idiopatyczna choroba Parkinsona

Idiopatyczna choroba Parkinsona (ICD) to przewlekła, postępująca choroba neurodegeneracyjna ośrodkowego układu nerwowego. Charakteryzuje się ona zanikiem neuronów dopaminergicznych w istocie czarnej śródmózgowia, co prowadzi do niedoboru dopaminy w prążkowiu i zaburzenia funkcjonowania jąder podstawy.

Główne objawy motoryczne ICD obejmują drżenie spoczynkowe, sztywność mięśniową, spowolnienie ruchowe (bradykinezja) oraz zaburzenia postawy i chodu. W przebiegu choroby występują również objawy niemotoryczne, takie jak zaburzenia węchu, snu, funkcji autonomicznych, zaburzenia poznawcze i depresja, które często wyprzedzają klasyczne objawy ruchowe.

Diagnostyka idiopatycznej choroby Parkinsona opiera się głównie na ocenie klinicznej i wykluczeniu innych przyczyn parkinsonizmu. W leczeniu stosuje się przede wszystkim terapię dopaminergiczną (lewodopa, agoniści dopaminy), inhibitory MAO-B i COMT, leki antycholinergiczne oraz nowoczesne metody interwencyjne, takie jak głęboka stymulacja mózgu (DBS).

Mimo intensywnych badań, etiologia idiopatycznej choroby Parkinsona pozostaje nie w pełni wyjaśniona. Uważa się, że na jej rozwój wpływają zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe. Charakterystyczną cechą patologiczną są obecne w neuronach ciała Lewy’ego, zawierające patologicznie zagregowaną α-synukleinę.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl