oporność na terapię

Oporność na terapię, znana również jako oporność lecznicza, to zjawisko, w którym efektywność danej metody leczenia zostaje znacząco zmniejszona lub całkowicie zniesiona. Może dotyczyć różnych dziedzin medycyny, w tym farmakoterapii, radioterapii czy immunoterapii.

W kontekście farmakoterapii, oporność na leki (lekooporność) występuje, gdy patogeny (bakterie, wirusy, grzyby) lub komórki nowotworowe rozwijają mechanizmy pozwalające im przetrwać w obecności substancji, które normalnie powinny je niszczyć. Jest to poważny problem kliniczny, szczególnie widoczny w przypadku antybiotykooporności, lekooporności HIV czy oporności nowotworów na chemioterapię.

Mechanizmy oporności na terapię mogą być różnorodne i obejmują: modyfikacje miejsca docelowego działania leku, zwiększoną ekspresję pompy usuwającej lek z komórki, enzymatyczną inaktywację leku, zmniejszoną przepuszczalność błon komórkowych dla leku, czy aktywację alternatywnych szlaków metabolicznych. W przypadku chorób psychicznych, oporność na leczenie może wynikać z czynników biologicznych, psychologicznych i środowiskowych.

Leczenie chorób opornych na standardową terapię wymaga indywidualnego podejścia, często z wykorzystaniem terapii kombinowanych, leków nowszej generacji lub metod alternatywnych. Kluczowe znaczenie ma również profilaktyka rozwoju oporności, w tym racjonalna farmakoterapia, compliance pacjenta oraz odpowiedni monitoring skuteczności leczenia.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl