białaczka nielimfatyczna
Białaczka nielimfatyczna (białaczka mieloidalna) to grupa nowotworów krwi wywodzących się z komórek macierzystych szpiku kostnego, które w prawidłowych warunkach różnicują się w kierunku granulocytów, monocytów, erytrocytów i megakariocytów. W przeciwieństwie do białaczek limfatycznych, nie dotyczy linii limfocytarnej.
Białaczki nielimfatyczne dzielą się na ostre (AML) i przewlekłe (CML). Ostra białaczka mieloblastyczna charakteryzuje się gwałtownym przebiegiem, nadmierną proliferacją niedojrzałych komórek mieloidalnych (blastów) i wymaga natychmiastowego leczenia. Przewlekła białaczka szpikowa rozwija się wolniej, z charakterystyczną obecnością chromosomu Filadelfia i genu fuzyjnego BCR-ABL.
Objawy białaczek nielimfatycznych obejmują zmęczenie, osłabienie, bladość, skłonność do infekcji, krwawienia, powiększenie śledziony i wątroby. W diagnostyce kluczowe znaczenie mają badania morfologii krwi obwodowej, szpiku kostnego, badania cytogenetyczne i molekularne. Leczenie zależy od typu białaczki, wieku pacjenta i obejmuje chemioterapię, terapie celowane, przeszczepienie szpiku kostnego oraz leczenie wspomagające.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Treosulfan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące treosulfanu obejmują kompleksowe badania toksyczności ostrej, podostrej oraz przewlekłej na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla myszy wynosiła 3360 mg/kg masy ciała po podaniu doustnym oraz >2500 mg/kg po dożylnym, natomiast u szczurów LD50 wynosiła 2575 mg/kg doustnie i >2860 mg/kg dootrzewnowo. Badania podostrej toksyczności na małpach wykazały uszkodzenia układu krwiotwórczego przy dawkach 56–111 mg/kg/dobę oraz poważniejsze objawy, takie jak biegunka i spadek masy ciała, przy dawkach 222–445 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych na szczurach (7 miesięcy) zaobserwowano istotne zaburzenia funkcji rozrodczych, w tym zmniejszenie spermiogenezy u samców oraz zaburzenia cyklu u samic, bez patologii innych narządów, co wskazuje na ukierunkowane działanie toksyczne treosulfanu na układ rozrodczy.
antykoncepcja, białaczka nielimfatyczna, ciałko żółte, cytostatyk alkilujący, dawka śmiertelna, leczenie onkologiczne, opóźniona spermiogeneza, pęcherzyki jajnikowe, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, spermiogeneza, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, treosulfan, układ krwiotwórczy, zaburzenia cyklu miesiączkowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Treosulfan Zentiva 5 g
Dane przedkliniczne dotyczące treosulfanu, substancji czynnej leku Treosulfan Zentiva, wskazują na umiarkowaną toksyczność ostrą z wartościami LD50 w zakresie 2575-3360 mg/kg m.c. (doustnie u myszy i szczurów) oraz >2500 mg/kg m.c. (dożylnie u myszy i dootrzewnowo u szczurów). Badania toksyczności podostrej na małpach wykazały dawkozależne uszkodzenia układu krwiotwórczego przy dawkach 56-111 mg/kg/dobę oraz poważniejsze objawy toksyczne, takie jak biegunka, ogólna niesprawność i znaczne zmniejszenie masy ciała przy dawkach 222-445 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych na szczurach, trwających 7 miesięcy, zaobserwowano selektywne działanie gonadotoksyczne, objawiające się zmniejszeniem spermiogenezy u samców oraz zaburzeniami cyklu estralnego u samic, bez istotnych zmian w innych narządach.