farmakokinetyka furazydyny
Farmakokinetyka furazydyny dotyczy procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania tego leku przeciwbakteryjnego z grupy nitrofuranów. Po podaniu doustnym furazydyna jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego, a jej biodostępność wynosi około 60-80%.
W organizmie furazydyna ulega szybkiej dystrybucji, osiągając maksymalne stężenie w surowicy w ciągu 1-2 godzin po podaniu. Lek w niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza (ok. 20-40%). Szczególnie wysokie stężenia osiąga w moczu, co ma istotne znaczenie w terapii zakażeń układu moczowego.
Metabolizm furazydyny zachodzi głównie w wątrobie poprzez redukcję grupy nitrowej oraz acetylację. Wydalanie leku następuje przede wszystkim przez nerki, zarówno w postaci niezmienionej, jak i metabolitów. Okres półtrwania furazydyny wynosi około 7-8 godzin, co pozwala na stosowanie jej 3-4 razy na dobę.
Ze względu na możliwość kumulacji metabolitów u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek (GFR < 60 ml/min), stosowanie furazydyny u tych chorych wymaga ostrożności lub jest przeciwwskazane przy ciężkiej niewydolności nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Furazydyna – Interakcje
Furazydyna, pochodna nitrofuranu, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie kliniczne. Antagonistyczne działanie wobec pochodnych chinolonu (kwas nalidyksowy, norfloksacyna, kwas oksolinowy) skutkuje hamowaniem ich bakteriostatycznego efektu, co wyklucza jednoczesne stosowanie tych leków. Synergistyczne nasilenie działania przeciwbakteryjnego obserwuje się przy łącznym podawaniu furazydyny z aminoglikozydami i tetracyklinami, co wymaga jednak monitorowania pacjenta. Z kolei jednoczesne stosowanie z chloramfenikolem, rystomycyną, lewomicetyną oraz sulfanilamidami zwiększa ryzyko hemotoksyczności i hamowania czynności układu krwiotwórczego, co stanowi przeciwwskazanie do kojarzenia tych leków. Leki urykozuryczne, takie jak probenecyd w dużych dawkach i sulfinpirazon, zmniejszają wydzielanie kanalikowe furazydyny, prowadząc do jej kumulacji i potencjalnego wzrostu toksyczności, a także obniżenia stężenia leku w moczu poniżej minimalnego stężenia bakteriostatycznego, co osłabia skuteczność terapii.
alkohol etylowy, antagonizm farmakodynamiczny, antybiotyk aminoglikozydowy, atropina, chloramfenikol, działanie antagonistyczne, działanie bakteriostatyczne, działanie farmakologiczne, działanie hemotoksyczne, efekt disulfiramowy, farmakokinetyka furazydyny, inhibitor anhydrazy węglanowej, kwas nalidyksowy, kwas oksolinowy, lek alkalizujący, lek przeciwbakteryjny, lek urykozuryczny, lek zobojętniający sok żołądkowy, lewomicetyna, metoda enzymatyczna, minimalne stężenie bakteriostatyczne, norfloksacyna, pochodna chinolonu, pochodna nitrofuranu, probenecyd, profil bezpieczeństwa, reakcja disulfiramowa, roztwór Benedicta, roztwór Fehlinga, rystomycyna, sulfanilamid, sulfinpirazon, synergizm przeciwbakteryjny, tetracyklina, trójkrzemian magnezu, układ krwiotwórczy, witamina z grupy B, wydzielanie kanalikowe, wynik badania laboratoryjnego, zatokowe przyspieszenie rytmu serca