interakcje leku z pokarmem

Interakcje leku z pokarmem to zjawisko, w którym substancje zawarte w spożywanych produktach żywnościowych wpływają na farmakodynamikę lub farmakokinetykę przyjmowanych leków. Interakcje te mogą prowadzić do zmian biodostępności, metabolizmu, wydalania lub aktywności farmakologicznej substancji leczniczych.

Wpływ pokarmu może mieć charakter farmakodynamiczny (modyfikacja działania leku) lub farmakokinetyczny (zmiana wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu lub wydalania). Szczególnie istotne są interakcje związane z hamowaniem lub indukcją enzymów cytochromu P450, transporterów błonowych oraz wiązaniem leków w przewodzie pokarmowym.

Klasycznym przykładem interakcji lek-pokarm jest wpływ soku grejpfrutowego na metabolizm wielu leków poprzez hamowanie aktywności izoenzymu CYP3A4. Inne znane interakcje obejmują: wpływ produktów bogatych w witaminę K na skuteczność warfaryny, interakcje inhibitorów MAO z pokarmami zawierającymi tyraminę czy zmniejszenie wchłaniania tetracyklin i fluorochinolonów przez produkty mleczne.

Znajomość interakcji leków z pokarmem ma kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej, gdyż może determinować efektywność farmakoterapii oraz profil bezpieczeństwa stosowanego leczenia. Właściwe zalecenia dotyczące przyjmowania leków w odniesieniu do posiłków (na czczo, w trakcie lub po posiłku) mogą znacząco wpływać na skuteczność terapii.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Setal MR 35 mg

Setal MR zawiera trimetazydynę dichlorowodorek w dawce 35 mg w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu. Po podaniu doustnym lek jest skutecznie wchłaniany z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy około 5 godzin (Tmax ~5 h). Stałe stężenie terapeutyczne utrzymuje się po 60 godzinach stosowania i pozostaje stabilne przez cały okres terapii. Trimetazydyna wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (16%), co zwiększa dostępność wolnej frakcji leku. Objętość dystrybucji wynosi 4,8 L/kg, co świadczy o efektywnym przenikaniu do tkanek. Nie stwierdzono wpływu pokarmu na biodostępność leku, co umożliwia podawanie go niezależnie od posiłków.
biodostępność leku, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, interakcje leku z pokarmem, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, przenikanie do tkanek, Setal MR, stężenie leku, stężenie stacjonarne, stężenie w surowicy, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, trimetazydyna, trimetazydyna dichlorowodorek, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, zmodyfikowane uwalnianie
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abirateron Aristo 250 mg

Abirateron octan, po podaniu doustnym na czczo, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 2 godziny, a jego biodostępność jest silnie zależna od obecności pokarmu – podanie z jedzeniem może zwiększyć AUC nawet 10-krotnie i Cmax 17-krotnie, co jest związane z zawartością tłuszczu w posiłku. Ze względu na dużą zmienność ekspozycji farmakokinetycznej, zaleca się przyjmowanie leku co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, tabletki należy połykać w całości i popijać wodą. Abirateron wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, a okres półtrwania wynosi około 15 godzin. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (88% dawki), z niewielkim udziałem moczu (5%).
biodostępność, ciężkie zaburzenie wątroby, ekspozycja na lek, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroliza, interakcje leku z pokarmem, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, łagodne zaburzenie czynności wątroby, maksymalne stężenie leku, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania leku, rak gruczołu krokowego, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, sulfuryzacja, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, znakowany izotopowo abirateron
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Seractil 400 mg

Deksibuprofen, substancja czynna produktu leczniczego SERACTIL (400 mg, tabletki powlekane), charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które wpływają na jego działanie terapeutyczne. Po podaniu doustnym lek jest wchłaniany głównie w żołądku i jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie we krwi (Cmax) około 2 godzin po podaniu na czczo (20,6 μg/ml). Spożycie posiłku wydłuża czas do osiągnięcia Cmax z 2,1 do 2,8 godziny oraz obniża Cmax o około 12% do 18,1 μg/ml. Deksibuprofen wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%), co ma istotne znaczenie dla dystrybucji leku i potencjalnych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami o podobnym profilu wiązania.
Cmax, dawkowanie leku, deksibuprofen, eliminacja leku, eliminacja metabolitów, hydroksylacja, interakcje lekowe, interakcje leku z pokarmem, karboksylacja, metabolizm leku, nieaktywne metabolity, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie metabolitów

interakcje leku z pokarmem

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Setal MR 35 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Abirateron Aristo 250 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Seractil 400 mg