nieufność interpersonalna
Nieufność interpersonalna to zaburzenie relacji międzyludzkich charakteryzujące się nadmierną podejrzliwością, brakiem zaufania oraz skłonnością do negatywnej interpretacji intencji i zachowań innych osób. Stanowi istotny problem kliniczny, często towarzyszący wielu zaburzeniom psychicznym, w tym zaburzeniom osobowości (szczególnie osobowości paranoicznej), zespołom lękowym oraz zaburzeniom z kręgu schizofrenii.
W praktyce klinicznej nieufność interpersonalna może istotnie utrudniać proces terapeutyczny, gdyż pacjenci przejawiający ten problem często kwestionują kompetencje personelu medycznego, podważają skuteczność proponowanych metod leczenia oraz niechętnie ujawniają informacje istotne dla prawidłowej diagnozy. Budowanie relacji terapeutycznej z takimi pacjentami wymaga szczególnej cierpliwości i konsekwencji.
Leczenie nieufności interpersonalnej opiera się głównie na psychoterapii, zwłaszcza poznawczo-behawioralnej oraz psychodynamicznej, które pomagają pacjentowi zidentyfikować źródła nieufności i przepracować traumatyczne doświadczenia leżące u jej podstaw. W przypadkach współwystępowania z innymi zaburzeniami psychicznymi może być wskazana farmakoterapia ukierunkowana na leczenie pierwotnego zaburzenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Osobowość borderline – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Osobowość borderline (BPD) nie jest już postrzegana jako zaburzenie trwające całe życie z nieuchronną niepełnosprawnością. Badania długoterminowe, takie jak CLPS i MSAD, wykazały, że remisja objawów BPD jest częstsza niż wcześniej sądzono: po 2 latach remisję obserwuje około 25% pacjentów, a po 10 latach aż 91% doświadcza co najmniej 2-miesięcznej remisji, z czego 85% utrzymuje remisję przez 12 miesięcy lub dłużej. Wskaźniki remisji po 5 latach wynoszą 50-70%, a ryzyko nawrotu w ciągu 10 lat to około 30%. Czynniki negatywnie wpływające na rokowanie to impulsywność, negatywna afektywność, cechy antyspołeczne, współistniejąca depresja oraz subiektywne obciążenie dysocjacją. Terapia dialektyczno-behawioralna (DBT) przynosi lepsze wyniki u pacjentów z wyższym poziomem ugodowości, a wczesne zmiany w funkcjonowaniu osobowości w trakcie terapii są silnymi predyktorami końcowych rezultatów leczenia (proporcja wyjaśnionej wariancji 10,9-33,4%).
cecha antyspołeczna, depresja, dysocjacja, funkcjonowanie psychospołeczne, impulsywność, jadłowstręt psychiczny, kryterium diagnostyczne, myśl samobójcza, nawrót zaburzenia, nieufność interpersonalna, osobowość borderline, próba samobójcza, remisja objawów, samouszkodzenie, tendencja samobójcza, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia poznawcza, zaburzenie odżywiania, zaburzenie psychiatryczne, zaburzenie używania substancji, zachowanie samobójcze