tendencja samobójcza
Tendencja samobójcza to zespół myśli, intencji i zachowań ukierunkowanych na odebranie sobie życia. Obejmuje szerokie spektrum objawów – od myśli samobójczych, przez planowanie próby samobójczej, aż po podjęcie konkretnych działań w celu zakończenia życia. W psychiatrii traktowana jest jako poważny objaw wielu zaburzeń psychicznych, najczęściej depresji, zaburzeń osobowości, uzależnień czy schizofrenii.
Czynniki ryzyka tendencji samobójczych są wielorakie i obejmują m.in. wcześniejsze próby samobójcze, zaburzenia psychiczne, przewlekły ból lub choroby somatyczne, nadużywanie substancji psychoaktywnych, traumatyczne przeżycia, izolację społeczną oraz dostęp do środków umożliwiających samobójstwo. Istotne znaczenie mają również czynniki genetyczne i biochemiczne, w tym nieprawidłowa regulacja serotoniny w ośrodkowym układzie nerwowym.
Rozpoznanie tendencji samobójczych wymaga dokładnego wywiadu psychiatrycznego, z bezpośrednim pytaniem o myśli i plany samobójcze. Wbrew powszechnym obawom, rozmowa o zamiarach samobójczych nie zwiększa ryzyka podjęcia próby, a wręcz przeciwnie – może działać prewencyjnie. Postępowanie obejmuje hospitalizację w przypadkach wysokiego ryzyka, leczenie farmakologiczne choroby podstawowej oraz różne formy psychoterapii, zwłaszcza poznawczo-behawioralnej i dialektyczno-behawioralnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Elvanse 20 mg
Lisdeksamfetamina (Elvanse) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na aminy sympatykomimetyczne, w tym na samą lisdeksamfetaminę lub jej aktywny metabolit – deksamfetaminę, a także na substancje pomocnicze preparatu, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaksji. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie lub okres 14 dni po odstawieniu inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO), z uwagi na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadczynnością tarczycy, stanami przebiegającymi z pobudzeniem psychoruchowym (np. maniakalnymi, psychotycznymi), jawnymi chorobami układu sercowo-naczyniowego (choroba wieńcowa, niewydolność serca, zaburzenia rytmu, wady zastawkowe, kardiomiopatia), zaawansowaną miażdżycą naczyń, umiarkowanym lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz jaskrą, ze względu na ryzyko poważnych powikłań sercowo-naczyniowych, metabolicznych i okulistycznych.
aminy sympatykomimetyczne, anafilaksja, choroba naczyniowa mózgu, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wieńcowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, deksamfetamina, działanie sympatykomimetyczne, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, jaskra z wąskim kątem przesączania, kardiomiopatia, lisdeksamfetamina, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nagła śmierć sercowa, niewydolność nerek, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pobudzenie psychoruchowe, powikłania naczyniowo-mózgowe, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, stan maniakalny, tendencja samobójcza, tyreotoksykoza, udar mózgu, uszkodzenie nerwu wzrokowego, wada zastawkowa serca, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie drgawkowe, zawał serca, zespół psychotyczny, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Linefor 300 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Linefor, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na pregabalinę lub na którykolwiek składnik pomocniczy preparatu, w tym laktozę jednowodną, której zawartość w dawkach wynosi od 18 mg (50 mg dawka) do 108 mg (300 mg dawka). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, gdzie obecność laktozy może stanowić ryzyko. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest reakcja alergiczna na pregabalinę, która może objawiać się od łagodnych reakcji skórnych do ciężkich stanów anafilaktycznych.
dysfagia, laktoza jednowodna, lek przeciwbólowy, lek przeciwpadaczkowy, Linefor, nadwrażliwość na pregabalinę, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, objawy odstawienne, objawy psychotyczne, pregabalina, reakcja alergiczna, stan anafilaktyczny, tendencja samobójcza, upośledzona funkcja nerek, uzależnienie, zaburzenie psychiatryczne, zależność psychiczna i fizyczna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Osobowość borderline – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Osobowość borderline (BPD) nie jest już postrzegana jako zaburzenie trwające całe życie z nieuchronną niepełnosprawnością. Badania długoterminowe, takie jak CLPS i MSAD, wykazały, że remisja objawów BPD jest częstsza niż wcześniej sądzono: po 2 latach remisję obserwuje około 25% pacjentów, a po 10 latach aż 91% doświadcza co najmniej 2-miesięcznej remisji, z czego 85% utrzymuje remisję przez 12 miesięcy lub dłużej. Wskaźniki remisji po 5 latach wynoszą 50-70%, a ryzyko nawrotu w ciągu 10 lat to około 30%. Czynniki negatywnie wpływające na rokowanie to impulsywność, negatywna afektywność, cechy antyspołeczne, współistniejąca depresja oraz subiektywne obciążenie dysocjacją. Terapia dialektyczno-behawioralna (DBT) przynosi lepsze wyniki u pacjentów z wyższym poziomem ugodowości, a wczesne zmiany w funkcjonowaniu osobowości w trakcie terapii są silnymi predyktorami końcowych rezultatów leczenia (proporcja wyjaśnionej wariancji 10,9-33,4%).
cecha antyspołeczna, depresja, dysocjacja, funkcjonowanie psychospołeczne, impulsywność, jadłowstręt psychiczny, kryterium diagnostyczne, myśl samobójcza, nawrót zaburzenia, nieufność interpersonalna, osobowość borderline, próba samobójcza, remisja objawów, samouszkodzenie, tendencja samobójcza, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia poznawcza, zaburzenie odżywiania, zaburzenie psychiatryczne, zaburzenie używania substancji, zachowanie samobójcze - Leksykon substancji czynnych
Diazepam – Przeciwwskazania stosowania
Diazepam, jako benzodiazepina, posiada szereg przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na diazepam lub inne benzodiazepiny, miastenię gravis, ciężką niewydolność oddechową, zespół bezdechu sennego oraz ciężką niewydolność wątroby ze względu na ryzyko encefalopatii wątrobowej i kumulacji leku. Ponadto, stosowanie diazepamu jest niewskazane w monoterapii depresji i lęku związanego z depresją z powodu ryzyka nasilenia tendencji samobójczych, a także w zaburzeniach psychicznych takich jak fobie, natręctwa i przewlekłe psychozy. U noworodków i wcześniaków, zwłaszcza przy preparatach takich jak Relanium, istnieje ryzyko zespołu wiotkiego dziecka z powodu niedojrzałości enzymatycznej wątroby. Preparaty doustne zawierają laktozę jednowodną w ilościach od 14 mg (Diazepam Grindeks 5 mg) do 168,1 mg (Diazepam Genoptim 2 mg), co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub niedoborem laktazy. Roztwory do wstrzykiwań zawierają substancje pomocnicze takie jak alkohol benzylowy, glikol propylenowy i etanol 96%, które mogą być przeciwwskazane u pacjentów z chorobami wątroby, nerek, alkoholizmem lub padaczką.
alkohol benzylowy, benzodiazepina, choroba autoimmunologiczna, ciężka niewydolność oddechowa, ciężka niewydolność wątroby, depresja oddechowa, encefalopatia wątrobowa, fobia i natręctwo, glikol propylenowy, laktoza jednowodna, leczenie skojarzone, miastenia, monoterapia depresji, myasthenia gravis, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, ośrodek oddechowy, przewlekła psychoza, reakcja alergiczna, substancja czynna, tendencja samobójcza, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie poznawcze, zagrożenie życia, zatrzymanie oddechu, zespół bezdechu sennego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Servenon 20 mg
Servenon, zawierający escytalopram w dawkach 10 mg, 15 mg oraz 20 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób stosujących nieselektywne, nieodwracalne inhibitory MAO, odwracalne inhibitory MAO-A (np. moklobemid) oraz linezolid, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest również obecność wydłużonego odstępu QT, zarówno wrodzonego, jak i nabytego, oraz stosowanie leków wydłużających QT, co może prowadzić do groźnych arytmii, w tym torsade de pointes. Preparat występuje w formie tabletek powlekanych, które można dzielić, co jest istotne przy dostosowywaniu dawki u pacjentów z trudnościami w połykaniu.
arytmia komorowa, choroba układu sercowo-naczyniowego, escytalopram, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, moklobemid, nadwrażliwość, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, próg drgawkowy, tabletka powlekana, tendencja samobójcza, torsade de pointes, wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie połykania, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pabi-Dexamethason 8 mg
Preparat PABI-DEXAMETHASON zawierający deksametazon w dawkach 4 mg i 8 mg wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki, czasu trwania terapii oraz indywidualnej reakcji pacjenta. Krótkotrwałe stosowanie (dni/tygodnie) może powodować przyrost masy ciała, zaburzenia psychiczne, nietolerancję glukozy oraz przejściową niedoczynność kory nadnerczy, natomiast długotrwała terapia (miesiące/lata) wiąże się z ryzykiem otyłości brzusznej, atrofii mięśni, osteoporozy, zahamowania wzrostu u dzieci oraz trwałej niewydolności nadnerczy. Deksametazon może maskować objawy infekcji, zwiększać ryzyko perforacji jelita grubego, zaostrzać niewydolność serca i nadciśnienie tętnicze, a także powodować poważne zaburzenia psychiczne, takie jak euforia, depresja, psychozy i tendencje samobójcze, które pojawiają się zwykle w ciągu kilku dni lub tygodni od rozpoczęcia leczenia.
alkaloza hipokaliemiczna, atrofia skóry, centralna retinopatia surowicza, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca, depresja, eozynopenia, euforia, glikokortykosteroid, guz rzekomy mózgu, hipercholesterolemia, hipertrójglicerydemia, hipokaliemia, hirsutyzm, infekcja oportunistyczna, jałowa martwica głowy kości udowej, jaskra, kandydoza przełyku, leukocytoza, limfopenia, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, nadkrwistość, niedoczynność kory nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, osteoporoza, ostre zapalenie trzustki, otyłość brzuszna, pęknięcie ściany serca, perforacja jelita grubego, podrażnienie otrzewnej, reakcja anafilaktyczna, reakcja psychotyczna, teleangiektazja, tendencja samobójcza, trądzik steroidowy, twarz księżycowata, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia psychiczne, zaćma podtorebkowa tylna, zahamowanie wzrostu, zamykanie nasad kości, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie uchyłków, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Cushinga - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Estazolam TZF
Estazolam, będący benzodiazepiną, wymaga szczególnej ostrożności podczas przepisywania, zwłaszcza w połączeniu z opioidami, ze względu na ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki i skrócenie czasu terapii, a pacjentów należy monitorować pod kątem objawów depresji oddechowej i nadmiernej sedacji. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do rozwoju tolerancji i uzależnienia psychicznego oraz fizycznego, szczególnie przy wysokich dawkach i u pacjentów z historią uzależnień lub zaburzeń osobowości. Nagłe odstawienie estazolamu może wywołać zespół odstawienny z objawami od łagodnych (bóle głowy, niepokój) do ciężkich (drgawki padaczkowe, omamy), dlatego konieczne jest stopniowe zmniejszanie dawki. Ponadto, estazolam może powodować niepamięć następczą, zwłaszcza przy dawkach terapeutycznych, co wymaga zapewnienia 7-8 godzin nieprzerwanego snu po podaniu leku.
benzodiazepina, bezsenność, brak laktazy, depresja oddechowa, drgawka padaczkowa, encefalopatia, estazolam, morfologia krwi z rozmazem, nadwrażliwość sensoryczna, niepamięć następcza, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, pochodna benzodiazepiny, porfiria, reakcja paradoksalna, tendencja samobójcza, tolerancja na leki, uzależnienie psychiczne i fizyczne, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie osobowości, zaburzenie psychotyczne, zespół odstawienny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zjawisko odbicia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Venlafaxine Bluefish XL 75 mg
Venlafaxine Bluefish XL, zawierający wenlafaksyny chlorowodorek, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), które może wywołać zagrażający życiu zespół serotoninowy, objawiający się pobudzeniem, drżeniem mięśniowym oraz hipertermią. Zaleca się zachowanie 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz co najmniej 7-dniowego odstępu po zakończeniu wenlafaksyny przed rozpoczęciem IMAO, aby zminimalizować ryzyko interakcji.
drgawka, drżenie, hipertermia, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, jaskra z wąskim kątem przesączania, lek przeciwdepresyjny, mioglobina, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, napad drgawkowy, nieodwracalny inhibitor MAO, niestabilna choroba wieńcowa, okres karencji, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie, przełom nadciśnieniowy, rabdomioliza, tendencja samobójcza, uszkodzenie nerek, wenlafaksyny chlorowodorek, zaburzenie neurologiczne, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diazepam Genoptim
Diazepam Genoptim, będący benzodiazepiną, wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko uzależnienia, działań niepożądanych oraz interakcji farmakologicznych. Terapia powinna być krótkotrwała (8-12 tygodni łącznie z redukcją dawki) i nie jest wskazana jako leczenie pierwszego wyboru w chorobach psychotycznych, depresji czy lęku związanego z depresją, ze względu na ryzyko nasilenia tendencji samobójczych. Podczas terapii mogą wystąpić amnezja anterogradowa, reakcje paradoksalne (np. pobudzenie, agresja, omamy), szczególnie u dzieci i osób starszych, co wymaga przerwania leczenia. Konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania z alkoholem, lekami depresyjnymi OUN oraz opioidami, gdyż może to prowadzić do ciężkiej sedacji, depresji oddechowej, śpiączki lub zgonu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z alkoholizmem, uzależnieniami, zaburzeniami osobowości, niewydolnością oddechową, serca, nerek i wątroby oraz u osób w podeszłym wieku, stosując zmniejszone dawki i monitorując stan kliniczny.
alkoholizm, amnezja anterogradowa, benzodiazepina, choroba psychotyczna, depersonalizacja, depresja, depresja krążeniowa, depresja oddechowa, diazepam, drgawka padaczkowa, efekt z odbicia, lęk z odbicia, miastenia, niedobór laktazy, niepamięć następcza, niepokój ruchowy, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, odrealnienie, omam, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, psychoza, reakcja paradoksalna, sedacja, śpiączka, stan padaczkowy, tendencja samobójcza, urojenie, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zaburzenie lękowe, zaburzenie osobowości, zespół odstawienny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bromox
Lek Bromox (bromazepam), będący benzodiazepiną, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko niepamięci następczej, reakcji paradoksalnych (np. niepokój, agresja, urojenia, psychozy) oraz uzależnienia fizycznego i psychicznego. Terapia powinna trwać maksymalnie 8-12 tygodni, z koniecznością stopniowego odstawiania, aby uniknąć zespołu odstawiennego i objawów z odbicia. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów geriatrycznych, dzieci, osoby z niewydolnością oddechową lub wątrobową oraz z historią uzależnień. Bromazepam jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i niezalecany jako monoterapia w depresji ze względu na ryzyko samobójstwa. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania z alkoholem, innymi lekami depresyjnymi OUN oraz opioidami, gdyż może to prowadzić do ciężkiej sedacji, depresji oddechowej i zgonu.
benzodiazepina, ból mięśniowy, bromazepam, depersonalizacja, depresja oddechowa, derealizacja, encefalopatia wątrobowa, koszmar senny, nadwrażliwość sensoryczna, napad padaczkowy, napięcie mięśniowe, niedobór laktazy, niepamięć następcza, niepokój psychoruchowy, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, objaw odstawienny, omam, opioid, parestezja, pobudzenie psychoruchowe, psychoza polekowa, reakcja alergiczna, reakcja paradoksalna, śpiączka farmakologiczna, tendencja samobójcza, tolerancja farmakologiczna, urojenie, uspokojenie polekowe, uzależnienie fizyczne, zaburzenie depresyjne, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie psychotyczne, zespół odstawienny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zjawisko z odbicia - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia nastroju – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zaburzenia nastroju, w tym depresja i zaburzenia afektywne dwubiegunowe, są jednymi z głównych przyczyn niepełnosprawności globalnie, a ich leczenie wymaga wczesnej interwencji, co potwierdzają badania wskazujące na odwrotną korelację między czasem trwania nieleczonego epizodu a skutecznością terapii. Wczesna poprawa funkcjonalności i jakości życia, a także krótszy czas trwania epizodu, są istotnymi predyktorami lepszej odpowiedzi na leczenie przeciwdepresyjne. Współchorobowość psychiatryczna, zwłaszcza zaburzenia lękowe, znacząco pogarsza wyniki terapii, a biomarkery takie jak obniżona objętość hipokampa, podwyższone poziomy CRP, TNF i IL-6 oraz specyficzne profile ekspresji genów, korelują z przebiegiem i odpowiedzią na leczenie. Czynniki genetyczne, środowiskowe (np. trauma w dzieciństwie) oraz zmiany strukturalne mózgu są kluczowe w predykcji przebiegu choroby i odpowiedzi terapeutycznej.
białko C-reaktywne, depresja lekooporna, duża depresja, IL-6, lek przeciwdepresyjny, metoda Maudsley, myśl samobójcza, objętość hipokampa, poważne zaburzenie nastroju, PTSD, SSRI, stan depresyjny, tendencja samobójcza, TNF-alfa, uogólnione zaburzenie lękowe, wskaźnik zachorowalności, współchorobowość psychiatryczna, zaburzenie afektywne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie depresyjne, zaburzenie nastroju, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diazepam Grindeks
Diazepam Genoptim (10 mg/2 ml, roztwór do wstrzykiwań) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu z alkoholem lub innymi lekami depresyjnymi OUN, co może prowadzić do nasilonej sedacji oraz depresji oddechowej i krążeniowej. Dawkowanie należy modyfikować u osób starszych, osłabionych, z przewlekłą niewydolnością oddechową oraz zaburzeniami czynności nerek i wątroby. Benzodiazepiny są przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby z powodu ryzyka encefalopatii. Należy unikać nagłego odstawienia leku, gdyż może to wywołać objawy odstawienia, takie jak bóle głowy, lęk, splątanie, a w cięższych przypadkach omamy i napady padaczkowe. Czas leczenia powinien być jak najkrótszy, a dawka stopniowo redukowana, aby zapobiec efektowi odbicia i rozwojowi uzależnienia fizycznego i psychicznego.
alkohol benzylowy, antagonista benzodiazepin, benzodiazepina, bilirubinemia, choroba psychotyczna, ciężka niewydolność wątroby, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, efekt odbicia, efekt przeciwdrgawkowy, encefalopatia, flumazenil, glikol propylenowy, kwas benzoesowy, lęk związany z depresją, napad padaczkowy, niepamięć następcza, przewlekła niewydolność oddechowa, reakcja paradoksalna, sedacja, sodu benzoesan, śpiączka, tendencja samobójcza, uzależnienie fizyczne, zaburzenie czynności nerek, zespół odstawienia, żółtaczka, żółtaczka jąder podkorowych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Velafax
Wenlafaksyna (Velafax 37,5 mg oraz 75 mg) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko zachowań samobójczych, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia oraz podczas zmian dawkowania. Depresja i inne zaburzenia psychiczne leczone wenlafaksyną wiążą się ze zwiększonym ryzykiem myśli i działań samobójczych, które mogą nasilić się przed uzyskaniem pełnej remisji. Szczególnie narażeni są pacjenci z historią zachowań samobójczych, osoby wykazujące tendencje samobójcze przed terapią oraz pacjenci poniżej 25 roku życia, u których metaanalizy wykazały podwyższone ryzyko w porównaniu z placebo. Konieczne jest ścisłe monitorowanie stanu psychicznego pacjentów oraz edukacja ich i opiekunów w zakresie rozpoznawania objawów ostrzegawczych, takich jak nasilenie objawów choroby, pojawienie się myśli samobójczych czy nietypowe zmiany w zachowaniu.
ciężkie zaburzenie depresyjne, depresja, lek przeciwdepresyjny, myśl samobójcza, nasilenie objawów, objaw niepożądany, objaw samobójczy, obserwacja kliniczna, próba samobójcza, remisja objawów, rozwój behawioralny, rozwój poznawczy, sygnał ostrzegawczy, tendencja samobójcza, wenlafaksyna, zaburzenie psychiczne, zachowanie buntownicze, zachowanie samobójcze, zmiana zachowania - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Elenium
Preparat Elenium (chlordiazepoksyd) dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg i 25 mg wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko rozwoju tolerancji, uzależnienia fizycznego i psychicznego, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Ryzyko to wzrasta wraz z dawką i czasem terapii, a szczególnie narażeni są pacjenci z historią uzależnień oraz zaburzeniami osobowości. Jednoczesne stosowanie z opioidami może prowadzić do ciężkiej sedacji i depresji oddechowej, dlatego wymaga ścisłego monitorowania i stosowania najmniejszych skutecznych dawek. Nagłe odstawienie może wywołać zespół odstawienny z objawami takimi jak bóle głowy, bóle mięśniowe, niepokój, stany splątania, a w cięższych przypadkach drgawki i omamy. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, aby uniknąć efektu „z odbicia” nasilającego pierwotne objawy chorobowe. Benzodiazepiny mogą wywoływać niepamięć następczą, dlatego pacjent powinien mieć zapewniony 7-8 godzinny nieprzerwany sen po podaniu leku.
benzodiazepina, chlordiazepoksyd, depresja oddechowa, drgawka padaczkowa, efekt z odbicia, encefalopatia, halucynacja, lęk związany z depresją, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, niepamięć następcza, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, objaw psychotyczny, parestezja, reakcja paradoksalna, sedacja, tendencja samobójcza, uzależnienie od alkoholu, zaburzenie osobowości, zaburzenie psychotyczne, zespół odstawienny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie lękowe społeczne (fobia społeczna) – Epidemiologia
Zaburzenie lękowe społeczne (fobia społeczna) jest trzecim najczęstszym zaburzeniem psychicznym po depresji i zaburzeniach związanych z używaniem substancji psychoaktywnych, charakteryzującym się przewlekłym przebiegiem i znacznym upośledzeniem funkcjonowania. Epidemiologia wskazuje na globalne rozpowszechnienie 30-dniowe około 1,3%, 12-miesięczne od 2,4% do 7,9%, a życiowe od 4,0% do 13,3%. W USA roczne rozpowszechnienie wynosi około 7%, a życiowe 12,1-13,3%. Zaburzenie częściej dotyka kobiety (stosunek 1,5:1 do 2,2:1) i rozpoczyna się zwykle w wieku około 13 lat, z 50% przypadków rozwijających się do 11 roku życia. Współwystępowanie z innymi zaburzeniami psychicznymi jest powszechne (70-80%), w tym z depresją (19%) i zaburzeniami związanymi z używaniem substancji (17%). Fobia społeczna powoduje istotne upośledzenie funkcjonowania w pracy (63%), życiu społecznym (77%) i rodzinnym (68%), a pacjenci tracą średnio 24,7 dni pracy rocznie.
ADHD, chorobowość, fobia specyficzna, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, nawrót objawów, podstawowa opieka zdrowotna, przemoc emocjonalna, SSRI, substancja psychoaktywna, tendencja samobójcza, terapia poznawczo-behawioralna, uogólniona fobia społeczna, uogólnione zaburzenie lękowe, upośledzenie funkcjonowania, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe społeczne, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zaburzenie związane z używaniem substancji