sekrecja jelitowa

Sekrecja jelitowa to proces wydzielania różnych substancji przez komórki nabłonkowe przewodu pokarmowego. Jest kluczowym elementem fizjologii układu trawiennego, umożliwiającym właściwe trawienie pokarmów i wchłanianie składników odżywczych.

W jelicie cienkim sekrecja obejmuje wydzielanie wody, elektrolitów, mucyn, enzymów trawiennych oraz hormonów jelitowych. Enterocyty wydzielają enzymy membranowe, takie jak disacharydazy, peptydazy i fosfatazy alkaliczne. Komórki kubkowe produkują śluz chroniący nabłonek przed uszkodzeniami mechanicznymi i chemicznymi, a komórki enteroendokrynne uwalniają hormony regulujące procesy trawienne.

W jelicie grubym dominuje sekrecja wody, elektrolitów i śluzu. Proces ten jest regulowany przez autonomiczny układ nerwowy, hormony oraz mediatory zapalne. Zaburzenia sekrecji jelitowej mogą prowadzić do biegunek sekrecyjnych, obserwowanych np. w toksycznych zakażeniach przewodu pokarmowego, zespole jelita drażliwego czy nowotworach neuroendokrynnych wydzielających wazoaktywny peptyd jelitowy (VIP).

Leczenie zaburzeń sekrecji jelitowej obejmuje terapię przyczynową oraz leczenie objawowe z zastosowaniem leków hamujących wydzielanie jelitowe, takich jak oktreotyd czy racekadotryl, oraz odpowiednią suplementację płynów i elektrolitów.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Cynk – Właściwości farmakokinetyczne

Cynk, jako pierwiastek śladowy, charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką obejmującą wchłanianie głównie w jelicie cienkim, zwłaszcza w jelicie czczym, poprzez transport aktywny z udziałem białek transportowych oraz przy większych dawkach także dyfuzję bierną. Stopień wchłaniania cynku jest zmienny i wynosi od 15% do 60%, średnio 20-30%, a Tmax w surowicy osiąga około 2 godzin po podaniu doustnym. Wchłanianie jest modulowane przez czynniki dietetyczne (np. fityniany ograniczające absorpcję), hormonalne, genetyczne oraz styl życia. Po absorpcji cynk wiąże się z metalotioneiną w enterocytach, a w surowicy krwi 60% cynku jest związane z albuminą, 30-40% z α2-makroglobuliną lub transferyną, a 7% z aminokwasami. Dystrybucja jest nierównomierna, z 99% cynku wewnątrzkomórkowo, a najwyższe stężenia obserwuje się w tkankach o wysokiej aktywności metabolicznej, takich jak włosy, oczy, kości i męskie narządy płciowe.
albumina, alfa-2-makroglobulina, białko transportowe, biodostępność, biodostępność cynku, chlorek cynku, cysteina, ferrytyna, fitynian, glukonian cynku, histydyna, homeostaza cynku, jelito cienkie, jelito czcze, kation, metalotioneina, octan cynku, sekrecja jelitowa, siarczan cynku, stężenie cynku, substancja chelatująca, suplementacja, transferyna, transport aktywny, wydalanie z żółcią, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zincteral 45 mg Zn2+

Farmakokinetyka leku Zincteral, zawierającego 124 mg cynku siarczanu jednowodnego (odpowiadającego 45 mg jonów cynku), obejmuje wchłanianie w jelicie cienkim na poziomie 20-30% podanej dawki, z Tmax około 2 godzin po podaniu. Wchłanianie może być istotnie hamowane przez fityniany obecne w diecie, które tworzą nierozpuszczalne kompleksy z cynkiem. Po absorpcji cynk wiąże się z metalotioneiną w enterocytach. Dystrybucja cynku charakteryzuje się dominującą lokalizacją wewnątrzkomórkową (99%), z magazynowaniem w elementach morfotycznych krwi, tkankach miąższowych (mięśnie, kości, skóra, nerki, wątroba, trzustka), narządach zmysłów (siatkówka) oraz układzie hormonalnym i rozrodczym (gruczoł krokowy).
albumina, alfa-2-makroglobulina, biodostępność cynku, chelatowanie, dystrybucja cynku, element morfotyczny krwi, eliminacja cynku, farmakokinetyka, fitynian, gospodarka cynkowa, jelito cienkie, jon cynku, krwinka, lokalizacja wewnątrzkomórkowa, metalotioneina, narząd miąższowy, reabsorpcja, sekrecja jelitowa, siarczan cynku jednowodny, stężenie maksymalne, surowica krwi, transferyna, wchłanianie cynku, wiązanie z białkiem osocza, właściwość farmakokinetyczna, Zincteral
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Senefol 7,5 mg pochodnych hydroksyantracenu w przeliczeniu na sennozyd B/tabletkę

Senefol jest lekiem kontaktowym z grupy sennozydów (kod ATC: A06AB06), zawierającym 300 mg Cassia senna L. i/lub Cassia angustifolia Vahl, co odpowiada 7,5 mg pochodnych hydroksyantracenu w przeliczeniu na sennozyd B w każdej tabletce. Substancje czynne nie ulegają wchłanianiu w jelicie cienkim, a ich aktywacja następuje w jelicie grubym pod wpływem bakterii jelitowych, które przekształcają sennozydy w aktywne metabolity – antrony reiny. Mechanizm działania opiera się na stymulacji perystaltyki jelita grubego oraz zwiększeniu sekrecji wody i elektrolitów (Na⁺, Cl⁻) do światła jelita, co prowadzi do skrócenia czasu pasażu jelitowego i rozmiękczenia mas kałowych.
absorpcja wody, antron reiny, bakterie jelitowe, Cassia senna, lek przeczyszczający, motoryka jelita, nabłonek jelitowy, odruch defekacyjny, pasaż jelitowy, perystaltyka jelita grubego, pochodne dihydroksyantracenu, połączenia ścisłe, sekrecja jelitowa, sennozyd B, środek przeczyszczający, wchłanianie elektrolitów, zaparcie

sekrecja jelitowa

Powiązane wpisy

Cynk – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Zincteral 45 mg Zn2+

Właściwości farmakodynamiczne – Senefol 7,5 mg pochodnych hydroksyantracenu w przeliczeniu na sennozyd B/tabletkę