nerczyca

Nerczyca, znana również jako zespół nerczycowy, to zespół objawów wynikających z uszkodzenia kłębuszków nerkowych, które powoduje nadmierne wydalanie białka z moczem (proteinuria). Klasyczna definicja obejmuje: białkomocz powyżej 3,5 g/dobę, hipoalbuminemię, obrzęki oraz hiperlipidemię.

Przyczyny nerczycy mogą być pierwotne (związane z chorobami samych nerek, np. nefropatia błoniasta, nefropatia zmian minimalnych, ogniskowe segmentalne stwardnienie kłębuszków nerkowych) lub wtórne (w przebiegu chorób ogólnoustrojowych jak cukrzyca, toczeń rumieniowaty układowy, amyloidoza). U dzieci najczęstszą przyczyną jest nefropatia zmian minimalnych, natomiast u dorosłych – nefropatia błoniasta.

Diagnostyka nerczycy obejmuje badania laboratoryjne (analiza moczu, badania biochemiczne krwi), badania obrazowe oraz biopsję nerki, która często jest kluczowa dla ustalenia dokładnej przyczyny. Leczenie zależy od etiologii i może obejmować stosowanie glikokortykosteroidów, leków immunosupresyjnych, inhibitorów konwertazy angiotensyny, statyn oraz leczenie objawowe (diuretyki, leki przeciwzakrzepowe).

Przebieg i rokowanie w nerczycy zależą od choroby podstawowej. Niektóre postacie dobrze odpowiadają na leczenie (np. nefropatia zmian minimalnych), podczas gdy inne mogą prowadzić do przewlekłej choroby nerek i niewydolności nerek. Powikłania nerczycy obejmują zakrzepicę żylną, infekcje oraz niedożywienie białkowe.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Okitask

Okitask, zawierający ketoprofen 25 mg (w postaci ketoprofenu z lizyną 40 mg), jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) wymagającym szczególnej ostrożności podczas stosowania. Istnieje ryzyko ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które mogą być śmiertelne. Należy unikać łączenia ketoprofenu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych. Nadużywanie NLPZ może prowadzić do polekowych bólów głowy, a u osób starszych częściej występują poważne powikłania, zwłaszcza krwawienia i perforacje przewodu pokarmowego, które mogą zakończyć się zgonem. Ryzyko to wzrasta u pacjentów z chorobą wrzodową w wywiadzie, szczególnie po powikłaniach krwotocznych, oraz u osób w podeszłym wieku. W takich przypadkach zaleca się stosowanie najmniejszych skutecznych dawek oraz rozważenie leków ochronnych na błonę śluzową żołądka (np. mizoprostol, inhibitory pompy protonowej).
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kardiomiopatia niedokrwienna, lek antyagregacyjny, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, nerczyca, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, objawy odstawienia, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, polekowy ból głowy, polip nosa, porfiria wątrobowa, powikłania bakteryjne ospy wietrznej, pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe zapalenie zatok, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zapalenie wątroby, zawał serca, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Accord 300 mg

Badania przedkliniczne darunawiru, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z rytonawirem, wykazały ograniczone działania toksyczne głównie na układ krwiotwórczy, wątrobę oraz tarczycę u myszy, szczurów i psów. Zaobserwowano zmniejszenie parametrów erytrocytarnych, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji, przerost hepatocytów, wakuolizację oraz podwyższenie enzymów wątrobowych, a także przerost pęcherzyków tarczycy. Skojarzone podawanie z rytonawirem nieznacznie nasilało te efekty, a u samców szczurów pojawiło się włóknienie wysepek trzustkowych. U psów nie stwierdzono istotnych działań toksycznych przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. W badaniach reprodukcyjnych darunawir nie wykazał działania teratogennego, choć u szczurów odnotowano zmniejszenie liczby ciałek żółtych i implantacji zarodków jedynie przy toksycznym wpływie na matkę. W okresie przed- i pourodzeniowym obserwowano przejściowe opóźnienia rozwojowe potomstwa, które ustępowały po zakończeniu karmienia mlekiem matki.
aberracja chromosomowa, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czerwone ciałka krwi, częściowa tromboplastyna po aktywacji, darunawir, drgawki, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enzym mikrosomalny wątroby, enzym wątrobowy, gruczoł tarczowy, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, implantacja zarodka, nerczyca, nowotwór tarczycy, nowotwór wątrobowokomórkowy, odwracalna mutacja bakterii, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia postępująca, rak wątrobowokomórkowy, rytonawir, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, wątroba, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Synoptis 150 mg

Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa darunawiru obejmowały toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na reprodukcję, rozwój okołoporodowy oraz potencjał rakotwórczy i genotoksyczny. W badaniach na myszach, szczurach i psach zaobserwowano ograniczone działania toksyczne, głównie w układzie krwiotwórczym, wątrobie i tarczycy u gryzoni, z objawami takimi jak zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek, przerost hepatocytów i pęcherzyków tarczycy. Stosowanie darunawiru z rytonawirem nasilało nieznacznie te efekty, a u samców szczurów odnotowano zwiększone włóknienie wysepek trzustkowych. U psów nie wykryto poważniejszych działań toksycznych przy ekspozycji klinicznej. Wpływ na płodność był ograniczony, z nieistotnym klinicznie zmniejszeniem liczby ciałek żółtych i implantacji zarodków przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę (AUC 0,5-krotny w stosunku do dawek ludzkich). Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów, królików i myszy, a obserwowane efekty rozwojowe u potomstwa (np. opóźnienie otwarcia oczu i uszu, zmniejszenie przyrostu masy ciała) były przejściowe i związane z ekspozycją przez mleko matki.
aberracja chromosomowa, badanie teratogenności, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czerwona krwinka, częściowa tromboplastyna po aktywacji, darunawir, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, enzym wątrobowy, gruczoł tarczowy, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, hepatocyt, implantacja zarodka, indukcja enzymów mikrosomalnych wątroby, nerczyca, nowotwór wątrobowokomórkowy, odwracalna mutacja bakterii, profil bezpieczeństwa substancji, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia postępująca, rak wątrobowokomórkowy, rozwój przed- i pourodzeniowy, rytonawir, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Synoptis 400 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne darunawiru, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z rytonawirem, wykazały ograniczone działania niepożądane u zwierząt laboratoryjnych. U gryzoni główne narządy docelowe to układ krwiotwórczy, wątroba oraz tarczyca, gdzie obserwowano m.in. zmniejszenie parametrów erytrocytarnych, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny, przerost hepatocytów i pęcherzyków tarczycy. Skojarzone podawanie z rytonawirem nasilało te efekty oraz wywoływało włóknienie wysepek trzustkowych u samców szczurów. U psów nie stwierdzono istotnej toksyczności przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów odnotowano zmniejszenie liczby ciałek żółtych i implantacji zarodków jedynie przy toksyczności matczynej, bez wpływu na płodność przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę i ekspozycji poniżej 0,5-krotności AUC u ludzi. Nie wykazano działania teratogennego u szczurów, królików i myszy, choć ekspozycja była niższa niż kliniczna. W okresie przed- i pourodzeniowym obserwowano przejściowe opóźnienia rozwojowe potomstwa oraz ograniczoną przeżywalność przy skojarzeniu z rytonawirem, prawdopodobnie związane z przenikaniem leku do mleka matki lub toksycznością matczyną.
aberracja chromosomowa, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czas częściowej tromboplastyny, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzym mikrosomalny wątroby, enzym wątrobowy, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, hormon tarczycy, implantacja zarodka, krwinka czerwona, monoterapia, mutacja bakterii, nerczyca, odruch wzdrygnięcia, przerost hepatocytów, przewlekła nefropatia, rak wątrobowokomórkowy, rytonawir, stężenie w osoczu, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Accord 600 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa darunawiru, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z rytonawirem, obejmowały szeroki zakres analiz toksykologicznych, genotoksycznych, kancerogennych oraz wpływu na reprodukcję. Ekspozycje stosowane w badaniach były porównywalne do klinicznych u ludzi. W badaniach na myszach, szczurach i psach zaobserwowano ograniczone działania toksyczne, głównie w układzie krwiotwórczym (zmniejszenie parametrów erytrocytarnych), układzie krzepnięcia (wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji), wątrobie (przerost hepatocytów, wakuolizacja, wzrost enzymów wątrobowych) oraz tarczycy (przerost pęcherzyków). Skojarzenie z rytonawirem nasilało niektóre zmiany, w tym włóknienie wysepek trzustkowych u samców szczurów. U psów nie stwierdzono istotnych działań toksycznych przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. W badaniach reprodukcyjnych darunawir nie wpływał na płodność przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę (AUC 0,5-krotny w stosunku do dawek klinicznych), a teratogenność nie została wykazana u szczurów, królików i myszy, choć obserwowano przejściowe opóźnienia rozwojowe potomstwa, nasilone w skojarzeniu z rytonawirem.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczne, badanie kancerogenne, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czerwone ciałka krwi, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt toksyczny, ekspozycja kliniczna, enzymy mikrosomalne wątroby, enzymy wątrobowe, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, hormon tarczycy, implantacja zarodka, nerczyca, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia, rak wątrobowokomórkowy, stężenie leku w osoczu, substancja czynna, test Amesa, test mikrojądrowy, tromboplastyna, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych, wpływ na reprodukcję
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Synoptis 600 mg

Badania przedkliniczne darunawiru wykazały ograniczoną toksyczność przy wielokrotnym podaniu u myszy, szczurów i psów, obejmującą głównie układ krwiotwórczy (zmniejszenie parametrów erytrocytarnych, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny), wątrobę (przerost hepatocytów, wakuolizacja, wzrost enzymów wątrobowych) oraz tarczycę (przerost pęcherzyków). W skojarzeniu z rytonawirem obserwowano nasilenie tych efektów oraz włóknienie wysepek trzustkowych u samców szczurów. Nie stwierdzono poważnych działań toksycznych u psów przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. Wpływ na reprodukcję ograniczał się do toksyczności matczynej, bez teratogenności, a rozwój pourodzeniowy u szczurów charakteryzował się przejściowym zmniejszeniem masy ciała potomstwa i opóźnieniem otwarcia oczu i uszu. Zwiększona śmiertelność i drgawki u młodych szczurów poddanych leczeniu przed 23 dniem życia wskazują na przeciwwskazanie stosowania darunawiru z rytonawirem u dzieci poniżej 3 lat.
aberracje chromosomowe, badanie kancerogenności, bariera krew-mózg, czerwone krwinki, darunawir, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja kliniczna, enzymy mikrosomalne wątroby, enzymy wątrobowe, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, mutacja bakterii, nerczyca, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przerost hepatocytów, przewlekła nefropatia, rozwój przed- i pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, rytonawir, test mikrojądrowy, toksyczność wielokrotnego podania, tromboplastyna po aktywacji, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, włóknienie wysepek trzustkowych, wpływ na reprodukcję
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Aurovitas 800 mg

Darunawir, składnik aktywny preparatu Darunavir Aurovitas, wykazuje ograniczone działania toksyczne w badaniach przedklinicznych na zwierzętach. U gryzoni obserwowano zmiany w układzie krwiotwórczym, krzepnięcia, wątrobie (przerost hepatocytów, wakuolizacja, wzrost enzymów wątrobowych) oraz tarczycy (przerost pęcherzyków). W skojarzeniu z rytonawirem nasilenie tych efektów było nieznaczne, z dodatkowym włóknieniem wysepek trzustkowych u samców szczurów. U psów nie stwierdzono istotnych działań toksycznych przy ekspozycji klinicznej. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów odnotowano zmniejszenie liczby ciałek żółtych i implantacji zarodków jedynie przy toksycznym działaniu na matkę, bez wpływu na płodność przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę (AUC 0,5-krotny dawek klinicznych). Badania teratogenności nie wykazały efektów teratogennych, choć ekspozycja była niższa niż kliniczna. W okresie przed- i pourodzeniowym obserwowano przejściowe opóźnienia rozwojowe potomstwa oraz zmniejszoną przeżywalność przy stosowaniu darunawiru z rytonawirem, prawdopodobnie z powodu ekspozycji przez mleko matki lub toksyczności matczynej.
aberracja chromosomowa, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czerwone ciałka krwi, częściowa tromboplastyna, drgawki, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, enzymy mikrosomalne wątroby, enzymy wątrobowe, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, hormon tarczycy, implantacja zarodka, nerczyca, nowotwór złośliwy, przerost hepatocytów, przerost tarczycy, przewlekła nefropatia, rak wątrobowokomórkowy, test Amesa, test mikrojądrowy, układ enzymatyczny, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Synoptis 300 mg

Badania przedkliniczne darunawiru, przeprowadzone na myszach, szczurach i psach, wykazały ograniczone działania toksyczne, głównie dotyczące układu krwiotwórczego, krzepnięcia, wątroby oraz tarczycy. Wątroba wykazywała przerost hepatocytów, wakuolizację i wzrost aktywności enzymów wątrobowych, natomiast tarczyca przerost pęcherzyków. Skojarzenie darunawiru z rytonawirem nasilało te zmiany oraz zwiększało częstość włóknienia wysepek trzustkowych u samców szczurów. U psów nie stwierdzono poważniejszych działań toksycznych przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawki toksyczne dla matki powodowały zmniejszenie liczby ciałek żółtych i implantacji zarodków, jednak dawki do 1000 mg/kg/dobę (AUC 0,5-krotny w stosunku do dawek klinicznych) nie wpływały na płodność ani teratogenezę. W okresie przed- i pourodzeniowym obserwowano przejściowe zmniejszenie przyrostu masy ciała potomstwa oraz opóźnienie rozwoju sensorycznego, a u potomstwa karmionego przez matki leczone skojarzeniem darunawiru z rytonawirem stwierdzono obniżoną przeżywalność i opóźnione reakcje na bodźce akustyczne.
aberracja chromosomowa, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, enzymy mikrosomalne wątroby, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, implantacja zarodka, narząd docelowy, nerczyca, odruch wzdrygnięcia, przerost hepatocytów, przewlekła nefropatia postępująca, rak wątrobowokomórkowy, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Sandoz 600 mg

Dane przedkliniczne dotyczące darunawiru wskazują na ograniczone efekty toksyczne po podaniu wielokrotnym u myszy, szczurów i psów, z narządami docelowymi obejmującymi układ krwiotwórczy (zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych), układ krzepnięcia (wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji), wątrobę (rozrost hepatocytów, wakuolizacja, wzrost enzymów wątrobowych) oraz tarczycę (rozrost pęcherzyków). W skojarzeniu z rytonawirem obserwowano nasilenie tych efektów oraz zwiększone włóknienie wysepek trzustkowych u samców szczurów. U psów nie stwierdzono poważniejszych działań toksycznych przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. W badaniach rozrodczości darunawir nie wpływał na płodność przy dawkach do 1000 mg/kg mc./dobę i ekspozycji AUC 0,5-krotnie mniejszej niż u ludzi. Badania teratogenności nie wykazały działania teratogennego przy ekspozycji mniejszej niż kliniczna. W okresie przed- i pourodzeniowym odnotowano przejściowe zmniejszenie przyrostu masy ciała potomstwa oraz opóźnienie otwarcia oczu i uszu, a w skojarzeniu z rytonawirem zmniejszenie liczby potomstwa reagującego na bodźce akustyczne i przeżywalności w okresie laktacji, co ustępowało po zaprzestaniu karmienia mlekiem matki.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczności, badanie teratogenności, bariera krew-mózg, ciałko żółte, częściowa tromboplastyna, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzym mikrosomalny wątroby, enzym wątrobowy, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, hormon tarczycy, implantacja zarodka, mutacja bakterii, nerczyca, parametr czerwonokrwinkowy, przewlekła nefropatia postępująca, rak wątrobowokomórkowy, rozrost hepatocytów, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Accord 150 mg

Badania przedkliniczne darunawiru wykazały ograniczone działania toksyczne po podaniu wielokrotnym u myszy, szczurów i psów, z głównym wpływem na układ krwiotwórczy (zmniejszenie parametrów erytrocytarnych), układ krzepnięcia (wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji), wątrobę (przerost hepatocytów, wakuolizacja, wzrost aktywności enzymów wątrobowych) oraz gruczoł tarczowy (przerost pęcherzyków). Stosowanie darunawiru w skojarzeniu z rytonawirem nasilało nieznacznie te efekty u szczurów, dodatkowo zwiększając częstość zwłóknienia wysepek trzustkowych u samców. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono wpływu na płodność przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę i ekspozycji 0,5-krotnej wartości AUC klinicznej, a teratogenność nie została wykazana przy ekspozycji poniżej klinicznej. U młodych szczurów obserwowano zwiększoną śmiertelność i drgawki związane z wyższymi stężeniami leku w osoczu, wątrobie i mózgu, co wskazuje na niedojrzałość metabolizmu; z tego powodu darunawir z rytonawirem nie jest zalecany u dzieci poniżej 3 lat.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czerwone ciałka krwi, darunawir, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy mikrosomalne wątroby, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, hepatocyt, nefropatia przewlekła, nerczyca, rak wątrobowokomórkowy, rytonawir, tarczyca, test mikrojądrowy, tromboplastyna, układ enzymatyczny, wakuolizacja
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Accord 75 mg

Badania przedkliniczne darunawiru, przeprowadzone na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy), wykazały ograniczone działania toksyczne, głównie w obrębie układu krwiotwórczego (zmniejszenie parametrów erytrocytarnych), układu krzepnięcia (wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji), wątroby (przerost hepatocytów, wakuolizacja, wzrost aktywności enzymów wątrobowych) oraz tarczycy (przerost pęcherzyków). Skojarzenie darunawiru z rytonawirem nasilało te zmiany, dodatkowo obserwowano włóknienie wysepek trzustkowych u samców szczurów. U psów nie stwierdzono istotnych działań toksycznych przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. W badaniach reprodukcyjnych darunawir nie wpływał na płodność do dawki 1000 mg/kg/dobę (AUC 0,5-krotny w stosunku do dawek klinicznych), nie wykazano działania teratogennego, jednak u potomstwa szczurów obserwowano przejściowe opóźnienia rozwojowe i zmniejszoną przeżywalność przy skojarzeniu z rytonawirem, co może wynikać z ekspozycji przez mleko matki lub toksyczności matczynej.
aberracja chromosomowa, badanie toksyczności, bariera krew-mózg, ciałko żółte, częściowa tromboplastyna, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, enzym wątrobowy, funkcja rozrodcza, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, hormon tarczycy, implantacja zarodków, indukcja enzymów mikrosomalnych, laktacja, metabolizm leków, model zwierzęcy, monoterapia, mutacja bakterii, narząd docelowy, nerczyca, odruch wzdrygnięcia, pole powierzchni pod krzywą, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia, rak wątrobowokomórkowy, rozwój przed- i pourodzeniowy, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Synoptis 75 mg

Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa darunawiru, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z rytonawirem, wykazały ograniczone działania toksyczne u myszy, szczurów i psów. Narządy docelowe obejmowały układ krwiotwórczy, krzepnięcia, wątrobę oraz tarczycę, z obserwowanymi zmianami takimi jak zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny, przerost hepatocytów, wakuolizacja wątroby oraz przerost pęcherzyków tarczycy. W skojarzeniu z rytonawirem nasilenie tych efektów było nieznaczne, z dodatkowym włóknieniem wysepek trzustkowych u samców szczurów. U psów nie stwierdzono poważniejszych działań toksycznych przy ekspozycji klinicznej. W badaniach reprodukcyjnych darunawir nie wykazał działania teratogennego, choć przy toksycznych dawkach dla matki obserwowano zmniejszenie liczby ciałek żółtych i implantacji zarodków. Przejściowe efekty rozwojowe u potomstwa szczurów obejmowały zmniejszenie masy ciała i opóźnienie otwarcia oczu i uszu, a także ograniczoną przeżywalność w okresie laktacji przy skojarzeniu z rytonawirem, co ustępowało po zakończeniu karmienia.
aberracja chromosomowa, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czerwone krwinki, częściowa tromboplastyna, darunawir, dawka toksyczna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy mikrosomalne wątroby, enzymy wątrobowe, gruczolak, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, nerczyca, odruch wzdrygnięcia, pęcherzyki tarczycy, przerost hepatocytów, przewlekła nefropatia postępująca, rak wątrobowokomórkowy, rytonawir, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Glenmark 600 mg

Przedkliniczne badania toksyczności darunawiru przeprowadzone na myszach, szczurach i psach wykazały ograniczone działanie toksyczne, głównie na układ krwiotwórczy, krzepnięcia, wątrobę oraz tarczycę. U gryzoni obserwowano zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji, przerost hepatocytów, wakuolizację oraz przerost pęcherzyków tarczycy. Podawanie darunawiru z rytonawirem nasilało te zmiany oraz zwiększało częstość włóknienia wysepek trzustkowych u samców szczurów. U psów nie stwierdzono poważniejszych działań toksycznych przy ekspozycji klinicznej. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów odnotowano zmniejszenie liczby ciałek żółtych i implantacji zarodków przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, bez wpływu na płodność. Nie wykazano działania teratogennego u szczurów, królików i myszy, a ekspozycja w badaniach była niższa niż u ludzi. W okresie przed- i pourodzeniowym obserwowano przejściowe zmniejszenie przyrostu masy ciała potomstwa oraz opóźnienie otwarcia oczu i uszu, a stosowanie darunawiru z rytonawirem wiązało się z obniżoną przeżywalnością potomstwa w okresie laktacji.
aberracja chromosomowa, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czas częściowej tromboplastyny, darunawir, drgawka, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy mikrosomalne wątroby, enzymy wątrobowe, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, hormon tarczycy, implantacja zarodka, mutacja bakterii, nerczyca, parametry czerwonych krwinek, pęcherzyki tarczycy, pole powierzchni pod krzywą, przerost hepatocytów, przewlekła nefropatia postępująca, rak wątrobowokomórkowy, rytonawir, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Zentiva 800 mg

Przedkliniczne badania toksyczności darunawiru, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z rytonawirem, wykazały ograniczone efekty toksyczne u myszy, szczurów i psów przy ekspozycjach porównywalnych do dawek klinicznych. Główne narządy docelowe u gryzoni to układ krwiotwórczy, krzepnięcia, wątroba oraz tarczyca, z obserwowanymi zmianami takimi jak zmniejszenie parametrów erytrocytarnych, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny, rozrost hepatocytów, wakuolizacja oraz rozrost pęcherzyków tarczycy. W terapii skojarzonej z rytonawirem u szczurów odnotowano nieznacznie nasilone zmiany oraz zwiększoną częstość włóknienia wysepek trzustkowych u samców. U psów nie stwierdzono poważnych działań toksycznych przy ekspozycji odpowiadającej dawkom terapeutycznym. Badania reprodukcyjne wykazały brak teratogenności przy ekspozycjach niższych niż kliniczne, jednak odnotowano przejściowe zmniejszenie przyrostu masy ciała potomstwa i opóźnienia rozwojowe w okresie laktacji, zwłaszcza w terapii skojarzonej. U młodych szczurów obserwowano zwiększoną śmiertelność i drgawki związane z wysokimi stężeniami leku, co wskazuje na ograniczenie stosowania darunawiru z rytonawirem u dzieci poniżej 3 lat.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czerwone ciałka krwi, darunawir, drgawki, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, enzymy mikrosomalne wątroby, gruczoł tarczowy, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, implantacja zarodka, nerczyca, przewlekła nefropatia, rak wątrobowokomórkowy, rozrost hepatocytów, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, wątroba, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Aurovitas 600 mg

Darunawir (Darunavir Aurovitas) przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające profil bezpieczeństwa, obejmujące monoterapię oraz terapię skojarzoną z rytonawirem, przy ekspozycji sięgającej poziomu klinicznego. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u gryzoni zaobserwowano ograniczone efekty na układ krwiotwórczy, krzepnięcia, wątrobę (przerost hepatocytów, wakuolizacja, wzrost enzymów wątrobowych) oraz tarczycę (przerost pęcherzyków). Kombinacja z rytonawirem nasilała te zmiany, a u samców szczurów stwierdzono zwiększone włóknienie wysepek trzustkowych. U psów nie wykryto istotnych działań toksycznych przy ekspozycji klinicznej. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono wpływu na płodność ani teratogenności przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę i ekspozycji AUC do 0,5-krotnej klinicznej. W okresie przed- i pourodzeniowym u szczurów odnotowano przejściowe zmniejszenie masy ciała potomstwa, opóźnienie otwarcia oczu i uszu oraz ograniczoną przeżywalność potomstwa przy terapii skojarzonej, prawdopodobnie związane z ekspozycją przez mleko matki i toksycznością matczyną.
aberracja chromosomowa, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czerwone ciałka krwi, częściowa tromboplastyna, darunawir, drgawki, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy mikrosomalne wątroby, enzymy wątrobowe, gruczoł tarczowy, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, hormon tarczycy, implantacja zarodka, nerczyca, odruch wzdrygnięcia, pole pod krzywą AUC, potencjał rakotwórczy, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia, rak wątrobowokomórkowy, rozwój pourodzeniowy, rytonawir, test Amesa, test mikrojądrowy, test odwracalnej mutacji bakterii, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Okitask

Produkt Okitask zawierający ketoprofen z lizyną, jako NLPZ, wymaga szczególnej ostrożności w trakcie leczenia, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z chorobami przewodu pokarmowego, nerek, wątroby oraz układu sercowo-naczyniowego. Należy unikać łączenia z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza krwawień, owrzodzeń i perforacji przewodu pokarmowego, które mogą wystąpić w każdym momencie terapii. Szczególnie narażeni są pacjenci z chorobą wrzodową w wywiadzie, stosujący jednocześnie aspirynę lub leki przeciwzakrzepowe, a także osoby z niewyrównanym nadciśnieniem tętniczym, kardiomiopatią niedokrwienną, chorobą naczyń obwodowych i mózgowych. W przypadku wystąpienia wysypki, zmian błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości, leczenie należy natychmiast przerwać.
alergiczny nieżyt nosa, aminotransferaza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba tętnic obwodowych, ciężka reakcja skórna, doustny kortykosteroid, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kardiomiopatia niedokrwienna, ketoprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, mizoprostol, nerczyca, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewyraźne widzenie, niewyrównane nadciśnienie tętnicze, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, polekowy ból głowy, polip nosa, porfiria wątrobowa, powikłanie bakteryjne ospy wietrznej, pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe zapalenie zatok, skurcz oskrzeli, tętnicze zdarzenie zakrzepowe, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zapalenie wątroby, zawał serca, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Synoptis 800 mg

Badania przedkliniczne darunawiru, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z rytonawirem, wykazały ograniczone działania toksyczne przy ekspozycjach zbliżonych do klinicznych. Główne narządy docelowe u gryzoni to układ krwiotwórczy, krzepnięcia, wątroba oraz tarczyca, gdzie obserwowano m.in. zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny, przerost hepatocytów i pęcherzyków tarczycy oraz podwyższoną aktywność enzymów wątrobowych. Terapia skojarzona nasilała nieznacznie te efekty i zwiększała częstość włóknienia wysepek trzustkowych u samców szczurów. U psów nie stwierdzono poważniejszych działań toksycznych przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. W badaniach reprodukcyjnych darunawir nie wpływał na płodność ani nie wykazywał działania teratogennego przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę (AUC 0,5-krotny dawek klinicznych). W okresie przed- i pourodzeniowym u szczurów odnotowano przejściowe zmniejszenie masy ciała potomstwa oraz opóźnienie rozwoju sensorycznego, a w terapii skojarzonej ograniczenie przeżywalności potomstwa w laktacji, co może wynikać z ekspozycji na lek przez mleko matki lub toksyczności matczynej.
aberracja chromosomowa, bariera krew-mózg, ciałko żółte, darunawir, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, enzymy wątrobowe, narząd docelowy, nerczyca, niedojrzałość układu enzymatycznego, nowotwór wątrobowokomórkowy, odruch wzdrygnięcia, przerost hepatocytów, rak wątrobowokomórkowy, test Amesa, test mikrojądrowy, tromboplastyna, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Glenmark 800 mg

Badania przedkliniczne darunawiru wykazały ograniczoną toksyczność po wielokrotnym podaniu u myszy, szczurów i psów, z głównymi narządami docelowymi obejmującymi układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wątrobę oraz tarczycę. Zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny, przerost hepatocytów, wakuolizację oraz zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, a także przerost pęcherzyków tarczycy. W badaniach na szczurach stwierdzono zmniejszenie liczby ciałek żółtych i implantacji zarodków jedynie przy toksyczności matczynej, bez wpływu na płodność przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę (AUC 0,5 razy mniejsza niż u ludzi). Nie wykazano działania teratogennego u szczurów, królików i myszy, a efekty rozwojowe u potomstwa były przejściowe i związane z ekspozycją przez mleko lub toksycznością matczyną. U młodych szczurów do 23-26 dnia życia obserwowano zwiększoną śmiertelność i drgawki, co wiązano z niedojrzałością układu enzymatycznego metabolizującego lek; dlatego darunawiru z rytonawirem nie zaleca się u dzieci poniżej 3 lat.
aberracja chromosomowa, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czas częściowej tromboplastyny, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy mikrosomalne wątroby, enzymy wątrobowe, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, nerczyca, parametry czerwonych krwinek, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia postępująca, rak wątrobowokomórkowy, rozwój pre- i postnatalny, test Amesa, test mikrojądrowy, test odwracalnej mutacji bakterii, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon substancji czynnych
Darunawir – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Badania przedkliniczne darunawiru wykazały ograniczone i odwracalne efekty toksyczne przy ekspozycji porównywalnej do klinicznej, obejmujące zmiany w układzie krwiotwórczym, krzepnięcia, wątrobie (przerost hepatocytów, wakuolizacja, wzrost enzymów wątrobowych) oraz tarczycy (przerost pęcherzyków). W terapii skojarzonej z rytonawirem obserwowano nasilenie tych efektów oraz zwiększoną częstość włóknienia wysepek trzustkowych u samców szczurów. Nie stwierdzono istotnych działań toksycznych u psów przy ekspozycji równej klinicznej. W zakresie rozrodu i rozwoju, darunawir nie wykazywał działania teratogennego ani wpływu na płodność przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę (AUC 0,5-krotny dawki klinicznej), jednak u szczurów zaobserwowano przejściowe zmniejszenie przyrostu masy ciała potomstwa i opóźnienie rozwoju sensorycznego, które ustępowały po zaprzestaniu karmienia. Zwiększona śmiertelność z drgawkami u młodych szczurów (5-11 dni) oraz wyższe stężenia leku w osoczu, wątrobie i mózgu wskazują na niedojrzałość układu enzymatycznego i barierę krew-mózg, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u dzieci poniżej 3 lat.
aberracje chromosomowe, bariera krew-mózg, ciałka żółte, czas częściowej tromboplastyny, czerwone ciałka krwi, darunawir, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja ustrojowa, enzymy mikrosomalne, enzymy wątrobowe, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, nerczyca, pole powierzchni pod krzywą, profil toksyczności, przerost hepatocytów, przerost pęcherzyków tarczycy, przewlekła nefropatia, rak wątrobowokomórkowy, rytonawir, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych, zakażenie HIV
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ketokaps Max

Ketoprofen należy stosować w najmniejszej skutecznej dawce i przez możliwie najkrótszy czas, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów w podeszłym wieku, z chorobą wrzodową przewodu pokarmowego, a także u osób przyjmujących jednocześnie inne NLPZ, doustne kortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny oraz leki przeciwpłytkowe. Ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych, takich jak krwawienia, owrzodzenia czy perforacje, może wystąpić w trakcie całej terapii, nawet bez wcześniejszych objawów. W takich przypadkach konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku. U pacjentów z wysokim ryzykiem zaleca się stosowanie leków osłonowych, np. inhibitorów pompy protonowej lub mizoprostolu.
aminotransferaza, astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, czerwień koszenilowa, hiperkaliemia, inhibitor pompy protonowej, ketoprofen, kortykosteroid doustny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, mizoprostol, nadciśnienie tętnicze, nerczyca, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ospa wietrzna, owrzodzenie, perforacja, pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc, przewlekła niewydolność nerek, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sorbitol, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ketonal forte

Ketonal forte (100 mg ketoprofenu) wymaga stosowania najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego. Lek może maskować objawy infekcji, co wymaga ścisłego monitorowania przebiegu zakażeń, zwłaszcza pozaszpitalnego bakteryjnego zapalenia płuc i powikłań ospy wietrznej. Należy unikać łączenia ketoprofenu z innymi NLPZ oraz lekami zwiększającymi ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego (np. doustne kortykosteroidy, warfaryna, SSRI, ASA). U pacjentów w podeszłym wieku i z historią choroby wrzodowej ryzyko krwawień, owrzodzeń i perforacji jest szczególnie wysokie, co wymaga rozważenia stosowania leków gastroprotekcyjnych (mizoprostol, inhibitory pompy protonowej).
astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa, hiperkaliemia, hipowolemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, nerczyca, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, polipy nosa, pomostowanie tętnic wieńcowych, przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa, przewlekłe zapalenie zatok, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Glenmark 400 mg

Badania przedkliniczne darunawiru, zarówno jako monoterapii, jak i w połączeniu z rytonawirem, wykazały specyficzne działania toksyczne u gryzoni, obejmujące układ krwiotwórczy, krzepnięcia, wątrobę oraz tarczycę. Zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji, przerost hepatocytów, wakuolizację oraz wzrost aktywności enzymów wątrobowych, a także przerost pęcherzyków tarczycy. W terapii skojarzonej z rytonawirem nasiliły się te zmiany, dodatkowo zwiększając częstość włóknienia wysepek trzustkowych u samców szczurów. W badaniach rozrodczości stwierdzono zmniejszenie liczby ciałek żółtych i implantacji zarodków jedynie przy toksyczności dla matki, bez wpływu na płodność przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę (AUC 0,5x ekspozycji klinicznej). Nie wykazano działania teratogennego u szczurów, królików i myszy, choć ekspozycja była niższa niż kliniczna. U młodych szczurów obserwowano zwiększoną śmiertelność i drgawki przy wysokich stężeniach leku, co wiązano z niedojrzałością enzymatyczną metabolizmu, co stanowi podstawę do przeciwwskazania stosowania darunawiru z rytonawirem u dzieci poniżej 3 lat.
aberracja chromosomowa, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czas częściowej tromboplastyny, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzym mikrosomalny wątroby, enzym wątrobowy, gruczoł tarczowy, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, hormon tarczycy, nerczyca, odruch wzdrygnięcia, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał genotoksyczny, przerost hepatocytów, przewlekła nefropatia, rak wątrobowokomórkowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych