winian
Winian (tartrate) to organiczny związek chemiczny, będący solą kwasu winowego. W medycynie występuje w postaci różnych soli, z których najczęściej stosowane to winian potasu, winian metoprololu czy winian ergotaminy. Winian potasu jest używany jako łagodny środek przeczyszczający i składnik proszków do pieczenia.
Winiany odgrywają istotną rolę w farmakoterapii jako składniki wielu leków. Winian metoprololu jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca i zaburzeń rytmu serca. Winian ergotaminy znajduje zastosowanie w terapii migreny i bólów głowy. Sól winianowa często poprawia rozpuszczalność substancji leczniczych w preparatach farmaceutycznych.
W diagnostyce laboratoryjnej winiany są wykorzystywane w niektórych testach biochemicznych. Mogą także pełnić funkcję stabilizatorów w preparatach farmaceutycznych. Winian potasu z sodem (sól Seignette’a) jest stosowany w niektórych testach na obecność cukrów redukujących. W rzadkich przypadkach u pacjentów może wystąpić nadwrażliwość na winiany, co należy uwzględnić przy ordynacji leków zawierających te związki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rasagilina Synthon 1 mg
Rasagilina Synthon, zawierająca 1 mg rasagiliny (w postaci winianu), jest wskazana do leczenia idiopatycznej choroby Parkinsona u dorosłych. Lek może być stosowany jako monoterapia we wczesnych stadiach choroby, kiedy lewodopa nie jest jeszcze konieczna, lub jako terapia wspomagająca u pacjentów przyjmujących lewodopę, zwłaszcza w przypadku występowania fluktuacji ruchowych związanych z efektem „wearing-off”. Dawka wynosi 1 mg raz na dobę, a tabletki można przyjmować niezależnie od posiłku. Włączenie rasagiliny może pozwolić na zmniejszenie dawki lewodopy, co potencjalnie redukuje działania niepożądane związane z terapią lewodopą.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neocitec 10 mg/ml
Winorelbina, podawana dożylnie w postaci winianu (Neocitec 10 mg/ml), charakteryzuje się trójfazową eliminacją z końcowym okresem półtrwania około 40 godzin, co wskazuje na długotrwałe działanie leku. Farmakokinetyka winorelbiny jest liniowa do dawki 45 mg/m² powierzchni ciała, z dużą objętością dystrybucji (średnio 21,2 l/kg mc.) i silnym wiązaniem z elementami morfotycznymi krwi, zwłaszcza płytkami (78%), przy stosunkowo słabym wiązaniu z białkami osocza (13,5%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzym CYP3A4, z powstaniem aktywnego metabolitu 4-O-deacetylowinorelbiny. Klirens leku jest wysoki (średnio 0,72 l/h/kg), zbliżony do przepływu krwi przez wątrobę, a eliminacja odbywa się głównie przez żółć, natomiast wydalanie nerkowe stanowi mniej niż 20% dawki, głównie w formie niezmienionej substancji czynnej.
4-O-deacetylowinorelbina, aminotransferazy, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, efekty hematologiczne, elementy morfotyczne krwi, klirens, leukocyty, leukocyty wielojądrzaste, mielotoksyczność, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry hematologiczne, płytki krwi, profil farmakokinetyczny, przepływ krwi przez wątrobę, przerzuty do wątroby, roztwór do infuzji, stan stacjonarny, stężenie bilirubiny, wiązanie z białkami osocza, winian, winorelbina, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Jext 150 mcg
Adrenalina, będąca substancją czynną produktu leczniczego Jext, dostępna jest w dawkach 150 mikrogramów (0,15 mL roztworu) oraz 300 mikrogramów (0,3 mL roztworu) w formie roztworu do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu półautomatycznym. Produkt ten jest stosowany w nagłych przypadkach ciężkich reakcji alergicznych, a jego profil bezpieczeństwa jest dobrze udokumentowany dzięki wieloletniemu doświadczeniu klinicznemu. W składzie Jext znajduje się również substancja pomocnicza – sodu pirosiarczyn (E 223) w ilości 0,086 mg/dawkę (150 µg) oraz 0,171 mg/dawkę (300 µg), co może mieć znaczenie u pacjentów z nadwrażliwością na siarczyny, jednak korzyści z zastosowania adrenaliny w anafilaksji zdecydowanie przewyższają potencjalne ryzyko.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levonor 1 mg/ml
Levonor, zawierający noradrenalinę w stężeniu 1 mg/ml, jest przeznaczony do dożylnego podawania wyłącznie po rozcieńczeniu w rekomendowanych roztworach (5% glukoza, 0,9% NaCl lub ich mieszanina 1:1). Przy podawaniu za pomocą pompy strzykawkowej zaleca się rozcieńczenie 2 mg noradrenaliny w 48 ml rozcieńczalnika, natomiast przy użyciu licznika kropli – 20 mg w 480 ml, co daje stężenie końcowe 40 mg/l. Roztwór należy przygotować w aseptycznych warunkach, zachowując stabilność przez 24 godziny w temperaturze poniżej 30°C, bez konieczności ochrony przed światłem. Zmiana zabarwienia roztworu jest przeciwwskazaniem do podania.
cewnik żyły centralnej, charakterystyka produktu leczniczego, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, Levonor, licznik kropli, noradrenalina, podanie dożylne, pompa infuzyjna, pompa strzykawkowa, roztwór glukozy, roztwór izotoniczny, roztwór NaCl, sól fizjologiczna, średnie ciśnienie tętnicze, warunki aseptyczne, winian, wlew dożylny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Levonor 1 mg/ml
LEVONOR, zawierający noradrenalinę w stężeniu 1 mg/ml, jest stosowany do infuzji w terapii wymagającej wsparcia układu sercowo-naczyniowego. Podczas leczenia mogą wystąpić działania niepożądane obejmujące układ nerwowy (ból głowy), sercowo-naczyniowy (bradykardia, zaburzenia rytmu serca, kardiomiopatia indukowana stresem) oraz naczyniowy (nadmierne zwiększenie ciśnienia tętniczego prowadzące do obwodowego niedokrwienia tkanek i zgorzeli kończyn). Częstość występowania tych działań jest nieznana, co podkreśla konieczność ścisłego monitorowania pacjentów, zwłaszcza tych z niedotlenieniem, hiperkapnią lub stosujących leki zwiększające wrażliwość mięśnia sercowego. Długotrwałe stosowanie może skutkować zmniejszeniem objętości osocza, co wymaga korekty terapii płynowej.
ból głowy, bradykardia, dysfagia, działanie niepożądane, hiperkapnia, kardiomiopatia indukowana stresem, monitoring elektrokardiograficzny, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie tkanek, noradrenalina, objętość osocza, produkt leczniczy, roztwór do infuzji, terapia płynowa, winian, wrażliwość mięśnia sercowego, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia naczyniowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia serca, zaburzenia układu nerwowego, zgorzel kończyn - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vinorelbine Accord 10 mg/ml
Winorelbina w formie koncentratu do infuzji (10 mg/ml) powinna być stosowana wyłącznie pod nadzorem lekarza doświadczonego w chemioterapii, z uwzględnieniem indywidualnego dawkowania zależnego od wskazań klinicznych i protokołu leczenia. Standardowe dawki wynoszą 25–30 mg/m² powierzchni ciała, podawane raz w tygodniu w monoterapii niedrobnokomórkowego raka płuc oraz raka piersi z przerzutami, z maksymalną tolerowaną dawką na jedno podanie 35,4 mg/m² i maksymalną dawką całkowitą 60 mg. W terapii wielolekowej niedrobnokomórkowego raka płuc stosuje się podobne dawki, ale z mniejszą częstością podawania (np. dni 1. i 5. lub 1. i 8. co 3 tygodnie). U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby zaleca się redukcję dawki do 20 mg/m² oraz ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych, natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. U osób starszych standardowe dawki są akceptowalne, choć wymagana jest ostrożność ze względu na potencjalnie zwiększoną wrażliwość.
biotransformacja, ciężkie zaburzenia wątroby, działanie farmakodynamiczne, farmakokinetyka winorelbiny, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, maksymalna tolerowana dawka, monoterapia, niedrobnokomórkowy rak płuc, osmolalność, parametry hematologiczne, podanie dooponowe, podanie dożylne, powolny bolus, rak piersi z przerzutami, roztwór glukozy, sól fizjologiczna, terapia wielolekowa, winian, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Cholinex Intense 2,5 mg + 1,2 mg
Produkt leczniczy Cholinex Intense to pastylki twarde zawierające dwie substancje czynne: heksylorezorcynol w dawce 2,5 mg oraz chlorek benzalkoniowy w dawce 1,2 mg na pastylkę. Preparat przeznaczony jest do powolnego rozpuszczania w jamie ustnej, co umożliwia miejscowe działanie na błonę śluzową jamy ustnej i gardła. W składzie znajdują się również substancje pomocnicze o potencjalnym znaczeniu klinicznym, takie jak glukoza (419 mg), sacharoza (1366 mg), glikol propylenowy (10,68 mg), aromat jeżynowy (12 mg), a także barwniki: czerwień koszenilowa (0,4 mg) i czerń brylantowa (0,05 mg), które mogą wywoływać reakcje alergiczne u wrażliwych pacjentów. Lek zawiera także kwas cytrynowy jednowodny oraz lewomentol, nadający uczucie chłodu i aromat.
alkalia, azotan, błona śluzowa jamy ustnej, chlorek benzalkoniowy, cytrynian, czerń brylantowa, czerwień koszenilowa, d-limonen, glikol propylenowy, heksylorezorcynol, jodek, kwas cytrynowy, lewomentol, linalol, nadtlenek wodoru, niezgodność farmaceutyczna, pastylka twarda, reakcja alergiczna, salicylan, skuteczność terapeutyczna, substancja pomocnicza, substancja utleniająca, sulfonamid, winian, związek powierzchniowo czynny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rasagiline Accord 1 mg
Rasagilina Accord, zawierająca 1 mg rasagiliny w postaci winianu, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax około 0,5 godziny i bezwzględną dostępnością biologiczną około 36%. Podanie z posiłkiem o wysokiej zawartości tłuszczu powoduje istotne zmniejszenie Cmax o około 60% oraz AUC o około 20%, jednakże zmiana AUC nie jest na tyle znacząca, by wymagać modyfikacji dawkowania. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (243 l) oraz umiarkowane wiązanie z białkami osocza (60-70%). Rasagilina ulega niemal całkowitej biotransformacji w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP1A2, z eliminacją metabolitów głównie z moczem (62,6%) i w mniejszym stopniu z kałem (21,8%). Okres półtrwania w fazie końcowej wynosi od 0,6 do 2 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-2 mg.
1-aminoindan, biotransformacja wątrobowa, choroba Parkinsona, CYP1A2, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, glukuronid, hydroksylacja, izotop 14C, klirens kreatyniny, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, rasagilina, stężenie w osoczu krwi, wiązanie z białkami, winian, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Orabloc (40 mg + 0,01 mg)/ml
Orabloc to środek znieczulający miejscowo z grupy amidów, zawierający 40 mg/ml artykainy chlorowodorku oraz 0,01 mg/ml adrenaliny (epinefryny) w postaci winianu. Mechanizm działania artykainy polega na blokowaniu napięciowo zależnych kanałów sodowych w błonie komórkowej włókien nerwowych, co hamuje przewodzenie impulsów nerwowych i wywołuje efekt znieczulenia miejscowego. Dodatek adrenaliny w niskim stężeniu powoduje miejscowe zwężenie naczyń, zmniejszając krwawienie i spowalniając absorpcję artykainy, co wydłuża czas działania znieczulającego do około 75 minut oraz redukuje toksyczność ogólnoustrojową. Preparat charakteryzuje się szybkim początkiem działania (1-3 minuty) i jest dobrze tolerowany, a wersja z niższym stężeniem adrenaliny (0,005 mg/ml) jest rekomendowana u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego.
adrenalina, amid, artykaina chlorowodorek, błona komórkowa neuronu, choroba sercowo-naczyniowa, degradacja adrenaliny, hamowanie przewodnictwa nerwowego, kanał sodowy, katecholamina, pirosiarczyn sodu, przeciwutleniacz, roztwór do wstrzykiwań, środek znieczulający miejscowo, toksyczność ogólnoustrojowa, winian, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Noradrenaline Kabi 1 mg/ml
Noradrenaline Kabi 1 mg/ml to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, zawierający noradrenalinę w postaci winianu, stosowany u dorosłych pacjentów w stanach nagłych wymagających natychmiastowej stabilizacji ciśnienia tętniczego. Każdy mililitr koncentratu zawiera 1 mg noradrenaliny (2 mg noradrenaliny winianu), dostępny w ampułkach o pojemnościach od 1 ml do 10 ml, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do stanu klinicznego pacjenta. Po rozcieńczeniu do roztworu do infuzji, stężenie wynosi 40 μg noradrenaliny na 1 ml roztworu (80 μg noradrenaliny winianu). Produkt charakteryzuje się pH 3,0-4,0, osmolarnością około 300 mOsm/l oraz zawiera sód (3,4 mg/ml), co należy uwzględnić w terapii.
hipotensja, hipotensja polekowa, infuzja dożylna, koncentrat do sporządzania roztworu, krew krążąca, lek ratunkowy, niewydolność mięśnia sercowego, noradrenalina, osmolarność, ostre niedociśnienie tętnicze, parametry hemodynamiczne, winian, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, wstrząs septyczny, znieczulenie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sinora 1 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące noradrenaliny, substancji czynnej leku Sinora, potwierdzają jej silne działanie sympatykomimetyczne, które jest podstawą zarówno efektów terapeutycznych, jak i działań niepożądanych. Noradrenalina, jako endogenny katecholaminowy neuroprzekaźnik, aktywuje różne typy receptorów adrenergicznych, co prowadzi do efektów wazopresyjnych i stymulacji układu współczulnego. Intensywność działań niepożądanych koreluje z poziomem pobudzenia receptorów adrenergicznych i ich rozmieszczeniem w tkankach. W badaniach przedklinicznych wykazano, że nadmierna stymulacja może skutkować istotnymi efektami kardiologicznymi i naczyniowymi, co jest zgodne z klinicznym zastosowaniem noradrenaliny w leczeniu ostrej hipotensji.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sinora 0,2 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące noradrenaliny wskazują, że większość działań niepożądanych wynika z jej silnego działania sympatykomimetycznego, prowadzącego do nadmiernej stymulacji receptorów adrenergicznych i wywołującego niekorzystne reakcje fizjologiczne. Szczególnie istotne są obserwacje dotyczące wpływu noradrenaliny na układ krążenia w okresie ciąży, gdzie stwierdzono upośledzenie przepływu przez łożysko, bradykardię płodową, indukcję skurczów macicy oraz niedotlenienie płodu w końcowym okresie ciąży. Te efekty mogą mieć poważne konsekwencje zarówno dla matki, jak i rozwijającego się płodu, co wymaga ostrożności w stosowaniu leku w tej populacji.
badanie toksykologiczne, bradykardia płodowa, działanie sympatykomimetyczne, farmakodynamika, farmakokinetyka, łożysko, mięśniówka macicy, neuroprzekaźnik, niedotlenienie płodu, noradrenalina, perfuzja łożyskowa, pobudzenie układu współczulnego, profil farmakologiczny, receptor adrenergiczny, skurcz macicy, substancja lecznicza, winian, współczulny układ nerwowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Navelbine 20 mg
Navelbine, zawierający winorelbiny winian, jest lekiem przeciwnowotworowym dostępnym w formie kapsułek miękkich o dawkach 20 mg i 30 mg, stosowanym u dorosłych pacjentów z potwierdzonym histopatologicznie niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NDRP) oraz zaawansowanym rakiem piersi. W NDRP lek może być podawany jako monoterapia lub w terapii skojarzonej, w tym jako leczenie uzupełniające w połączeniu z chemioterapią opartą na platynie (np. cisplatyna, karboplatyna). W zaawansowanym raku piersi Navelbine stosuje się zarówno jako monoterapię, jak i w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwnowotworowymi. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena stanu klinicznego pacjenta, w tym stopnia zaawansowania choroby, parametrów hematologicznych oraz funkcji wątroby i nerek, a także wykluczenie przeciwwskazań. Kapsułki zawierają substancje pomocnicze: etanol (5 mg w kapsułce 20 mg, 7,5 mg w kapsułce 30 mg) oraz sorbitol (odpowiednio 5,36 mg i 8,11 mg), co należy uwzględnić przy kwalifikacji pacjentów do leczenia.
badanie histopatologiczne, cisplatyna, etanol, funkcja nerek, funkcja wątroby, karboplatyna, leczenie ambulatoryjne, leczenie uzupełniające, lek przeciwnowotworowy, monoterapia, Navelbine, niedrobnokomórkowy rak płuca, parametry hematologiczne, skala ECOG, skala Karnofsky’ego, sorbitol, stadium zaawansowania, substancje pomocnicze, terapia skojarzona, winian, winorelbina, zaawansowany niedrobnokomórkowy rak płuca, zaawansowany rak piersi - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Jext 300 mcg
Produkt leczniczy Jext, zawierający adrenalinę w dawkach 150 mikrogramów lub 300 mikrogramów (w postaci winianu), nie wykazuje bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co wskazuje na brak istotnych zaburzeń psychomotorycznych wywołanych farmakologicznie przez sam lek. Jednakże, ze względu na kliniczne wskazania do stosowania Jext – wstrząs anafilaktyczny – stan pacjenta w momencie podania leku jest poważnie zagrożony, co samo w sobie stanowi przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Preparat jest dostępny w formie wstrzykiwacza półautomatycznego, dostarczającego jednorazową dawkę 0,15 mL lub 0,3 mL roztworu, co odpowiada odpowiednio 150 µg lub 300 µg adrenaliny.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Sterofundin ISO –
Sterofundin ISO to roztwór do infuzji o składzie elektrolitowym zbliżonym do osocza, zawierający w 1000 ml: NaCl 6,80 g, KCl 0,30 g, MgCl2·6H2O 0,20 g, CaCl2·2H2O 0,37 g, Na-acetanu 3,27 g oraz kwasu L-jabłkowego 0,67 g. Stężenia elektrolitów wynoszą: Na+ 145 mmol/l, K+ 4 mmol/l, Mg2+ 1 mmol/l, Ca2+ 2,5 mmol/l, Cl- 127 mmol/l, octan 24 mmol/l i jabłczan 5 mmol/l. Roztwór ma pH 5,1–5,9 oraz osmolarność około 309 mOsm/l, co zapewnia dobrą tolerancję dożylną i minimalizuje ryzyko podrażnienia naczyń. Produkt jest sterylny, przeznaczony do jednorazowego użytku, dostępny w butelkach szklanych, polietylenowych oraz w workach z tworzywa sztucznego o pojemnościach 250, 500 i 1000 ml. Okres ważności wynosi 3 lata dla butelek i 2 lata dla worków, a po otwarciu zaleca się natychmiastowe użycie lub przechowywanie do 24 godzin w 2–8°C pod warunkiem aseptycznych warunków.
aspekt mikrobiologiczny, chlorek magnezu, chlorek potasu, chlorek sodu, chlorek wapnia, fosforan, kwas jabłkowy, octan sodu, osmolarność osocza, pH roztworu, podanie dożylne, podrażnienie naczyń żylnych, rekonstytucja, rozcieńczanie, roztwór do infuzji, siarczan, stężenie elektrolitów, technika aseptyczna, węglan, winian, wytrącanie osadu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Metoprolol Medreg 100 mg
Metoprolol, będący selektywnym beta-1-adrenolitykiem (kod ATC: C07AB02), wykazuje kardioselektywne działanie poprzez blokadę receptorów beta-1 w mięśniu sercowym, co prowadzi do zmniejszenia częstości akcji serca, pojemności minutowej, kurczliwości mięśnia sercowego oraz obniżenia ciśnienia tętniczego. Jego selektywność wobec receptorów beta-1 maleje przy wyższych dawkach, co może skutkować blokadą receptorów beta-2. Metoprolol nie posiada działania stabilizującego błonę komórkową ani agonistycznego, co odróżnia go od innych beta-adrenolityków. Dzięki kardioselektywności może być stosowany u pacjentów z obturacyjną chorobą płuc, pod warunkiem jednoczesnego stosowania beta-2-agonistów, co jest istotne w terapii pacjentów ze współistniejącymi schorzeniami układu oddechowego i sercowo-naczyniowego.
aminy katecholowe, beta-2-agonista, beta-adrenolityk, blok lewej odnogi pęczka Hisa, ciśnienie tętnicze krwi, kardioselektywność, klasyfikacja Killipa, kurczliwość mięśnia sercowego, metoprolol, migotanie komór, niewydolność serca, obniżenie odcinka ST, obturacyjna choroba płuc, ostry zawał mięśnia sercowego, pojemność minutowa serca, receptory beta-1, schorzenia układu oddechowego, stabilizacja błony komórkowej, tachykardia, uniesienie odcinka ST, winian, wstrząs kardiogenny