metabolit lenalidomidu
Metabolit lenalidomidu to substancja powstająca w wyniku przemian biochemicznych lenalidomidu w organizmie. Lenalidomid jest lekiem immunomodulującym z grupy pochodnych talidomidu, stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz niektórych typów chłoniaków.
Główne metabolity lenalidomidu powstają na drodze hydrolizy oraz hydroksylacji. Wśród nich wyróżnia się 5-hydroksylenalidomid, N-acetylo-lenalidomid oraz hydroksylowane pochodne. Badania farmakokinetyczne wykazały, że metabolity te mają zwykle niższą aktywność biologiczną niż związek macierzysty i stanowią mniej niż 5% całkowitej ekspozycji leku w krążeniu.
Metabolizm lenalidomidu zachodzi głównie na drodze nieenzymatycznej hydrolizy, a w mniejszym stopniu przy udziale enzymów cytochromu P450. Około 65-68% dawki lenalidomidu jest wydalane przez nerki w postaci niezmienionej, co wskazuje na ograniczony metabolizm leku. Ta cecha farmakokinetyczna ma istotne znaczenie kliniczne, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, u których może być konieczna modyfikacja dawkowania.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie, charakteryzującym się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w czasie 0,5-2 godzin po podaniu. W osoczu występuje jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) (56%) i R(+) (44%). Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki, bez istotnej kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Wchłanianie lenalidomidu jest obniżone o około 20% (AUC) i 50% (Cmax) przy jednoczesnym spożyciu posiłków wysokotłuszczowych, jednak skuteczność i bezpieczeństwo leku nie są zależne od podawania z jedzeniem. Lenalidomid wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (23-29%) i jest eliminowany głównie przez nerki (90% wydalane z moczem w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3 godzin u osób z prawidłową czynnością nerek. Metabolizm przez enzymy cytochromu P450 jest minimalny, a lek nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z inhibitorami lub substratami tych enzymów oraz z transporterami leków.
AUC, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dysfagia, enzymy cytochromu P450, hydroksy-lenalidomid, interakcja międzylekowa, klirens lenalidomidu, metabolit lenalidomidu, N-acetylo-lenalidomid, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pogorszenie czynności nerek, sekrecja kanalikowa, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zespół mielodysplastyczny, znakowany lenalidomid -
Leksykon leków
Lenalidomid jest podawany doustnie i charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w czasie 0,5-2 godzin. Występuje w postaci racemicznej z enancjomerami S(-) i S(+) w stosunku 56% do 44%. Farmakokinetyka lenalidomidu jest liniowa względem dawki, bez istotnej kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Spożycie posiłku bogatego w tłuszcze zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak lek może być stosowany niezależnie od posiłku. Lenalidomid wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (23-29%) i jest wydalany głównie przez nerki (90% klirensu nerkowego), z 82% dawki wydalanej w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 3-5 godzin u zdrowych i chorych na szpiczaka, wydłużając się znacząco u pacjentów z niewydolnością nerek. Metabolizm lenalidomidu nie obejmuje enzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych związanych z tym układem enzymatycznym.
AspAT, AUC, BCRP, bilirubina całkowita, BSEP, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, dysfagia, enancjomer, enzymy CYP, filtracja kłębuszkowa, klirens kreatyniny, klirens lenalidomidu, klirens nerkowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit lenalidomidu, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, okres półtrwania, szpiczak mnogi, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny
