rekonstytucja roztworu
Rekonstytucja roztworu to proces przygotowania leku do podania poprzez rozpuszczenie lub rozcieńczenie substancji leczniczej w odpowiednim rozpuszczalniku. Jest to kluczowy etap w farmacji klinicznej, szczególnie w przypadku leków dostępnych w postaci liofilizowanej lub sproszkowanej.
Prawidłowa rekonstytucja ma kluczowe znaczenie dla skuteczności i bezpieczeństwa terapii. Wymaga przestrzegania ścisłych procedur dotyczących rodzaju i objętości używanego rozpuszczalnika, techniki mieszania oraz czasu i warunków przechowywania przygotowanego roztworu. Nieprawidłowa rekonstytucja może prowadzić do zmian w stężeniu leku, jego stabilności lub skuteczności.
W praktyce klinicznej rekonstytucja najczęściej dotyczy antybiotyków, cytostatyków, niektórych leków biologicznych oraz preparatów stosowanych w żywieniu pozajelitowym. Proces ten powinien być wykonywany w warunkach aseptycznych, aby zapobiec zanieczyszczeniu mikrobiologicznemu, szczególnie w przypadku leków podawanych drogą parenteralną.
Dla każdego produktu leczniczego wymagającego rekonstytucji, szczegółowe instrukcje są zawarte w Charakterystyce Produktu Leczniczego, a personel medyczny jest zobowiązany do ich ścisłego przestrzegania w celu zapewnienia odpowiedniej jakości i bezpieczeństwa terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Teicoplanin AptaPharma 200 mg
Przeciwwskazania do stosowania leku Teicoplanin AptaPharma obejmują przede wszystkim nadwrażliwość na teikoplaninę lub substancje pomocnicze, w tym sód, którego zawartość wynosi 10 mg na fiolkę zarówno w dawce 200 mg, jak i 400 mg. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest wcześniejsza reakcja alergiczna na teikoplaninę, która może manifestować się od łagodnych reakcji skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne. Przed podaniem leku konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergologicznego. Po rekonstytucji roztwór powinien mieć charakterystyczny wygląd: lekko brązowawy, opalizujący dla dawki 200 mg oraz brązowawy, opalizujący dla dawki 400 mg; odchylenia od tego opisu mogą wskazywać na degradację substancji czynnej lub zanieczyszczenie i stanowią przeciwwskazanie do podania.
antybiotyk glikopeptydowy, charakterystyka produktu leczniczego, degradacja substancji czynnej, działanie niepożądane, infuzja, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na substancje, przerwanie terapii, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, rekonstytucja roztworu, roztwór do wstrzykiwań, substancja pomocnicza, teikoplanina, wankomycyna, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Trabectedin EVER PHARMA 0,25 mg
Trabectedin EVER PHARMA jest lekiem przeciwnowotworowym dostępnym w formie proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, w dawkach 0,25 mg i 1 mg trabektedyny na fiolkę. Po rekonstytucji odpowiednio 5 ml (dla 0,25 mg) lub 20 ml (dla 1 mg) jałowej wody do wstrzykiwań uzyskuje się roztwór o stężeniu 0,05 mg/ml trabektedyny. Roztwór ten wymaga dalszego rozcieńczenia w roztworze chlorku sodu 0,9% lub glukozy 5% przed podaniem dożylnym, z zachowaniem odpowiednich objętości rozcieńczalnika w zależności od drogi podania (≥ 50 ml dla cewnika centralnego, ≥ 1000 ml dla żył obwodowych). Preparat należy stosować zgodnie z zasadami aseptyki, a po przygotowaniu podać natychmiast lub przechowywać maksymalnie 24 godziny w 2-8°C, jeśli rekonstytucja odbyła się w kontrolowanych warunkach aseptycznych. Nieotwarte fiolki przechowuje się w lodówce (2-8°C) przez 2 lata (0,25 mg) lub 3 lata (1 mg).
arginina, cewnik żyły centralnej, infuzja dożylna, kwas cytrynowy, kwas fosforowy, lek cytotoksyczny, mikrobiologia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, płyn infuzyjny, precypitacja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, rekonstytucja roztworu, substancja czynna, substancja pomocnicza, technika aseptyczna, terapia skojarzona, trabektedyna, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań, wszczepialny system dostępu żylnego, żyła obwodowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cefotaxime Dali Pharma 0,5 g
Cefotaxime Dali Pharma to antybiotyk cefalosporynowy III generacji, zawierający 0,5 g cefotaksymu sodowego (0,524 g cefotaksymu sodowego na fiolkę), stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych wywołanych przez patogeny wrażliwe na cefotaksym. Preparat zawiera 2,1 mmol (48 mg) sodu na gram, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Wskazania obejmują zakażenia dróg oddechowych, gardła, nosa i uszu, układu moczowego, skóry i tkanek miękkich, kości i stawów, narządów płciowych, jamy brzusznej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, boreliozę w stadium II i III, posocznicę oraz zapalenie wsierdzia. Cefotaksym wykazuje dobrą penetrację do płynu mózgowo-rdzeniowego i jest stosowany także w profilaktyce okołooperacyjnej u pacjentów z wysokim ryzykiem zakażeń, zwłaszcza w zabiegach chirurgicznych przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, układu moczowo-płciowego oraz ortopedycznych z implantami.
angina bakteryjna, antybiotyk cefalosporynowy, bezobjawowa bakteriuria, borelioza, cefotaksym sodowy, cellulitis, choroba z Lyme, dieta niskosodowa, etiologia bakteryjna, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakteryjna, patogen, patogen wielooporny, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie parenteralne, posocznica, profilaktyka okołooperacyjna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rekonstytucja roztworu, rzeżączka, septyczne zapalenie stawów, terapia przeciwbakteryjna, zapalenie kości i szpiku, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wsierdzia, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ertapenem AptaPharma 1 g
Produkt leczniczy Ertapenem AptaPharma jest dostępny w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, zawierającego 1 g ertapenemu sodowego na fiolkę. Substancje pomocnicze to sodu wodorowęglan (E500) oraz sodu wodorotlenek (E524) do ustalenia pH 7,5. Każda fiolka zawiera około 6 mEq sodu (137 mg), co jest istotne u pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie. Produkt po rekonstytucji wodą do wstrzykiwań lub roztworem chlorku sodu 0,9% (10 mL) daje koncentrat około 100 mg/mL, który następnie rozcieńcza się do odpowiedniego stężenia (np. 20 mg/mL u dzieci) i podaje w infuzji trwającej 30 minut. Nie należy stosować rozpuszczalników zawierających D-glukozę ani mieszać z innymi lekami bez potwierdzonej kompatybilności. Produkt jest przeznaczony do jednorazowego użycia i wymaga odpowiedniego przygotowania zgodnie z zaleceniami dla różnych grup wiekowych.
aspekt mikrobiologiczny, badanie zgodności, chlorek potasu, chlorek sodu, dieta niskosodowa, ertapenem, guma chlorobutylowa, heparyna sodowa, infuzja dożylna, koncentrat do infuzji, niezgodność farmaceutyczna, podanie dożylne, rekonstytucja, rekonstytucja roztworu, stabilność roztworu, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu, wodorowęglan sodu - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Anidulafungin Synoptis 100 mg
Produkt leczniczy Anidulafungin Synoptis, zawierający 100 mg anidulafunginy w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (3,33 mg/ml po rekonstytucji, 0,77 mg/ml po rozcieńczeniu, pH 3,5-5,5), nie wykazuje wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, co zostało potwierdzone w punkcie 4.7 Charakterystyki Produktu Leczniczego jako „Nie dotyczy”. Podanie leku odbywa się wyłącznie w warunkach szpitalnych w formie wlewu dożylnego, co wyklucza możliwość jednoczesnego prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn przez pacjenta podczas terapii. Lekarz powinien jednak uwzględnić, że po zakończeniu hospitalizacji pacjent może mieć ograniczenia w prowadzeniu pojazdów wynikające z jego stanu klinicznego lub interakcji z innymi lekami przyjmowanymi po wypisie.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Pemetrexed Eugia 500 mg
Pemetrexed Eugia jest dostępny w postaci liofilizowanego proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji w dawkach 100 mg i 500 mg (pemetreksed disodowy 2,5-wodny). Po rekonstytucji stężenie wynosi 25 mg/ml, a każda fiolka zawiera odpowiednio około 11 mg lub 54 mg sodu jako substancji pomocniczej. Preparat zawiera mannitol, kwas solny i wodorotlenek sodu do ustalenia pH (6,6–7,8). Roztwór po rekonstytucji i rozcieńczeniu do 100 ml 0,9% NaCl podaje się wyłącznie dożylnie w ciągu 10 minut. Przygotowanie wymaga aseptycznych warunków, a roztwór należy wizualnie ocenić pod kątem cząstek stałych i zmiany barwy przed podaniem.
guma bromobutylowa, kwas solny, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, niezgodność fizyczna, pemetreksed, podanie pozajelitowe, polichlorek winylu, proszek do sporządzania koncentratu, rekonstytucja roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór Ringera z mleczanami, trwałość fizykochemiczna, warunki aseptyczne, wlew dożylny, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Vortemyel 1 mg
Produkt leczniczy Vortemyel zawiera 1 mg bortezomibu w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań dożylnych. Po rekonstytucji 1 ml roztworu zawiera 1 mg substancji czynnej, a pH roztworu mieści się w zakresie 4-7. Proszek rozpuszcza się w 1 ml 0,9% roztworu chlorku sodu (9 mg/ml) w ciągu mniej niż 2 minut, uzyskując klarowny, bezbarwny roztwór. Produkt zawiera mannitol jako stabilizator i jest przeznaczony wyłącznie do podania dożylnego; podanie dooponowe jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zgonu. Przygotowanie leku wymaga zachowania aseptyki oraz stosowania środków ochrony osobistej ze względu na cytotoksyczność bortezomibu.
bortezomib, chlorek sodu, fiolka, guma bromobutylowa, kwas boronowy, lek cytotoksyczny, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, podanie dożylne, produkt leczniczy, proszek liofilizowany, rekonstytucja, rekonstytucja roztworu, stabilność fizyko-chemiczna, strzykawka, technika aseptyczna, warunki aseptyczne, związek cytotoksyczny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Urokinase medac 10 000 j.m.
Urokinase medac to preparat zawierający ludzką urokinazę ekstrahowaną z moczu, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Każda fiolka zawiera 10 000 j.m. substancji czynnej. Po rekonstytucji proszek rozpuszcza się w 2 ml wody do wstrzykiwań, uzyskując przezroczysty, bezbarwny roztwór, który można dalej rozcieńczyć roztworem chlorku sodu 0,9% lub glukozą 5% bądź 10%. Preparat zawiera także substancje pomocnicze, takie jak disodu wodorofosforan dwunastowodny, sodu diwodorofosforan dwuwodny oraz albuminę ludzką, które stabilizują pH i aktywność biologiczną urokinazy.
albumina ludzka, disodu wodorofosforan, guma chlorobutylowa, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, sodu diwodorofosforan, stabilność chemiczna i fizyczna, szkło borokrzemianowe, urokinaza, urokinaza ludzka, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań, wstrzykiwanie lub infuzja, zgodność farmaceutyczna - Leksykon substancji czynnych
Fibrynogen ludzki – Dawkowanie i sposób podawania
Fibrynogen ludzki jest kluczowym białkiem układu krzepnięcia stosowanym w preparatach leczniczych takich jak Riastap i Tisseel Lyo, które wymagają precyzyjnego dawkowania i monitorowania. Riastap, zawierający 1 g fibrynogenu w proszku do sporządzania roztworu do infuzji, podaje się dożylnie, dostosowując dawkę indywidualnie na podstawie poziomu fibrynogenu funkcjonalnego w osoczu (norma 1,5-4,5 g/l, krytyczny poziom 0,5-1,0 g/l). Początkowa dawka przy nieznanym poziomie wynosi 70 mg/kg mc., a dalsze dawkowanie oblicza się ze wzoru: Dawka (mg/kg) = [Poziom docelowy (g/l) – poziom zmierzony (g/l)] / 0,017. Poziomy docelowe zależą od nasilenia krwawienia: minimum 1,0 g/l przez 3 dni przy nieznacznych krwawieniach oraz minimum 1,5 g/l przez 7 dni przy krwawieniach znacznych, np. wewnątrzczaszkowych. Szybkość podania nie powinna przekraczać 5 ml/min. Terapia powinna być prowadzona pod ścisłym nadzorem specjalisty, z regularnym monitorowaniem parametrów koagulacji, także u pacjentów pediatrycznych, gdzie dawkowanie jest analogiczne do dorosłych. Tisseel Lyo to preparat miejscowy, zawierający 91 mg/ml fibrynogenu, stosowany jako klej tkankowy w chirurgii. Dawkowanie jest indywidualne i zależy od rodzaju zabiegu, wielkości powierzchni do pokrycia oraz techniki aplikacji (bezpośrednia lub rozpylanie). Standardowo 2 ml (1 ml roztworu fibrynogenu + 1 ml trombiny) pokrywa około 10 cm², a stosowane dawki wahają się od 4 do 20 ml, z maksymalnym ciśnieniem rozpylania 2,0 bara w chirurgii otwartej i 1,5 bara w laparoskopowej. Nakładanie powinno odbywać się na suchą, dobrze widoczną powierzchnię, w cienkich warstwach, unikając nakładania na już spolimeryzowaną warstwę. Bezpieczeństwo stosowania u dzieci i młodzieży nie jest jednoznacznie ustalone. Przed terapią należy dokładnie zebrać wywiad dotyczący historii krwawień, chorób współistniejących, stosowanych leków oraz potencjalnych reakcji alergicznych na białka osocza. Regularne monitorowanie i dostosowanie dawkowania są kluczowe dla skuteczności i bezpieczeństwa leczenia fibrynogenem ludzkim.
antykoagulant, badania koagulologiczne, białko osocza ludzkiego, chirurgia małoinwazyjna, fibrynogen ludzki, infuzja, klej tkankowy, krwawienie menstruacyjne, krwawienie śródmięśniowe, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z nosa, leki przeciwpłytkowe, niedobór fibrynogenu, parametry krzepnięcia, poziom fibrynogenu, produkt krwiopochodny, rana oparzeniowa, rekonstytucja roztworu, rozległa rana, technika podania, układ krzepnięcia, uraz głowy, urządzenie odsysające, zaburzenia hemostazy, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia wątroby, ziarninowanie - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ganciclovir Accord 500 mg
Produkt leczniczy Ganciclovir Accord 500 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na gancyklowir, walgancyklowir lub substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność około 46 mg sodu w każdej fiolce, co może mieć znaczenie u pacjentów na diecie niskosodowej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także karmienie piersią – pacjentki powinny zaprzestać karmienia przed rozpoczęciem terapii. Lekarz powinien dokładnie ocenić ryzyko i korzyści przed wdrożeniem leczenia, uwzględniając te kryteria.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Controloc 40 mg
Controloc 40 mg jest dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, zawierającego 40 mg pantoprazolu sodowego w fiolce o objętości 10 ml. Substancje pomocnicze, takie jak disodu edetynian i sodu wodorotlenek, zapewniają stabilność chemiczną i fizyczną produktu. Rekonstytucja polega na dodaniu 10 ml 0,9% roztworu chlorku sodu (9 mg/ml) do fiolki, co daje przejrzysty, żółtawy roztwór. Roztwór można podać dożylnie bezpośrednio lub po rozcieńczeniu w 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy (55 mg/ml). Podanie powinno trwać od 2 do 15 minut, a do rozcieńczania należy używać wyłącznie pojemników szklanych lub plastikowych. Mieszanie z innymi lekami jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko interakcji.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Tiopental Panpharma 1 g
Tiopental Panpharma jest dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań w dawkach 500 mg i 1 g, zawierając odpowiednio 470 mg i 940 mg tiopentalu sodu. Preparat charakteryzuje się żółtawobiałym zabarwieniem i nie zawiera substancji pomocniczych poza węglanem sodu. Istotnym aspektem jest zawartość sodu: 53 mg (2,30 mmol) w dawce 500 mg oraz 106 mg (4,61 mmol) w dawce 1 g, co należy uwzględnić u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Produkt wymaga rozpuszczenia w wodzie do wstrzykiwań lub 0,9% roztworze chlorku sodu, tworząc roztwory o stężeniu 2,5% lub 5%, które należy stosować niezwłocznie po przygotowaniu, unikając obecności osadu.
choroba układu sercowo-naczyniowego, czystość mikrobiologiczna, niezgodność farmaceutyczna, odczyn zasadowy, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór zwiększający objętość krwi, tiopental sodu, trwałość chemiczna, węglan sodu, woda do wstrzykiwań, wytrącenie osadu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tigecycline Viatris 50 mg
Bezwzględne przeciwwskazania do stosowania tygecykliny obejmują nadwrażliwość na substancję czynną tygecyklinę oraz na jakąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie Tigecycline Mylan. Lek dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji, zawierającego 50 mg tygecykliny w liofilizowanym krążku, a po rekonstytucji 1 ml roztworu zawiera 10 mg tygecykliny. Drugim istotnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość krzyżowa z antybiotykami z grupy tetracyklin, co wynika z podobieństwa strukturalnego glicylcyklin do tetracyklin. W wywiadzie alergologicznym należy uwzględnić reakcje na doksycyklinę, minocyklinę czy tetracyklinę, gdyż ich obecność stanowi przeciwwskazanie do terapii tygecykliną.
antybiotyk tetracyklinowy, duszność, działanie niepożądane, glicylcyklina, liofilizacja, nadwrażliwość krzyżowa, obrzęk naczynioruchowy, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rekonstytucja roztworu, roztwór do infuzji, skuteczność terapeutyczna, tetracyklina, tygecyklina, wywiad alergologiczny - Leksykon substancji czynnych
Inhibitor alfa1-proteinazy – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Inhibitor alfa1-proteinazy, substancja czynna leku Rymphysia (dostępnego w dawkach 500 mg i 1000 mg, zawierającego około 20 mg/ml białka po rekonstytucji), jest białkiem endogennym pozyskiwanym z ludzkiego osocza. W populacji kobiet ciężarnych brak jest kontrolowanych badań klinicznych oraz badań na modelach zwierzęcych oceniających bezpieczeństwo stosowania inhibitora alfa1-proteinazy, jednak ze względu na jego endogenny charakter ryzyko teratogenności lub szkodliwego wpływu na płód przy zalecanych dawkach jest oceniane jako niskie. Stosowanie leku w ciąży powinno być rozważane jedynie wtedy, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a pacjentka powinna być poinformowana o ograniczonych danych klinicznych w tym zakresie.
białko endogenne, działanie szkodliwe na płód, farmakoterapia, inhibitor alfa1-proteinazy, kontrolowane badanie kliniczne, korzyść terapeutyczna, ludzki inhibitor alfa1-proteinazy, ludzkie osocze, mleko kobiece, model zwierzęcy, płodność, proszek i rozpuszczalnik, rekonstytucja roztworu, roztwór do infuzji, Rymphysia, stosunek korzyści do ryzyka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Detimedac 500 mg 500 mg
Dakarbazyna, substancja czynna leku Detimedac, wymaga stosowania przez doświadczonych specjalistów onkologii lub hematologii, z uwzględnieniem precyzyjnego dawkowania dostosowanego do wskazań klinicznych, stanu pacjenta oraz schematu terapeutycznego. Lek jest wrażliwy na światło, dlatego po rekonstytucji roztwór musi być chroniony przed ekspozycją, a podawanie powinno odbywać się za pomocą światłoodpornego zestawu infuzyjnego. Podanie pozanaczyniowe może powodować ból i uszkodzenie tkanek, co wymaga natychmiastowego przerwania infuzji i zmiany miejsca podania. Dawkowanie w czerniaku przerzutowym obejmuje schemat 5-dniowy (200-250 mg/m²/dobę przez 5 dni co 3 tygodnie) lub 1-dniowy (850 mg/m² co 3 tygodnie), w chorobie Hodgkina stosuje się 375 mg/m² co 15 dni w schemacie ABVD, a w mięsakach tkanek miękkich 250 mg/m² przez 1-5 dni co 3 tygodnie w schemacie ADIC. Podawanie odbywa się dożylnie, w dawkach do 200 mg/m² jako iniekcja, a powyżej jako infuzja trwająca 15-30 minut.
chemioterapia skojarzona, choroba Hodgkina, czerniak przerzutowy, czynność nerek, czynność wątroby, dakarbazyna, hematologia, infuzja dożylna, iniekcja dożylna, leczenie podtrzymujące, lek przeciwwymiotny, mięsak tkanek miękkich, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, onkologia, parametry laboratoryjne, podanie dożylne, rekonstytucja roztworu, schemat ABVD, schemat ADIC, wynaczynienie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Teicoplanin AptaPharma 400 mg
Przedawkowanie teikoplaniny, antybiotyku glikopeptydowego dostępnego w dawkach 200 mg i 400 mg (odpowiednio ≥200 000 j.m. i ≥400 000 j.m.) w postaci roztworu do wstrzykiwań, wymaga szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza w populacji pediatrycznej. Opisano przypadek 29-dniowego niemowlęcia, które otrzymało dożylnie 400 mg (95 mg/kg masy ciała), co znacznie przekroczyło standardowe dawkowanie i wywołało objaw pobudzenia psychomotorycznego. Dane kliniczne dotyczące przedawkowania są ograniczone, jednak u noworodków objawy obejmują głównie pobudzenie i niepokój. Po rekonstytucji preparat tworzy roztwór o charakterystycznym brązowym, opalizującym zabarwieniu, co jest istotne dla prawidłowego rozpoznania i podania leku.
aktywność psychomotoryczna, antybiotyk glikopeptydowy, dawkowanie standardowe, dializa otrzewnowa, hemodializa, leczenie objawowe, metoda nerkozastępcza, parametry życiowe, pobudzenie u niemowląt, populacja pediatryczna, proszek do sporządzania roztworu, przedawkowanie leku, rekonstytucja roztworu, teicoplanin, teikoplanina - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cefepime Solufarma 1000 mg
Cefepime Solufarma, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, może być podawany dożylnie (i.v.) lub domięśniowo (i.m.), przy czym preferowaną drogą w ciężkich zakażeniach i wstrząsie septycznym jest podanie dożylne. Standardowe dawkowanie u dorosłych i dzieci powyżej 40 kg z prawidłową czynnością nerek wynosi 2 g i.v. co 12 godzin w ciężkich zakażeniach oraz co 8 godzin w zakażeniach zagrażających życiu. Leczenie trwa zwykle 7-10 dni, z możliwością wydłużenia w ciężkich przypadkach. U pacjentów w podeszłym wieku bez zaburzeń nerkowych nie wymaga się modyfikacji dawki. W przypadku niewydolności nerek dawkowanie należy dostosować zgodnie z klirensem kreatyniny, obliczanym wzorem Cockcrofta-Gaulta, z dawkami podtrzymującymi od 2 g co 12 godzin (klirens ≥ 50 ml/min) do 1 g raz dziennie (klirens < 10 ml/min), a u pacjentów dializowanych – 500 mg po hemodializie.
bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, cefepim, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężkie zakażenie, dawka nasycająca, gorączka neutropeniczna, hemodializa, klirens kreatyniny, leczenie empiryczne, model farmakokinetyczny, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, podanie domięśniowe, podanie dożylne, rekonstytucja roztworu, wlew dożylny, wstrząs septyczny, zakażenie dróg moczowych, zapalenie płuc - Leksykon leków
Skład i postać leku – Cefepime AptaPharma 1 g
Cefepime AptaPharma jest dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań w dawkach 1 g i 2 g cefepimu (odpowiednio 1,19 g i 2,38 g cefepimu dichlorowodorku jednowodnego). Po rekonstytucji roztwór ma pH w zakresie 4,2-5,2 oraz osmolalność 383-389 mOsmol/kg. Substancją pomocniczą jest arginina (około 721 mg/g cefepimu), która stabilizuje pH roztworu. Preparat można podawać dożylnie (wstrzyknięcie 3-5 minut lub infuzja 30 minut) lub domięśniowo (1 g cefepimu rozpuszczony w 3 mL wody do wstrzykiwań lub roztworu lidokainy 0,5-1%). Do rekonstytucji stosuje się wodę do wstrzykiwań lub inne kompatybilne rozpuszczalniki, a roztwory dożylne można rozcieńczać w chlorku sodu 0,9%, glukozie 5% lub 10% oraz roztworze mleczanu Ringera. Nie wolno mieszać leku z innymi preparatami w tej samej strzykawce lub infuzji, a podanie jednoczesne z innymi antybiotykami wymaga stosowania oddzielnych dróg podania.
Stabilność chemiczna i fizyczna rekonstytuowanego roztworu wynosi 7 dni w temperaturze 2-8°C oraz 24 godziny w temperaturze poniżej 25°C, jednak z mikrobiologicznego punktu widzenia zaleca się natychmiastowe zużycie po przygotowaniu. Produkt należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem, a fiolki są wykonane ze szkła typu I z korkiem bromobutylowym i aluminiowym uszczelnieniem typu flip-off (kolor łososiowy dla 1 g i brązowy dla 2 g). Po rekonstytucji roztwór powinien być klarowny, bez widocznych cząstek; żółtawo-bursztynowa barwa nie świadczy o utracie skuteczności. Preparat jest przeznaczony do jednorazowego użytku, a niewykorzystane resztki należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Opakowania zawierają 1, 10 lub 25 fiolek, choć nie wszystkie wielkości mogą być dostępne w obrocie.
arginina, aspekt mikrobiologiczny, cefalosporyna, cefepim, cefepim dichlorowodorek jednowodny, chlorowodorek lidokainy, lek pozajelitowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja roztworu, stabilność chemiczna, warunki aseptyczne, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Hydrocortisone Momaja 100 mg
Hydrocortisone Momaja to lek w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, zawierający 100 mg hydrokortyzonu (odpowiadającego 133,7 mg hydrokortyzonu sodu bursztynianu). Po rekonstytucji 2 ml wody do wstrzykiwań uzyskuje się roztwór o stężeniu 50 mg/ml. Produkt zawiera również około 8,1–8,8 mg sodu (0,4 mmol), co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej. Skład pomocniczy obejmuje sole sodu (dwuwodorofosforan, disodu fosforan, wodorotlenek lub węglan sodu do regulacji pH), a rozpuszczalnik stanowi woda do wstrzykiwań. Produkt jest pakowany w fiolki z bezbarwnego szkła typu III, a rozpuszczalnik w ampułkach typu I o pojemności 2 ml.
dieta o kontrolowanej zawartości sodu, disodu fosforan, hydrokortyzon sodu bursztynian, infuzja dożylna, izotoniczny roztwór soli fizjologicznej, niezgodność farmaceutyczna, proszek do sporządzania roztworu, proszek i rozpuszczalnik, rekonstytucja, rekonstytucja roztworu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, sodu diwodorofosforan, sodu węglan, sodu wodorotlenek, środek konserwujący, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Skład i postać leku – Daptomycin Accordpharma 500 mg
Daptomycin Accordpharma jest dostępny w postaci liofilizowanego proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, w dawkach 350 mg i 500 mg, gdzie po rekonstytucji 1 ml roztworu zawiera 50 mg daptomycyny. Preparat należy rekonstytuować 0,9% roztworem chlorku sodu (9 mg/ml) – odpowiednio 7 ml dla dawki 350 mg i 10 ml dla dawki 500 mg, co zapewnia pH roztworu w zakresie 4,0–5,0. Produkt jest przeznaczony do podawania dożylnego w infuzji trwającej 30 minut (u dorosłych i dzieci powyżej 7 lat) lub w 2-minutowym wstrzyknięciu dożylnym (tylko u dorosłych). U dzieci poniżej 7 lat, przy dawkach 9-12 mg/kg mc., infuzja powinna trwać 60 minut, a szybkie wstrzyknięcie jest przeciwwskazane. Preparat jest fizycznie i chemicznie niezgodny z roztworami glukozy i należy go rozcieńczać wyłącznie 0,9% roztworem chlorku sodu.
antyseptyka, chlorek sodu, daptomycyna, igła medyczna, infuzja dożylna, jałowość, korek z gumy bromobutylowej, liofilizacja, liofilizat, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja roztworu, roztwór antyseptyczny, środek bakteriostatyczny, substancja czynna, substancja pomocnicza, worek infuzyjny, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Meropenem Genoptim 1000 mg
Meropenem Genoptim dostępny jest w dawkach 500 mg i 1000 mg, zawierając meropenem trójwodny w ilości odpowiadającej 500 mg lub 1000 mg bezwodnego meropenemu. Preparat występuje w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, z dodatkiem sodu węglanu (104 mg w fiolce 500 mg, 208 mg w fiolce 1000 mg), co odpowiada odpowiednio 2 mEq i 4 mEq sodu. Roztwór do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego przygotowuje się rozpuszczając proszek w jałowej wodzie do wstrzykiwań, uzyskując stężenie 50 mg/mL, natomiast do infuzji dożylnej stosuje się 0,9% roztwór chlorku sodu lub 5% roztwór glukozy, z końcowym stężeniem od 1 do 20 mg/mL. Przy dawkach powyżej 1 g konieczne jest użycie więcej niż jednej fiolki, a roztwory można łączyć w jednej strzykawce.
5% roztwór glukozy, 9% roztwór chlorku sodu, guma butylowa, igła jałowa, infuzja dożylna, korek gumowy, meropenem trójwodny, niezgodność farmaceutyczna, produkt leczniczy, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja roztworu, uszczelnienie aluminiowe, węglan sodu, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, zanieczyszczenie mikrobiologiczne, zasady aseptyki - Leksykon leków
Skład i postać leku – Biphozyl –
Biphozyl to roztwór do hemodializy i hemofiltracji dostarczany w dwukomorowym worku o łącznej pojemności 5000 ml, podzielonym na małą komorę (250 ml) zawierającą chlorek magnezu sześciowodny (3,05 g/l) oraz dużą komorę (4750 ml) z chlorkiem sodu (7,01 g/l), wodorowęglanem sodu (2,12 g/l), chlorkiem potasu (0,314 g/l) i disodowym fosforanem dwuwodnym (0,187 g/l). Po połączeniu zawartości obu komór uzyskuje się roztwór o pH 7,0–8,0 i teoretycznej osmolarności 290 mOsm/l, zawierający jony Na⁺, K⁺, Mg²⁺, Cl⁻, HPO₄²⁻ oraz HCO₃⁻. Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny i gotowy do natychmiastowego użycia po dokładnym wymieszaniu, z zachowaniem aseptyki. Worek wyposażony jest w port do wstrzykiwań umożliwiający dodanie kompatybilnych leków, które należy wprowadzić przed podłączeniem do obwodu pozaustrojowego, po uprzednim sprawdzeniu stabilności i zgodności farmakologicznej w zakresie pH 7,0–8,0.
chlorek magnezu, fosforan disodu, kwas solny, niezgodność farmaceutyczna, obwód pozaustrojowy, opakowanie handlowe, opakowanie ochronne, osmolarność, port iniekcyjny, rekonstytucja roztworu, roztwór do hemodializy, technika aseptyczna, wodorowęglan sodu, worek dwukomorowy, złącze iniekcyjne, złącze luer - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cefepime AptaPharma 1 g
Cefepime AptaPharma jest dostępny w dawkach 1 g i 2 g w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Dawkowanie u dorosłych zależy od rodzaju zakażenia i czynności nerek, z typowymi schematami: 1 g iv lub im dwa razy na dobę w pozaszpitalnych zakażeniach dróg oddechowych, 2 g iv dwa razy na dobę w niepowikłanym odmiedniczkowym zapaleniu nerek oraz ciężkich zakażeniach, a w ciężkich zakażeniach Pseudomonas 2 g iv trzy razy na dobę. U pacjentów z neutropenią stosuje się 2 g iv 2-3 razy na dobę, wyłącznie w monoterapii. Standardowy czas leczenia wynosi 7-10 dni, z możliwością wydłużenia w cięższych przypadkach. U pacjentów z upośledzoną funkcją nerek (GFR < 50 mL/min) konieczne jest dostosowanie dawki, np. przy klirensie kreatyniny 50-30 mL/min dawka wynosi 1 g dwa razy na dobę, a przy klirensie ≤ 10 mL/min 500 mg raz na dobę. W hemodializie podaje się dawkę nasycającą 1 g, a następnie 500 mg po dializie.
cefepim, dializa otrzewnowa, epizod gorączkowy, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, funkcja nerek, hemodializa, klirens kreatyniny, lek przeciwbakteryjny, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, posocznica, Pseudomonas, rekonstytucja roztworu, roztwór do wstrzykiwań, stężenie kreatyniny, wstrzyknięcie domięśniowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zakażenie dróg moczowych, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie dróg żółciowych, zapalenie płuc - Leksykon leków
Skład i postać leku – Octaplex 1000 j.m.
Octaplex to lek w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do infuzji, dostępny w dawkach 500 j.m. i 1000 j.m., zawierający ludzki czynnik II, VII, IX, X oraz białka C i S. W dawce 500 j.m. zawartość czynników wynosi odpowiednio: czynnik II 280–760 j.m., czynnik VII 180–480 j.m., czynnik IX 500 j.m., czynnik X 360–600 j.m., białko C 260–620 j.m. i białko S 240–640 j.m., natomiast w dawce 1000 j.m. wartości te są dwukrotnie wyższe. Całkowita zawartość białka wynosi 260–820 mg (500 j.m.) i 520–1640 mg (1000 j.m.), z aktywnością swoistą ≥ 0,6 j.m./mg białka (czynnik IX). Substancje pomocnicze obejmują sód (75–125 mg w dawce 500 j.m. i 150–250 mg w dawce 1000 j.m.) oraz heparynę (100–250 j.m. i 200–500 j.m. odpowiednio), co odpowiada 0,2–0,5 j.m. heparyny na j.m. czynnika IX. Preparat wymaga rekonstytucji wodą do wstrzykiwań do uzyskania przezroczystego lub lekko opalizującego roztworu, który należy podawać dożylnie z kontrolą tętna pacjenta i prędkością infuzji początkowo 1 ml/min, następnie 2–3 ml/min.
białko C, białko S, cytrynian trisodu, czynnik IX, czynnik krzepnięcia II, czynnik krzepnięcia IX, czynnik krzepnięcia VII, czynnik krzepnięcia X, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja, rekonstytucja roztworu, skrzep fibrynowy, stabilność chemiczna, woda do wstrzykiwań, zanieczyszczenie bakteryjne, zespół protrombiny ludzkiej, złącze luer lock - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Phoxilium 1,2 mmol/l
Produkt leczniczy Phoxilium, zawierający elektrolity w stężeniach fizjologicznych (m.in. Ca 1,25 mmol/l, Mg 0,6 mmol/l, Na 140 mmol/l, K 4 mmol/l, HPO4 1,2 mmol/l, HCO3 30 mmol/l), jest stosowany w hemodializie i hemofiltracji. Jego skład odzwierciedla naturalne stężenia jonów w organizmie, co minimalizuje ryzyko zaburzeń homeostazy i negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze u pacjentów obu płci. Brak jest jednak danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania Phoxilium u kobiet ciężarnych i karmiących piersią, co wymaga ostrożności i indywidualnej oceny korzyści do ryzyka przed zastosowaniem preparatu w tych grupach.
działanie gonadotoksyczne, hemodializa i hemofiltracja, homeostaza wewnątrzustrojowa, karmienie piersią, leczenie nerkozastępcze, osmolarność, ostra niewydolność nerek, pH roztworu, płodność ciąża laktacja, potencjał reprodukcyjny, rekonstytucja roztworu, stężenie elektrolitów, trymestr ciąży, wiek rozrodczy, wodorofosforan, wodorowęglan, worek dwukomorowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Diphereline SR 22,5 mg 22,5 mg
Diphereline SR 22,5 mg to preparat zawierający 22,5 mg tryptoreliny embonianu, dostępny w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzenia zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu. Po rekonstytucji w 2 ml rozpuszczalnika, każdy 1 ml zawiesiny zawiera 11,25 mg tryptoreliny. Substancje pomocnicze, takie jak kopolimery kwasu mlekowego i glikolowego (PLG 75/25 COOH oraz PLG 85/15 Lauryl ester), mannitol, karmeloza sodowa i polisorbat 80, zapewniają kontrolowane uwalnianie i stabilność zawiesiny. Produkt jest przeznaczony do jednorazowego użycia i wymaga aseptycznej rekonstytucji z dołączonym rozpuszczalnikiem, a następnie podania bezpośrednio po przygotowaniu, aby uniknąć wytrącenia osadu.
fiolka z proszkiem, igła do wstrzykiwań, jednorodna zawiesina, karmeloza sodowa, kopolimer kwasu mlekowego i glikolowego, mannitol, mleczna zawiesina, niezgodność farmaceutyczna, polisorbat 80, przedłużone uwalnianie, rekonstytucja, rekonstytucja roztworu, stężenie terapeutyczne, tryprotelina, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań, wytrącenie osadu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Skład i postać leku – Esomeprazole SUN 40 mg
Esomeprazole SUN to lek w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, zawierający 40 mg esomeprazolu sodowego w każdej fiolce. Substancją pomocniczą jest disodu edetynian oraz sodu wodorotlenek, który reguluje pH roztworu (9,00-11,00). Produkt charakteryzuje się niską zawartością sodu (<1 mmol/fiolka), co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej. Po rekonstytucji roztwór ma osmolalność 300-350 mOsm i powinien być bezbarwny do jasnożółtego, bez obecności cząstek stałych. Fiolki o pojemności 5 ml są wykonane ze szkła typu I i zabezpieczone korkiem z gumy bromobutylowej oraz aluminiowym uszczelnieniem typu flip-off. Produkt należy przechowywać w temperaturze poniżej 30°C, chroniąc przed światłem, a okres ważności wynosi 18 miesięcy od daty produkcji.
disodu edetynian, droga podania, esomeprazol, esomeprazol sodowy, liofilizowany proszek, niezgodność farmaceutyczna, osmolalność, podanie dożylne, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja roztworu, roztwór chlorku sodowego, sodu wodorotlenek, stabilność chemiczna i fizyczna, warunki jałowe, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Piperacillin + Tazobactam Kalceks 4 g + 0,5 g
Dawkowanie Piperacillin + Tazobactam Kalceks jest uzależnione od ciężkości zakażenia, lokalizacji oraz rodzaju patogenów. Standardowa dawka u dorosłych wynosi 4 g piperacyliny i 0,5 g tazobaktamu co 8 godzin, natomiast w ciężkich infekcjach, takich jak szpitalne zapalenie płuc czy neutropenia, zaleca się podawanie co 6 godzin. U pacjentów z niewydolnością nerek dawki dostosowuje się na podstawie klirensu kreatyniny: >40 mL/min – bez zmian, 20-40 mL/min – maksymalnie 4 g + 0,5 g co 8 godzin, <20 mL/min – maksymalnie 4 g + 0,5 g co 12 godzin. Pacjenci poddawani hemodializie wymagają dodatkowej dawki 2 g piperacyliny i 0,25 g tazobaktamu po każdej sesji dializy ze względu na usuwanie 30-50% leku podczas 4-godzinnej dializy. U osób z dysfunkcją wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, a u osób starszych z prawidłową funkcją nerek również nie przewiduje się zmian w schemacie podawania.
dysfunkcja nerek, dysfunkcja wątroby, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, neutropenia, neutropenia z gorączką, odmiedniczkowe zapalenie nerek, piperacylina z tazobaktamem, powikłane zakażenie dróg moczowych, powikłane zakażenie jamy brzusznej, rekonstytucja roztworu, szpitalne zapalenie płuc, terapia przeciwbakteryjna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie stopy cukrzycowej, zapalenie płuc - Leksykon leków
Skład i postać leku – Daptomycin Reddy 350 mg
Daptomycin Reddy jest dostępny w postaci liofilizatu w fiolkach o zawartości 350 mg lub 500 mg daptomycyny, przeznaczonych do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Rekonstytucja odbywa się odpowiednio w 7 ml lub 10 ml 0,9% roztworu chlorku sodu, co daje stężenie 50 mg/ml. Produkt należy przechowywać w temperaturze 2°C–8°C, a po rekonstytucji roztwór zachowuje stabilność fizykochemiczną do 12 godzin w 25°C lub do 48 godzin w 2°C–8°C. Po rozcieńczeniu do infuzji stabilność wynosi 12 godzin w 25°C lub 24 godziny w 2°C–8°C. Preparat nie zawiera konserwantów, dlatego czas i warunki przechowywania po przygotowaniu są odpowiedzialnością użytkownika, a standardowo nie powinny przekraczać 24 godzin w lodówce, chyba że przygotowanie odbywa się w warunkach aseptycznych. Produkt jest fizycznie i chemicznie niezgodny z roztworami glukozy i należy go rekonstytuować oraz rozcieńczać wyłącznie w 0,9% roztworze chlorku sodu.
daptomycyna, igła do wstrzykiwań dożylnych, igła jałowa, infuzja dożylna, liofilizat, niezgodność farmaceutyczna, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja proszku, rekonstytucja roztworu, roztwór chlorku sodu, spienienie roztworu, środek bakteriostatyczny, stabilność chemiczna i fizyczna, urządzenie bezigłowe, warunki aseptyczne, wodorotlenek sodu, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cefepime AptaPharma 1 g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cefepimu, substancji czynnej produktu Cefepime AptaPharma (dichlorowodorek jednowodny), wykazały brak genotoksyczności zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza brak wpływu na materiał genetyczny komórek. Dodatkowo, badania na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, co jest istotne dla pacjentów w wieku rozrodczym. Produkt po rekonstytucji charakteryzuje się pH 4,2-5,2 oraz osmolalnością 383-389 mOsmol/kg, co zapewnia dobrą tolerancję po podaniu parenteralnym. Brak długoterminowych badań dotyczących potencjału rakotwórczego stanowi jednak ograniczenie w pełnej ocenie bezpieczeństwa cefepimu.
antybiotyk beta-laktamowy, badanie genotoksyczności, cefalosporyna czwartej generacji, cefepim, dichlorowodorek jednowodny, funkcja rozrodcza, in vitro, in vivo, osmolalność, podanie parenteralne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, proszek krystaliczny, rekonstytucja roztworu, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Anidulafungin Fresenius Kabi 100 mg
Anidulafungin Fresenius Kabi 100 mg jest dostępny jako proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, zawierający 100 mg anidulafunginy na fiolkę. Po rekonstytucji w 30 mL wody do wstrzykiwań uzyskuje się roztwór o stężeniu 3,33 mg/mL i pH 3,5-5,5, który jest następnie rozcieńczany do stężenia 0,77 mg/mL w roztworze chlorku sodu 9 mg/mL (0,9%) lub glukozy 50 mg/mL (5%). Preparat należy podawać w infuzji o szybkości nieprzekraczającej 1,1 mg/min (1,4 mL/min lub 84 mL/h przy stężeniu 0,77 mg/mL), co odpowiada minimalnemu czasowi infuzji 90 minut dla dawki 100 mg i 180 minut dla dawki 200 mg. W przypadku pacjentów pediatrycznych dawkowanie i objętość roztworu do infuzji należy dostosować do masy ciała, stosując odpowiednie obliczenia objętości anidulafunginy i rozcieńczalnika. Preparat zawiera substancje pomocnicze takie jak fruktoza (100 mg/fiolkę), mannitol, polisorbat 80, kwas winowy oraz regulatory pH (sodu wodorotlenek i kwas solny).
anidulafungina, fruktoza, infuzja dożylna, kwas solny, kwas winowy, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, polisorbat, proszek do sporządzania koncentratu, rekonstytucja roztworu, rozcieńczenie roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, stabilność roztworu, stężenie leku, warunki aseptyczne, wodorotlenek sodu, zasady aseptyki