przetrwały przewód tętniczy Botala
Przetrwały przewód tętniczy Botala (PDA – Patent Ductus Arteriosus) to wrodzona wada serca polegająca na utrzymaniu drożności przewodu tętniczego po urodzeniu. W życiu płodowym przewód tętniczy stanowi fizjologiczne połączenie między tętnicą płucną a aortą, umożliwiając przepływ krwi z pominięciem nieaktywnych płuc. Prawidłowo zamyka się w ciągu 24-48 godzin po urodzeniu.
Patofizjologia PDA wiąże się z przeciekiem lewo-prawym, powodującym zwiększony przepływ krwi przez płuca, co może prowadzić do przeciążenia objętościowego lewego przedsionka i lewej komory. Nieleczony PDA może skutkować nadciśnieniem płucnym, niewydolnością serca i zwiększonym ryzykiem infekcyjnego zapalenia wsierdzia.
Objawy kliniczne zależą od wielkości przewodu i wieku pacjenta. U noworodków może występować szmer maszynowy, tętno skaczące, zwiększona różnica między ciśnieniem skurczowym i rozkurczowym oraz objawy niewydolności serca. U wcześniaków PDA stanowi szczególne zagrożenie, przyczyniając się do dysplazji oskrzelowo-płucnej i martwiczego zapalenia jelit.
Diagnostyka obejmuje badanie echokardiograficzne, które pozwala ocenić wielkość przewodu, kierunek i wielkość przecieku oraz jego hemodynamiczne konsekwencje. W niektórych przypadkach wykonuje się również angiografię lub tomografię komputerową.
Leczenie zależy od wieku pacjenta, wielkości przewodu i objawów klinicznych. U wcześniaków stosuje się inhibitory cyklooksygenazy (indometacyna, ibuprofen), blokujące syntezę prostaglandyn. W przypadku nieskuteczności farmakoterapii lub u starszych dzieci wykonuje się zamknięcie przezskórne przy użyciu coili lub korków naczyniowych. Rzadziej konieczna jest interwencja chirurgiczna polegająca na podwiązaniu lub przecięciu przewodu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Furosemide Norameda
Furosemid, jako silny diuretyk pętlowy, wymaga ścisłego monitorowania pacjentów, zwłaszcza tych z częściowym zwężeniem dróg moczowych, niedociśnieniem tętniczym, cukrzycą, dną moczanową, chorobami wątroby, hipoproteinemią oraz niewydolnością nerek. Należy kontrolować objętość wydalanego moczu, ciśnienie tętnicze, stężenia glukozy, kwasu moczowego oraz elektrolitów (sód, potas) i kreatyniny w osoczu. Szczególną ostrożność wymaga podawanie furosemidu z solami litu, lekami wydłużającymi odstęp QT oraz u pacjentów z ostrą porfirią. Ryzyko ototoksyczności wzrasta przy szybkości podawania powyżej 4 mg/ml oraz w połączeniu z innymi lekami ototoksycznymi. Intensywna diureza może prowadzić do niedociśnienia ortostatycznego, hipowolemii i powikłań sercowo-naczyniowych, zwłaszcza u osób starszych.
choroba wątroby, cukrzyca, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipoproteinemia, hipowolemia, kamica nerkowa, kwas moczowy, nadwrażliwość na światło, nefropatia pokontrastowa, niedobór elektrolitów, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość krwi krążącej, otępienie, ototoksyczność, porfiria ostra, przerost gruczołu krokowego, przetrwały przewód tętniczy Botala, reakcja fotouczuleniowa, toczeń rumieniowaty, wapnica nerek, wodonercze, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie glikemii, zaburzenie gospodarki wodnej, zaburzenie rytmu serca, zakrzepica i zatorowość, zespół nerczycowy, zespół wątrobowo-nerkowy, zespół zaburzeń oddychania, zwężenie drogi odpływu moczu, zwężenie moczowodu, zwężenie tętnic wieńcowych