nadekspresja HER2/neu
Nadekspresja HER2/neu (receptora ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu 2) stanowi istotny marker molekularny w diagnostyce i leczeniu nowotworów. Występuje w około 15-20% przypadków raka piersi oraz w części nowotworów przewodu pokarmowego, głównie raka żołądka. Nadmierna ekspresja tego receptora związana jest z agresywnym przebiegiem choroby, zwiększonym ryzykiem przerzutów i krótszym czasem przeżycia.
Diagnostyka nadekspresji HER2/neu opiera się na dwóch głównych metodach: immunohistochemicznej (IHC) oceniającej ekspresję białka (wynik 0, 1+, 2+, 3+) oraz hybrydyzacji in situ (FISH, CISH, SISH) wykrywającej amplifikację genu. Przypadki ocenione jako 3+ w badaniu IHC lub wykazujące amplifikację genu w badaniach hybrydyzacyjnych kwalifikują się do terapii anty-HER2.
Terapia celowana przeciwko HER2 zrewolucjonizowała leczenie nowotworów z nadekspresją tego receptora. Leki takie jak trastuzumab, pertuzumab, trastuzumab emtanzyna (T-DM1) czy lapatynib wykazują wysoką skuteczność zarówno w leczeniu uzupełniającym, jak i paliatywnym. Wprowadzenie tych leków znacząco poprawiło rokowanie pacjentów z nowotworami HER2-dodatnimi, zmieniając naturalny przebieg choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzonu macicy – Patofizjologia i mechanizm
Rak trzonu macicy (endometrium) jest najczęstszym nowotworem złośliwym żeńskiego układu rozrodczego w krajach rozwiniętych, stanowiąc około 7% wszystkich nowotworów u kobiet. Patogeneza obejmuje złożone mechanizmy molekularne, hormonalne i genetyczne. Tradycyjna klasyfikacja wyróżnia typ I (endometrioidalny, 80% przypadków, estrogenozależny, lepsze rokowanie) oraz typ II (nieendometrioidalny, estrogenoniezależny, gorsze rokowanie). Nowoczesna klasyfikacja molekularna TCGA dzieli raka na cztery podtypy: CNH (copy number high) z mutacjami TP53 i złym rokowaniem, MSI z defektem naprawy DNA i wysokim obciążeniem mutacyjnym, ultramutowaną z mutacją POLE oraz CNL z niską liczbą kopii. W praktyce klinicznej stosuje się klasyfikację ProMisE, identyfikującą podtypy MMRd, POLE, p53abn i p53wt. Kluczowym czynnikiem ryzyka jest długotrwała ekspozycja na estrogeny bez przeciwwagi progesteronu, co prowadzi do rozrostu endometrium, atypowego rozrostu (EIN) i transformacji nowotworowej. Czynniki zwiększające ryzyko to m.in. otyłość, PCOS, cukrzyca typu 2, HTZ bez progestagenów, tamoksyfen, wczesna menarche, późna menopauza i nulliparitas.
apoptoza komórek, atypowy rozrost endometrium, badanie immunohistochemiczne, defekt naprawy DNA, hiperestrogenizm, hiperinsulinemia, hormonalna terapia zastępcza, immunoterapia, inwazja mięśniówki macicy, klasyfikacja molekularna, mutacja KRAS, mutacja PTEN, mutacja TP53, nadekspresja HER2/neu, niestabilność mikrosatelitarna, proliferacja komórek, przerzut nowotworowy, przerzuty do węzłów chłonnych, rak endometrioidalny, rak endometrium, rak jasnokomórkowy, rak nieendometrioidalny, rak surowiczy, rak trzonu macicy, rozrost endometrium, sekwencjonowanie DNA, szlak PI3K/AKT/mTOR, tamoksyfen, zespół Cowdena, zespół Lyncha, zespół policystycznych jajników