leku. Nie badano jednak skuteczności i bezpieczeństwa dawek większych niż 800 mg/dobę.¹⁸

Bezpieczeństwo kliniczne

Objawy pozapiramidowe

W krótkotrwałych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów ze schizofrenią i epizodami maniakalnymi w przebiegu choroby dwubiegunowej skumulowana częstość objawów pozapiramidowych była podobna do obserwowanej w grupie placebo (schizofrenia: 7,8% w grupie kwetiapiny i 8,0% w grupie placebo; epizody manii w chorobie dwubiegunowej: 11,2% w grupie kwetiapiny i 11,4% w grupie placebo).¹⁹

Jednak w krótkotrwałych badaniach kontrolowanych placebo u pacjentów z dużą depresją (MDD) oraz pacjentów z epizodami depresyjnymi w przebiegu choroby dwubiegunowej zaobserwowano większy odsetek objawów pozapiramidowych w grupie kwetiapiny niż w grupie placebo. W krótkotrwałych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u pacjentów z epizodami depresyjnymi w przebiegu choroby dwubiegunowej, skumulowana częstość objawów pozapiramidowych wynosiła 8,9% w grupie stosującej kwetiapinę, w porównaniu do 3,8% w grupie placebo.²⁰

W krótkotrwałych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo dotyczących monoterapii w dużej depresji, skumulowana częstość objawów pozapiramidowych wynosiła 5,4% przy stosowaniu kwetiapiny (tabletki o przedłużonym uwalnianiu) oraz 3,2% w przypadku placebo. W badaniu klinicznym dotyczącym monoterapii u pacjentów w podeszłym wieku z dużym epizodem depresyjnym (MDD), skumulowana częstość objawów pozapiramidowych wynosiła 9,0% w grupie przyjmującej kwetiapinę (tabletki o przedłużonym uwalnianiu) i 2,3% w grupie placebo.²¹

Należy zaznaczyć, że w przypadku zarówno epizodów depresyjnych w przebiegu choroby dwubiegunowej, jak i dużej depresji, częstość występowania poszczególnych działań niepożądanych (np. akatyzji, zaburzeń pozapiramidowych, drżeń, dyskinezji, dystonii, niepokoju ruchowego, mimowolnych skurczów mięśni, hiperaktywności psychoruchowej i sztywności mięśni) nie przekroczyła 4% w żadnej z badanych grup.²²

Wpływ na masę ciała

W krótkoterminowych badaniach kontrolowanych placebo (trwających od 3 do 8 tygodni) z zastosowaniem stałych dawek kwetiapiny (w zakresie od 50 mg/dobę do 800 mg/dobę) zaobserwowano średnie zwiększenie masy ciała u pacjentów leczonych kwetiapiną w zakresie od 0,8 kg dla dawki dobowej 50 mg do 1,4 kg dla dawki dobowej 600 mg (z mniejszym zwiększeniem dla dawki dobowej 800 mg), w porównaniu z 0,2 kg u pacjentów leczonych placebo.²³

Odsetek pacjentów leczonych kwetiapiną, których masa ciała zwiększyła się o ≥7% wyniósł od 5,3% dla dawki dobowej 50 mg do 15,5% w przypadku dawki dobowej 400 mg (z mniejszym zwiększeniem dla dawki dobowej 600 i 800 mg), w porównaniu z 3,7% w przypadku pacjentów leczonych placebo.²⁴

W badaniu oceniającym monoterapię versus terapię skojarzoną wykazano, że sześciotygodniowe, randomizowane badanie kliniczne z zastosowaniem soli litu oraz kwetiapiny (tabletki o przedłużonym uwalnianiu) versus placebo oraz kwetiapiny (tabletki o przedłużonym uwalnianiu) u pacjentów dorosłych z objawami ostrej manii wykazało, że leczenie skojarzone kwetiapiną (tabletki o przedłużonym uwalnianiu) z solami litu prowadzi do większej liczby zdarzeń niepożądanych (63% versus 48% w grupie przyjmujących kwetiapinę w skojarzeniu z placebo). Ponadto, zwiększenie masy ciała (≥7%) na koniec okresu leczenia wystąpiło u większego odsetka pacjentów leczonych dodatkowo solami litu (8,0%) w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo (4,7%).²⁵

W dłuższych badaniach klinicznych dotyczących zapobiegania nawrotom, które obejmowały okres otwarty (trwający od 4 do 36 tygodni), w którym pacjenci byli leczeni kwetiapiną, a następnie okres odstawienia z randomizacją do grupy kwetiapiny lub placebo, u pacjentów stosujących kwetiapinę średnie zwiększenie masy ciała w okresie otwartym wynosiło 2,56 kg, a do 48 tygodnia okresu randomizowanego średnie zwiększenie masy ciała wynosiło 3,22 kg w porównaniu z wyjściową masą z okresu otwartego. W grupie pacjentów zrandomizowanych do stosowania placebo średnie zwiększenie masy ciała w okresie otwartym wynosiło 2,39 kg, a przed upływem 48 tygodnia okresu zrandomizowanego średni przyrost masy wynosił 0,89 kg, w porównaniu z wartością wyjściową dla okresu leczenia otwartego.²⁶

Reakcje niepożądane w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych: W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u pacjentów w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych, częstość działań niepożądanych mózgowo-naczyniowych w przeliczeniu na 100 pacjentolat nie była większa w grupie stosującej kwetiapinę niż w grupie placebo.²⁷

Wpływ na parametry hematologiczne

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5×10⁹/l, częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby krwinek obojętnochłonnych <1,5×10⁹/l wynosiła 1,9% u pacjentów otrzymujących kwetiapinę wobec 1,5% u pacjentów otrzymujących placebo. Częstość występowania zmniejszenia liczby neutrofilów do przedziału >0,5-<1,0 x 10⁹/l była taka sama (0,2%) u pacjentów leczonych kwetiapiną, jak u pacjentów otrzymujących placebo.<sup data-drug="Quetiapin NeuroPharma" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="We wszystkich krótkoterminowych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5×10⁹/l, częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby krwinek obojętnochłonnych 0,5-28

W szerszej analizie obejmującej wszystkie badania kliniczne (kontrolowane placebo, otwarte, z porównaniem względem innego leku) u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5×10⁹/l, częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby krwinek obojętnochłonnych <1,5×10⁹/l wynosiła 2,9%, a <0,5 x 10⁹/l wynosiła 0,21% wśród pacjentów leczonych kwetiapiną.<sup data-drug="Quetiapin NeuroPharma" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="We wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych placebo, otwartych, z porównaniem względem innego leku) u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5×10⁹/l częstość wystąpienia u pacjentów leczonych kwetiapiną przynajmniej raz liczby krwinek obojętnochłonnych <1,5×10⁹/l wynosiła 2,9%, a 29

Wpływ na czynność tarczycy

Stosowanie kwetiapiny wiązało się z zależnym od dawki zmniejszeniem stężeń hormonów tarczycy. W kontrolowanych placebo badaniach częstość zmian stężenia TSH wynosiła 3,2% dla kwetiapiny versus 2,7% dla placebo. W tych badaniach częstość wzajemnych, potencjalnie klinicznie istotnych zmian stężeń zarówno T3 lub T4 oraz TSH była mała, a obserwowane zmiany poziomów hormonów tarczycy nie były związane z klinicznie objawową niedoczynnością tarczycy.³⁰

Maksymalne zmniejszenie stężenia całkowitej oraz wolnej T4 obserwowano w pierwszych sześciu tygodniach leczenia kwetiapiną, bez dalszego zmniejszania się ich poziomów w toku dalszego leczenia długoterminowego. W około 2/3 wszystkich przypadków zaprzestanie leczenia kwetiapiną skutkowało odwróceniem wpływu leku na poziom całkowitej i wolnej T4, niezależnie od czasu trwania leczenia.³¹

Wpływ na zmętnienie soczewki

W badaniu klinicznym mającym na celu ocenę kataraktogennego potencjału kwetiapiny (w dawkach 200-800 mg/dobę) versus rysperydon (w dawkach 2-8 mg/ dobę) u pacjentów ze schizofrenią lub zaburzeniem schizoafektywnym po okresie ekspozycji na lek wynoszącym co najmniej 21 miesięcy, nie stwierdzono większego odsetka pacjentów ze zwiększeniem stopnia zmętnienia soczewki w grupie kwetiapiny (4%) w porównaniu do rysperydonu (10%).³²

Zastosowanie u dzieci i młodzieży

Skuteczność kliniczna u dzieci i młodzieży

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania kwetiapiny w leczeniu zaburzeń maniakalnych oceniono w 3-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo z udziałem 284 pacjentów z USA, w wieku od 10 do 17 lat. W tej populacji u około 45% pacjentów dodatkowo rozpoznano ADHD. Przeprowadzono również 6-tygodniowe kontrolowane placebo badanie dotyczące leczenia schizofrenii u 222 pacjentów w wieku 13-17 lat. Z obu badań wykluczono pacjentów, u których nie stwierdzono odpowiedzi na stosowanie kwetiapiny.³³

W badaniach tych stosowanie kwetiapiny rozpoczęto od dawki 50 mg/dobę, a w 2. dniu zwiększono ją do 100 mg/dobę. Następnie dawkę zwiększano do dawki docelowej (zaburzenia maniakalne – 400-600 mg/dobę; schizofrenia – 400-800 mg/dobę) o 100 mg dziennie, podając ją w 2 lub 3 dawkach podzielonych.³⁴

W badaniu dotyczącym zaburzeń maniakalnych różnica średniej zmiany względem wartości wyjściowej (wyznaczonej metodą najmniejszych kwadratów – LS) łącznej punktacji w skali YMRS (substancja czynna minus placebo) wynosiła -5,21 dla kwetiapiny w dawce 400 mg/dobę i -6,56 dla kwetiapiny w dawce 600 mg/dobę. Wskaźniki odpowiedzi (poprawa według skali YMRS ≥50%) wyniosły 64% w grupie stosującej kwetiapinę w dawce 400 mg/dobę, 58% w grupie stosującej kwetiapinę w dawce 600 mg/dobę i 37% w grupie kontrolowanej placebo.³⁵

W badaniach dotyczących schizofrenii różnica średniej zmiany względem wartości wyjściowej (wyznaczonej metodą najmniejszych kwadratów – LS) łącznej punktacji w skali PANSS (substancja czynna minus placebo) wynosiła -8,16 dla kwetiapiny w dawce 400 mg/dobę i -9,29 dla kwetiapiny w dawce 800 mg/dobę. Ani niskie (400 mg/dobę) ani wysokie (800 mg/dobę) dawki kwetiapiny nie wykazały lepszej skuteczności niż placebo pod względem odsetka pacjentów osiągających odpowiedź, zdefiniowaną jako ≥30% redukcję łącznej punktacji w skali PANSS względem wartości wyjściowych. Zarówno w zaburzeniach maniakalnych, jak i w schizofrenii, stosowanie wyższych dawek skutkowało liczbowo mniejszym odsetkiem odpowiedzi.³⁶

W trzecim krótkoterminowym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym z zastosowaniem monoterapii kwetiapiną (tabletki o przedłużonym uwalnianiu) u dzieci i młodzieży (w wieku 10-17 lat) z depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej, nie wykazano skuteczności leczenia.³⁷

Nie są dostępne dane dotyczące wyników utrzymania efektu leczenia lub zapobiegania nawrotom w tej grupie wiekowej.³⁸

Bezpieczeństwo kliniczne u dzieci i młodzieży

W krótkotrwałych badaniach klinicznych kwetiapiny u pacjentów pediatrycznych, opisanych powyżej, częstość występowania objawów pozapiramidowych w grupie leczonych aktywnie wobec grupy placebo wynosiła 12,9% vs. 5,3% w badaniu dotyczącym schizofrenii, 3,6% vs. 1,1% w badaniu dotyczącym manii w przebiegu choroby dwubiegunowej oraz 1,1% vs. 0% w badaniu dotyczącym depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.³⁹

Odsetki przypadków przyrostu masy ciała ≥7% względem wartości wyjściowej w grupie przyjmujących lek aktywny wobec grupy placebo wynosiły 17% vs. 2,5% w badaniach dotyczących schizofrenii oraz manii w przebiegu choroby dwubiegunowej oraz 12,5% vs. 6% w badaniu dotyczącym depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.⁴⁰

Odsetki zdarzeń związanych z samobójstwem w grupie leczonych lekiem aktywnym wobec grupy placebo wynosiły 1,4% vs. 1,3% w badaniu dotyczącym schizofrenii, 1,0% vs. 0% w badaniu dotyczącym manii w przebiegu choroby dwubiegunowej oraz 1,1% vs. 0% w badaniu dotyczącym depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej. Podczas przedłużonej fazy obserwacji kontrolnej po leczeniu w badaniu dotyczącym depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej stwierdzono dwa dodatkowe zdarzenia związane z samobójstwem u dwóch pacjentów; jeden z tych pacjentów w czasie zaistnienia zdarzenia przyjmował kwetiapinę.⁴¹

Bezpieczeństwo stosowania długoterminowego

Dodatkowe dane dotyczące bezpieczeństwa długoterminowego uzyskano w 26-tygodniowym otwartym przedłużeniu badań ostrych (n=380 pacjentów), w którym kwetiapina była dawkowana w sposób elastyczny w zakresie dawek 400-800 mg/dobę. U dzieci i młodzieży raportowano zwiększenie ciśnienia tętniczego, a zwiększenie łaknienia, objawy pozapiramidowe oraz zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy były notowane częściej niż u pacjentów dorosłych.⁴²

Odnośnie przyrostu masy ciała, jako miarę klinicznie istotnej zmiany (po uwzględnieniu prawidłowego wzrostu w dłuższym czasie) przyjęto zwiększenie wskaźnika masy ciała (BMI) o co najmniej 0,5 odchylenia standardowego; kryterium to spełniło 18,3% pacjentów, którzy byli leczeni kwetiapiną przez co najmniej 26 tygodni.⁴³