światło jelita grubego
Światło jelita grubego to wewnętrzna przestrzeń tego narządu, przez którą przechodzi treść pokarmowa. Stanowi ono ciągłość z światłem jelita cienkiego, rozpoczynając się od zastawki krętniczo-kątniczej (Bauhina), a kończąc w kanale odbytowym.
Średnica światła jelita grubego jest większa niż jelita cienkiego i wynosi około 4-8 cm, przy czym szerokość ta nie jest jednakowa na całej długości. Najszerszą częścią jest kątnica, natomiast światło zwęża się w kierunku odbytnicy. Charakterystyczną cechą są uwypuklenia (haustra) rozdzielone fałdami półksiężycowatymi, które nadają jelitu grubemu workowaty wygląd.
Stan światła jelita grubego ma istotne znaczenie diagnostyczne. Jego zwężenie może wskazywać na procesy nowotworowe, stany zapalne, zmiany bliznowate lub chorobę Leśniowskiego-Crohna. Z kolei poszerzenie światła obserwuje się w niedrożności, megacolon toxicum czy chorobie Hirschprunga. Ocena światła jelita grubego dokonywana jest najczęściej za pomocą kolonoskopii, wlewu doodbytniczego czy tomografii komputerowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lactulosum Hasco 2,5 g/5 ml
Laktuloza ciekła, będąca syntetycznym dwucukrem (4-0-β-D galaktopiranozylo-D-fruktofuranoza), wykazuje minimalne wchłanianie z przewodu pokarmowego, co umożliwia jej specyficzne działanie w okrężnicy. Tam ulega bakteryjnemu rozkładowi przez mikroflorę jelita grubego, głównie bakterie Lactobacillus i Bacteroides, do kwasu mlekowego, mrówkowego, octowego oraz CO₂. Fermentacja ta powoduje obniżenie pH okrężnicy z około 7 do 5-5,5, co stymuluje perystaltykę jelit. Dodatkowo produkty rozkładu laktulozy wywołują efekt osmotyczny, zatrzymując wodę w świetle jelita grubego, co prowadzi do rozluźnienia i zwiększenia masy kału, ułatwiając defekację u pacjentów z zaparciami.
Bacteroides, defekacja, działanie osmotyczne, encefalopatia wątrobowa, fermentacja bakteryjna, fermentacja laktulozy, hiperamonemia, jon amonowy, kwas mlekowy, Lactobacillus, laktuloza ciekła, perystaltyka jelit, ruchy perystaltyczne, stężenie amoniaku we krwi, światło jelita grubego, syntetyczny dwucukier, zaparcie - Leksykon substancji czynnych
Sód diwodorofosforan – Właściwości farmakodynamiczne
Sód diwodorofosforan jednowodny (Natrii dihydrophosphas monohydricus) jest składnikiem hipertonicznego roztworu fosforanów sodu stosowanego doodbytniczo, np. w preparacie Rectanal Enema, gdzie występuje w stężeniu 14 g/100 ml roztworu (przeliczone na substancję bezwodną) wraz z disodu fosforanem dwunastowodnym w stężeniu 5 g/100 ml. Mechanizm działania opiera się na właściwościach osmotycznych – substancja zapobiega wchłanianiu wody w świetle jelita grubego, co prowadzi do zmiękczenia i zwiększenia objętości mas kałowych oraz natychmiastowego pobudzenia odruchu defekacji. Preparaty te należą do grupy środków przeczyszczających stosowanych w celu oczyszczenia jelita grubego, podawanych w formie wlewki doodbytniczej.
disodu fosforan dwunastowodny, działanie osmotyczne, klasyfikacja ATC, oczyszczanie jelita grubego, odruch defekacji, podanie doodbytnicze, roztwór doodbytniczy, sód diwodorofosforan jednowodny, środek przeczyszczający, światło jelita grubego, wchłanianie wody, właściwość osmotyczna, wlewka doodbytnicza, zmiękczenie mas kałowych