absorpcja wody
Absorpcja wody to proces wchłaniania cząsteczek wody przez organizm ludzki, zachodzący głównie w jelicie cienkim i grubym. W jelicie cienkim proces ten odbywa się zarówno drogą bierną (zgodnie z gradientem osmotycznym), jak i aktywną (przy udziale specjalnych kanałów i transporterów błonowych).
W jelicie grubym wchłaniane jest około 90% wody, która dociera do tego odcinka przewodu pokarmowego. Proces ten jest ściśle regulowany przez liczne mechanizmy hormonalne i nerwowe, w tym przez aldosteron, wazopresynę oraz układ renina-angiotensyna-aldosteron, które modulują ekspresję akwaporyn – białek błonowych tworzących kanały wodne.
Zaburzenia absorpcji wody mogą prowadzić do różnych stanów patologicznych, takich jak biegunka (przy nadmiernej utracie wody) lub zaparcia (przy nadmiernej absorpcji). Wiele chorób przewodu pokarmowego, w tym zespół jelita drażliwego, nieswoiste zapalenia jelit czy infekcje bakteryjne, wiąże się z nieprawidłowościami w procesie wchłaniania wody.
W diagnostyce zaburzeń absorpcji wody stosuje się różne metody, w tym badania obrazowe, testy czynnościowe przewodu pokarmowego oraz markery biochemiczne. Leczenie ukierunkowane jest na przyczynę podstawową oraz wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
łupina nasienna babki jajowatej – Właściwości farmakokinetyczne
Łupina nasienna babki jajowatej (Plantago ovata Forssk. lub P. ispaghula Roxb.), będąca składnikiem aktywnym preparatu Mucofalk O, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jej działanie terapeutyczne. Główne polisacharydy, arabinoksylany, zawierają wiązania β oporne na enzymy trawienne człowieka, co skutkuje ograniczonym wchłanianiem w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. W żołądku hydrolizie ulega mniej niż 10% śluzu, a uwolniona arabinoza wykazuje wysoką biodostępność jelitową na poziomie 85–93%. Polisacharydy docierają do jelita grubego w formie wysoce spolimeryzowanej, gdzie ulegają ograniczonej degradacji bakteryjnej, prowadzącej do powstawania CO2, H2, CH4 oraz krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych (SCFA), które są częściowo absorbowane i metabolizowane w wątrobie.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Senefol 7,5 mg pochodnych hydroksyantracenu w przeliczeniu na sennozyd B/tabletkę
Senefol jest lekiem kontaktowym z grupy sennozydów (kod ATC: A06AB06), zawierającym 300 mg Cassia senna L. i/lub Cassia angustifolia Vahl, co odpowiada 7,5 mg pochodnych hydroksyantracenu w przeliczeniu na sennozyd B w każdej tabletce. Substancje czynne nie ulegają wchłanianiu w jelicie cienkim, a ich aktywacja następuje w jelicie grubym pod wpływem bakterii jelitowych, które przekształcają sennozydy w aktywne metabolity – antrony reiny. Mechanizm działania opiera się na stymulacji perystaltyki jelita grubego oraz zwiększeniu sekrecji wody i elektrolitów (Na⁺, Cl⁻) do światła jelita, co prowadzi do skrócenia czasu pasażu jelitowego i rozmiękczenia mas kałowych.
absorpcja wody, antron reiny, bakterie jelitowe, Cassia senna, lek przeczyszczający, motoryka jelita, nabłonek jelitowy, odruch defekacyjny, pasaż jelitowy, perystaltyka jelita grubego, pochodne dihydroksyantracenu, połączenia ścisłe, sekrecja jelitowa, sennozyd B, środek przeczyszczający, wchłanianie elektrolitów, zaparcie