ostry wstrząs
Ostry wstrząs to stan zagrożenia życia charakteryzujący się niedostateczną perfuzją tkankową, która prowadzi do upośledzenia dostarczania tlenu i składników odżywczych do tkanek organizmu. Skutkuje to zaburzeniami metabolicznymi i funkcjonalnymi narządów, a nieleczony może prowadzić do niewydolności wielonarządowej i zgonu.
W patofizjologii wstrząsu ostrego kluczową rolę odgrywa hipoperfuzja narządowa, która może być spowodowana różnymi mechanizmami: hipowolemią (utrata krwi, odwodnienie), dysfunkcją serca (wstrząs kardiogenny), nieprawidłową dystrybucją krwi (wstrząs septyczny, anafilaktyczny) lub obstrukcją przepływu krwi (zatorowość płucna, tamponada serca).
Objawy kliniczne obejmują tachykardię, hipotensję, oligurię, zaburzenia świadomości oraz zimną, spoconą skórę (z wyjątkiem wstrząsu septycznego, gdzie skóra może być ciepła). Diagnostyka opiera się na ocenie parametrów hemodynamicznych, stężenia mleczanów, gazometrii oraz monitorowaniu funkcji narządów.
Leczenie ostrego wstrząsu wymaga szybkiej interwencji ukierunkowanej na przyczynę oraz stabilizację parametrów hemodynamicznych. Obejmuje resuscytację płynową, stosowanie leków wazoaktywnych, wsparcie oddechowe oraz leczenie przyczynowe. Kluczowe znaczenie ma wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia, co znacząco wpływa na rokowanie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tetraspan 60 mg/ml HES roztwór do infuzji 60 mg/ml
Tetraspan 60 mg/ml to roztwór do infuzji zawierający hydroksyetyloskrobię (HES) oraz elektrolity w zbalansowanym roztworze, stosowany wyłącznie w początkowym okresie przywracania objętości płynów śródnaczyniowych, z maksymalnym czasem podawania do 24 godzin. Maksymalna dawka dobowa wynosi 30 ml/kg masy ciała (1,8 g HES/kg), co dla pacjenta 70 kg odpowiada 2100 ml (126 g HES). Szybkość infuzji w stanie ostrego wstrząsu nie powinna przekraczać 20 ml/kg/godz. (0,33 ml/kg/min lub 1,2 g HES/kg/godz.). Pierwsze 10-20 ml należy podać powoli, monitorując pacjenta pod kątem reakcji anafilaktycznych i anafilaktoidalnych. W sytuacjach zagrożenia życia dopuszcza się szybkie podanie do 500 ml pod ciśnieniem, po usunięciu powietrza z pojemnika i zestawu infuzyjnego, aby zapobiec zatorowi powietrznemu.
hemodylucja, hydroksyetyloskrobia, infuzja dożylna, infuzja pod ciśnieniem, obserwacja pacjenta, ostry wstrząs, parametry hemodynamiczne, płyny śródnaczyniowe, podanie dożylne, reakcja anafilaktyczna, schorzenia współistniejące, stan zagrożenia życia, terapia infuzyjna, Tetraspan, utrata krwi, zator powietrzny, zestaw infuzyjny, zmiany fizjologiczne - Leksykon substancji czynnych
Hydroksyetyloskrobia – Dawkowanie i sposób podawania
Hydroksyetyloskrobia (HES) w preparacie Tetraspan 60 mg/ml jest wskazana do krótkotrwałego stosowania w początkowym okresie przywracania objętości płynów śródnaczyniowych, z maksymalnym czasem podawania do 24 godzin. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do utraty krwi i stanu hemodynamicznego pacjenta, z maksymalną dawką dobową wynoszącą 30 ml/kg masy ciała (1,8 g HES/kg m.c.), co dla pacjenta 70 kg odpowiada 2100 ml preparatu. Szybkość infuzji w ostrym wstrząsie nie powinna przekraczać 20 ml/kg m.c./h (0,33 ml/kg m.c./min lub 1,2 g HES/kg m.c./h). W sytuacjach zagrożenia życia dopuszczalne jest szybkie podanie do 500 ml roztworu pod ciśnieniem, przy jednoczesnym usunięciu powietrza z pojemnika i zestawu infuzyjnego, aby zapobiec zatorowi powietrznemu. Pierwsze 10-20 ml roztworu należy podawać powoli, monitorując pacjenta pod kątem reakcji anafilaktycznych lub anafilaktoidalnych.