przewodzenie przedsionkowe
Przewodzenie przedsionkowe to proces elektrofizjologiczny, w którym impuls elektryczny generowany w węźle zatokowo-przedsionkowym (węźle SA) rozprzestrzenia się przez mięśniówkę przedsionków do węzła przedsionkowo-komorowego (węzła AV). Jest to kluczowy element prawidłowego cyklu pracy serca, umożliwiający zsynchronizowaną aktywację przedsionków przed skurczem komór.
W warunkach prawidłowych, przewodzenie przedsionkowe charakteryzuje się szybkością 0,8-1,0 m/s i jest widoczne w zapisie EKG jako załamek P. Zaburzenia przewodzenia przedsionkowego mogą manifestować się w postaci wydłużonego, zniekształconego lub rozdwojonego załamka P, co może wskazywać na takie patologie jak przerost przedsionków, bloki międzyprzedsionkowe czy zespół chorej zatoki.
Klinicznie istotne są trzy główne typy bloków międzyprzedsionkowych (IAB): częściowy (wydłużenie załamka P >120 ms), zaawansowany (dwufazowy załamek P w odprowadzeniach II, III i aVF) oraz całkowity (dysocjacja elektryczna przedsionków). Bloki te często współistnieją z arytmiami przedsionkowymi, szczególnie z migotaniem przedsionków, oraz zwiększają ryzyko incydentów zakrzepowo-zatorowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Flekainid – Przedawkowanie
Przedawkowanie flekainidu stanowi stan nagły, wymagający natychmiastowej interwencji ze względu na ryzyko ciężkich zaburzeń hemodynamicznych i elektrofizjologicznych. Objawy kliniczne obejmują niedociśnienie tętnicze, drgawki, bradykardię, bloki przewodzenia (zatokowo-przedsionkowy, przedsionkowo-komorowy) oraz asystolię. W EKG obserwuje się wydłużenie odstępów QRS i QT, co predysponuje do arytmii komorowych. Flekainid może również spowalniać lub odwracać migotanie przedsionków w przebiegu trzepotania przedsionków z szybkim przewodzeniem impulsów, co dodatkowo komplikuje obraz kliniczny. Warto podkreślić, że stężenia leku w osoczu powyżej zakresu terapeutycznego oraz interakcje lekowe zwiększają ryzyko toksyczności, co wymaga monitorowania poziomu flekainidu u pacjentów stosujących leki potencjalnie wchodzące w interakcje.
arytmia komorowa, asystolia, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, dializa, dobutamina, dopamina, drgawki, ECMO, efekt inotropowy ujemny, emulsja tłuszczowa dożylna, flekainid, hemoperfuzja, interakcja lekowa, izoproterenol, lek inotropowy dodatni, migotanie przedsionków, monitorowanie stężenia leku, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, okres półtrwania leku, parametr hemodynamiczny, pompa balonowa, pozaustrojowe utlenowanie krwi, przewodzenie przedsionkowe, przewodzenie śródkomorowe, repolaryzacja mięśnia sercowego, stan nagły, trzepotanie przedsionków, wentylacja mechaniczna, wodorowęglan sodu, wydłużenie odstępu QRS, wydłużenie odstępu QT, wymuszona diureza, zaburzenie elektrofizjologiczne, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zakwaszenie moczu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Seizpat 150 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lakozamidu wykazały, że stężenia leku w osoczu zwierząt doświadczalnych były zbliżone lub nieznacznie wyższe niż u pacjentów, co wskazuje na niewielki margines bezpieczeństwa. U znieczulonych psów podawano lakozamid dożylnie, obserwując przejściowe wydłużenie odstępu PR i zespołu QRS oraz obniżenie ciśnienia tętniczego przy stężeniach odpowiadających maksymalnej dawce klinicznej. Dodatkowo, u psów i małp Cynomolgus w dawkach 15-60 mg/kg zaobserwowano zaburzenia przewodzenia sercowego, takie jak blok przedsionkowo-komorowy. W badaniach na szczurach przy dawkach trzykrotnie przekraczających ekspozycję kliniczną stwierdzono łagodne, odwracalne zmiany w wątrobie (przerost hepatocytów, wzrost enzymów wątrobowych, podwyższenie cholesterolu i trójglicerydów), bez istotnych zmian histopatologicznych, co sugeruje charakter adaptacyjny tych zmian.
blok przedsionkowo-komorowy, cholesterol całkowity, ciśnienie tętnicze, działanie teratogenne, ekspozycja systemowa, elektrokardiogram, enzymy wątrobowe, farmakologia bezpieczeństwa, lek przeciwpadaczkowy, małpa cynomolgus, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, parametry kardiologiczne, przenikanie przez łożysko, przerost hepatocytów, przewodzenie przedsionkowe, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, stężenie leku w osoczu, toksyczność lakozamidu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, trójglicerydy, zaburzenie przewodzenia, zespół QRS, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Seizpat 50 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa lakozamidu wskazują na istotne efekty kardiologiczne, w tym wydłużenie odstępu PR i zespołu QRS oraz obniżenie ciśnienia tętniczego u znieczulonych psów i małp Cynomolgus przy dawkach dożylnych 15-60 mg/kg, odpowiadających stężeniom klinicznym u ludzi. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u szczurów zaobserwowano łagodne, odwracalne zmiany w wątrobie (przerost hepatocytów, wzrost enzymów wątrobowych, cholesterolu i trójglicerydów) przy dawkach trzykrotnie przekraczających ekspozycję kliniczną. W kontekście rozwoju płodowego, brak działania teratogennego, jednak odnotowano zwiększoną śmiertelność okołoporodową i zmniejszenie masy ciała potomstwa u szczurów przy dawkach toksycznych dla samic, z ekspozycją zbliżoną do klinicznej. Lakozamid i jego metabolity przenikają przez łożysko, co podkreśla konieczność ostrożności w stosowaniu u kobiet w ciąży.
badanie toksykologiczne, blok przedsionkowo-komorowy, cholesterol całkowity, ciśnienie tętnicze, działanie hamujące, działanie teratogenne, elektrokardiogram, enzymy wątrobowe, lakozamid, małpa cynomolgus, martwe urodzenie, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przenikanie przez łożysko, przerost hepatocytów, przewodzenie komorowe, przewodzenie przedsionkowe, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, toksyczność, trójglicerydy, zespół QRS, zmiany histopatologiczne