stentowanie tętnicy nerkowej

Stentowanie tętnicy nerkowej to zabieg wewnątrznaczyniowy polegający na umieszczeniu metalowej siateczki (stentu) w zwężonej lub niedrożnej tętnicy nerkowej w celu przywrócenia prawidłowego przepływu krwi do nerki. Procedura ta jest stosowana głównie w leczeniu zwężenia tętnicy nerkowej (stenozy), które może prowadzić do nadciśnienia naczyniowo-nerkowego oraz pogorszenia funkcji nerki.

Zabieg wykonywany jest zazwyczaj w znieczuleniu miejscowym, pod kontrolą angiografii. Dostęp naczyniowy uzyskuje się najczęściej przez tętnicę udową. Po zlokalizowaniu zwężenia, wprowadza się balon angioplastyczny, który rozszerza naczynie, a następnie implantuje się stent, który podtrzymuje ścianę tętnicy w pozycji otwartej.

Główne wskazania do stentowania tętnicy nerkowej obejmują: oporne nadciśnienie tętnicze, nawracającą niewydolność serca lub obrzęk płuc w przebiegu zwężenia tętnicy nerkowej, postępującą niewydolność nerek związaną ze zwężeniem, oraz zwężenie tętnicy nerki przeszczepionej. Zabieg jest szczególnie skuteczny w przypadku zwężeń na tle miażdżycowym, natomiast w dysplazji włóknisto-mięśniowej często wystarczająca jest sama angioplastyka balonowa.

Skuteczność stentowania tętnicy nerkowej w kontroli nadciśnienia jest zróżnicowana – u około 20-30% pacjentów obserwuje się wyleczenie, u 50-60% poprawę kontroli ciśnienia, natomiast u pozostałych brak istotnej odpowiedzi. Potencjalne powikłania zabiegu obejmują krwiak w miejscu wkłucia, uszkodzenie tętnicy nerkowej, zatorowość dystalną, restenozę w stencie oraz pogorszenie funkcji nerki.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl