niedrożność tętnicy nerkowej
Niedrożność tętnicy nerkowej to stan chorobowy, w którym dochodzi do zamknięcia lub znacznego zwężenia światła naczynia tętniczego zaopatrującego nerkę w krew. Niedrożność może mieć charakter ostry (nagły) lub przewlekły (postępujący), a jej etiologia obejmuje zatory, zakrzepy, miażdżycę, dyssekcję naczynia, urazy lub zapalenie naczyń.
Konsekwencją niedrożności jest niedokrwienie miąższu nerki, które w zależności od czasu trwania i stopnia niedrożności może prowadzić do odwracalnej dysfunkcji lub nieodwracalnego uszkodzenia narządu. W przypadku ostrej niedrożności tętnicy nerkowej pacjenci mogą prezentować nagły, silny ból w okolicy lędźwiowej, nadciśnienie tętnicze oporne na leczenie, hematurię oraz objawy ostrej niewydolności nerki.
Diagnostyka obejmuje badania obrazowe: ultrasonografię z opcją dopplerowską, angiografię tomografii komputerowej, rezonans magnetyczny z opcją angiografii oraz klasyczną angiografię, która jednocześnie może stanowić metodę leczniczą. Leczenie zależy od przyczyny, czasu trwania niedrożności i stanu klinicznego pacjenta, a obejmuje farmakoterapię przeciwkrzepliwą, wewnątrznaczyniowe interwencje endowaskularne (angioplastykę, stentowanie, trombolizę) lub zabiegi chirurgiczne (embolektomię, bypass naczyniowy).
Niedrożność tętnicy nerkowej stanowi stan zagrożenia funkcji nerki, a w niektórych przypadkach także życia pacjenta. Skuteczność leczenia zależy od szybkości wdrożenia odpowiedniej terapii – optymalnie w ciągu pierwszych 4-6 godzin od wystąpienia ostrej niedrożności, co pozwala na zachowanie funkcji narządu. Późniejsze interwencje często nie są w stanie zapobiec nieodwracalnym zmianom niedokrwiennym w miąższu nerki.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie tętnicy nerkowej – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zwężenie tętnicy nerkowej (ZTN) jest istotnym markerem miażdżycowym, wiążącym się z wysoką śmiertelnością sercowo-naczyniową, sięgającą 33-36% w okresie 4-5 lat obserwacji, a nawet 51% po 10 latach u pacjentów po stentowaniu. Szczególnie niekorzystne rokowanie obserwuje się u chorych z niemal całkowitą niedrożnością tętnicy nerkowej (≥95%), gdzie 4-letni wskaźnik przeżycia wynosi około 48%. Współistniejące czynniki ryzyka, takie jak upośledzona funkcja nerek, choroba tętnic wieńcowych (zwłaszcza trójnaczyniowa), przebyte CABG oraz podwyższone stężenie kreatyniny, dodatkowo zwiększają ryzyko zgonu. Naturalny przebieg ZTN charakteryzuje się progresją zwężenia u 42-53% pacjentów w ciągu pierwszych 2 lat, a całkowita niedrożność rozwija się u 9-16%, co podkreśla konieczność wczesnej diagnostyki i monitorowania zmian naczyniowych.
angiografia wieńcowa, cewnikowanie serca, choroba tętnic obwodowych, choroba tętnic wieńcowych, choroba współistniejąca, cukrzyca, dyslipidemia, działanie niepożądane, kreatynina w surowicy, miażdżyca, miażdżycowe zwężenie tętnicy nerkowej, nadciśnienie tętnicze, nefropatia niedokrwienna, niedrożność tętnicy nerkowej, niewydolność nerek, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła choroba nerek, rewaskularyzacja, śmiertelność sercowo-naczyniowa, stentowanie tętnicy nerkowej, ultrasonografia duplex, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon chorób i schorzeń
Krwiomocz – Etiologia i przyczyny
Krwiomocz (hematuria) to obecność erytrocytów w moczu, mogąca mieć charakter makroskopowy (widoczny gołym okiem) lub mikroskopowy (wykrywany laboratoryjnie). Etiologia krwiomoczu jest szeroka i obejmuje zakażenia dróg moczowych (np. zapalenie pęcherza, odmiedniczkowe zapalenie nerek), kamicę układu moczowego, łagodny rozrost gruczołu krokowego (BPH) u mężczyzn powyżej 40. roku życia, nowotwory układu moczowego (rak pęcherza, nerki, prostaty), choroby kłębuszków nerkowych (glomerulonephritis, nefropatia IgA, zespół Alporta), urazy mechaniczne oraz leki (np. cyklofosfamid, NLPZ, antykoagulanty). Krwiomocz kłębuszkowy charakteryzuje się obecnością dysmorficznych erytrocytów i wałeczków erytrocytarnych, białkomoczem oraz brązowym zabarwieniem moczu, natomiast pozakłębuszkowy – eumorficznymi erytrocytami, skrzepami i czerwonym lub różowym zabarwieniem moczu. Występowanie krwiomoczu jest częstsze u osób powyżej 50. roku życia, palaczy oraz pacjentów z historią chorób nerek lub kamicy.
choroba Fabry’ego, choroba Henocha-Schönleina, choroba wielotorbielowata nerek, dysuria, endometrioza, guz Wilmsa, hiperkalciuria, kamień moczowodowy, kamień nerkowy, kamień pęcherza moczowego, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwiomocz, krwiomocz kłębuszkowy, krwiomocz makroskopowy, krwiomocz mikroskopowy, krwiomocz wysiłkowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, małopłytkowość, nefropatia IgA, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedrożność tętnicy nerkowej, poinfekcyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, rak cewki moczowej, rak gruczołu krokowego, rak nerki, rak pęcherza moczowego, schistosomatoza, uraz nerki, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakażenie dróg moczowych, zakażenie nerek, zakrzepica żyły nerkowej, zapalenie cewki moczowej, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie naczyń IgA, zapalenie pęcherza moczowego, zespół Alporta, zespół dziadka do orzechów, zespół Goodpasture’a, zespół paznokciowo-rzepkowy